Επίκαιρο Knockdown της Νίκης Λυμπεράκη στον "λίμπεραλ" κυβερνητικό εκπρόσωπο Καιρίδη. Niki Lyberaki's timely Knockdown on liberal government spokesman Kairidis

Άν ήταν μόνοι τους, θα έγραφα «Ρουά Ματ» (απο την παλιά εκπομπή της), αλλά και έτσι η όμορφη Νίκη ωραία τον στρίμωξε τον φιλελέ Καιρίδη στα σχοινιά!

 

ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ ΙΣΟΠΕΔΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΑΙΡΙΔΗ: «Βάζετε θέμα εθνικής ασφάλειας για να γλιτώσετε την εξεταστική»

 

TsiouTV

Η συζήτησι στην εκπομπή «Μεγάλη Εικόνα» στο MEGA...

“Success Story”: Το χρονογράφημα-επιστροφή του "αεροβάτη"-συνεργάτη μας, Αιθεροβάμονα.

«Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου, όσοι δεν ένιωσαν ποτέ, με τι

Σίδερο, με τι πέτρες, τι αίμα, τι φωτιά,

Χτίζουμε, ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!»

Οδυσσέας Ελύτης

 

SUCCESS STORY 

( Η ιστορία μιας απόλυτα πετυχημένης … ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ) 

Μετά από αρκετό καιρό, είναι αλήθεια, αποφάσισα να γράψω και πάλι. Η αφόρμησή μου γι’ αυτό ήταν το γνωστό τραγούδι: « Σιγά μην κλάψω». Το χαμόγελό μου δεν πρόκειται να μου το κόψει κανένας άχρηστος πολιτικάντης ούτε κανένας ανεγκέφαλος και κομπλεξικός προϊστάμενος- τυπικός και πιστός διαχειριστής του συστήματος. Όμως, δεν ανέχομαι να με περνούν για χαζό, να υποτιμούν την αντίληψή μου, να αγνοούν την κρίση μου και τη βούλησή μου, να προσπαθούν να εξανδραποδίσουν το μυαλό και την ψυχή μου.

Γι’ αυτό γελάω πικρόχολα ακούγοντας τους πολιτικούς ταγούς μας να μιλάνε για συνταγές και μεθόδους που υποτίθεται πως στοχεύουν στο κοινωνικό καλό, στη σωτηρία της πατρίδας, στο να κερδίσουν το μεγάλο στοίχημα για τη δόλια Ελλάδα. Την υποθετική επιτυχία την έκαναν τζόγο, στοίχημα, παιχνίδι. Δεν μου κάνει εντύπωση το γεγονός, καθότι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες και καριερίστες πολιτικοί μια ζωή έχουν μάθει να είναι «φιλοπαίγμονες εν ου παικτοίς», όπως λέει ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

Για ποια σενάρια επιτυχίας μας μιλάνε με την ανεργία στα ύψη, με τους μισθούς και συντάξεις πείνας. Με τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, με την απαξίωση κάθε έννοιας δικαίου, αξιοκρατίας, ισότητας και ισοτιμίας; Θα έχουν πετύχει ισοπεδώνοντας και εξοντώνοντας καθημερινά το δόλιο λαό; Η επιδίωξη τους είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, από τη μία για να συντηρείται με τα χρήματά τους όλο αυτό το σκυλολόϊ του καθεστώτος και από την άλλη για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μη τους μένει χρόνος ούτε αντοχή για επιβουλές εναντίον τους. Στις Θερμοπύλες οι 300 πέθαναν για την Ελλάδα. Σήμερα η Ελλάδα πεθαίνει από τους 300 της Βουλής, που ασχολούνται με το να βρίζουν ο ένας τον άλλο, να αλληλοαπειλούνται επιδεικνύοντας μια απερίγραπτη ψευτομαγκιά, ένα πανηλίθιο τσαμπουκά και ένα υπερφίαλο εγωκεντρισμό. Αντιμετωπίζουν τους πολίτες πανομοιότυπα: Πότε με βαρύγδουπο ύφος και πότε με έντονα λαϊκίστικο χαμόγελο. Μου θυμίζουν τη γνωστή τηλεοπτική διαφήμιση όπου ένας δικός μας αγκαλιάζει με πάθος κάποιο τουρίστα , τον φιλάει και τον χτυπά 3 φορές στον ώμο ως δείγμα ανθρώπινης και ζεστής επικοινωνίας. Όλους μας αντιμετωπίζουν με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο. Όμως, η μαύρη αλήθεια είναι πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΑΝΙΣΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΙΣΩΝ. Άλλο ΙΣΟΤΗΤΑ και άλλο ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ. Μας έχουν ισοπεδώσει, μας έχουν ευθυγραμμίσει, μας έχουν συνθλίψει, μας έχουν λιώσει και βγαίνουν στο γυαλί φλυαρώντας για στοιχήματα, για το κοινό καλό, για μελλοντική σωτηρία, για συνταγές επιτυχίας (SUCCESS STORY).

Από όλα όσα μας λένε, έχω συγκρατήσει αυτό το στυλ: ΕΓΩΙΣΤΕΣ, ΞΕΡΟΛΕΣ, ΠΡΟΦΗΤΕΣ, ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ, ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΙ ΑΡΙΒΙΣΤΕΣ, ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ, ΛΑΓΝΟΙ ΒΕΡΜΠΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΛΕΚΤΙΚΟΙ ΦΟΥΜΑΔΟΡΟΙ, ΜΑΓΟΙ ΚΑΙ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΙ, ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΜΙΑΣ ΑΤΕΡΜΟΝΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ, ΔΗΘΕΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ και τα λοιπά και τα λοιπά… Αυτό το διαχρονικό στυλ τους είναι … το μόνο που θυμάμαι!

Εμείς, όμως, τι κάνουμε; Έχουμε αποδείξει άπειρες φορές πως έχουμε γιαλό, αλλά που μυαλό! Έχουμε κακοπάθει σαν λαός όσο κανείς άλλος στον κόσμο (κατοχή, λοιμοί, σεισμοί , καταποντισμοί, προσφυγιά, εμφύλιος). Το δέντρο της Ελλάδας μας είναι ποτισμένο με ποτάμια από το δικό μας αίμα.
Μα, έχουμε παράλληλα αποδείξει επίσης άπειρες φορές πως δεν έχουμε ούτε ΛΟΓΙΚΗ ούτε ΜΝΗΜΗ. Ξεχνάμε εύκολα με αποτέλεσμα να ξαναπαθαίνουμε τα ίδια και χειρότερα. Στη θέση της λογικής βάζουμε τις περισσότερες φορές το συναίσθημα. Είμαστε αυθόρμητοι, ενθουσιώδεις, παρορμητικοί. Έτσι, φανατιζόμαστε, παρασυρόμαστε και πέφτουμε στις παγίδες που μας στήνουν. Επειδή δεν έχουμε ούτε σωστή παιδεία, δεν έχουμε ούτε επίπεδο και ούτε πολιτισμό. Γι’ αυτό και όλες οι επιλογές μας είναι η αντίστοιχη συνισταμένη όλων των παραπάνω συνιστωσών…
Τέτοια φώτα έχουμε, τέτοια αρετή δείχνουμε, τέτοιους ανθρώπους εκλέγουμε. Κι αυτοί με τη σειρά τους τέτοια αρετή έχουν, τέτοια πολιτική εφαρμόζουν. Ανάλογα με το κοπάδι και ο τσομπάνος. Γιατί απλά, πολίτες πρόβατα γεννούν κυβερνήσεις ΛΥΚΩΝ!!! Μας έβγαλαν από τη γυάλα μας και μας πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα. Καταλάβατε τώρα ,ψαράκια ,πόσο άξιζε η «γυάλα» μας; Καταλάβατε γιατί στη βουλή δεν μπαίνει ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Εν κατακλείδι, τι επιτυχία περιμένουμε; Χαιρετούρες και ένα κλίμα τεχνητής ευφορίας με τον Ομπάμα αντάμα;
Γι’ αυτό σας λέω: δεν αξίζει να κάνουμε τίποτε για κανένα. Καλύτερα μόνοι μας, περήφανοι αετοί σε δυσθεώρητα ύψη παρά μαζί με τα μαδημένα κοτόπουλα. Σιγά μην κλάψω για ιστορίες χαμένες από χέρι, για σενάρια της πλάκας.
ΚΑΨΤΕ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ! Ως απάντηση στο success story …ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ …ΤΑ ΣΤΟΡΙΑ!!!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

«Σαν σκηνικό αρχαίας τραγωδίας»: νέο χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα με υλικά ιλαροτραγωδίας “Come scenario di tragedia greca”; testo di cronaca di Eterovamon

      Έστι ουν τραγωδία

       

 Αγαπητοί επισκέπτες της ιστοσελίδας του Νέου Παλαμήδη, δεν πέρασε πολύς καιρός από το τελευταίο μου χρονογράφημα και αποφάσισα να ξαναχτυπήσω με λίγο χιούμορ, σάτιρα και με πικρόχολο προβληματισμό. Θυμήθηκα τη γνωστή ρήση του μεγάλου Θεμιστοκλή: «- Ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον», τουτέστιν : «Δεν με αφήνει να κοιμηθώ το τρόπαιο του Μιλτιάδη». Έτσι κι εμένα δεν με αφήνει ήσυχο το του Δ.Ν.Τ. τρόπαιο.

    

 Σκεφτήκατε ποτέ ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει έντονα αρχαία τραγωδία; Να σας το αποδείξω πάραυτα. Ο ορισμός της αρχαίας τραγωδίας λέει:

« Η τραγωδία είναι μίμηση μιας πράξης σπουδαίας και τέλειας, που έχει κάποιο μέγεθος, με ωραίο λόγο, με πολλά επιμέρους θέματα, με δράση και όχι με απλή απαγγελία και η οποία με «ΕΛΕΟΣ» και με «ΦΟΒΟ»  ολοκληρώνει όλων των παθημάτων (των προσώπων) την ΚΑΘΑΡΣΗ».  

Η σωτηρία της πατρίδας από την καταστροφή, που είναι ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ   (Hannibal ante portas) αναμφίβολα είναι μια πράξη σπουδαία και τέλεια!!!    Οι ηγέτες μας φωνάζουν ως νέοι Σαμψών: « - Αποθανέτω η ψυχή μας μετά των …άλλων φίλων»(βλέπε : Βενιζέλος). Θα μείνει για πάντα ένας ιδανικός αλλά ανάξιος εραστής.

Η συγκεκριμένη πράξη έχει μέγεθος, είναι ιδιαίτερα μεγάλου βεληνεκούς, εμβαδού και ειδικού βάρους. Μας έχουν ζαλίσει κάθε μέρα τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε. για τη μεγάλη υπερπροσπάθεια των σοβαρών πολιτικών μας να σώσουν τη χώρα μας. Βαρύγδουπες δηλώσεις, δήθεν προβληματισμοί, διάθεση αντίστασης στους καρχαρίες της τρόικας ( αυτό το έργο το έχω ξαναδεί) κ.λ.π.

Ηδυσμένος λόγος:  Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου τάπες με το πρώτο σου το γάλα, και στις αρένες του κόσμου μάνα μου  Ελλάς το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς. Με ωραία λόγια , παχιά, που χαϊδεύουν τα αυτιά μας προσπαθούν να αποκοιμίζουν την αγωνία μας, το άγχος, την απελπισία μας, την ψυχική μας οδύνη. Στα λόγια είναι έμπειροι τεχνίτες, αλλά στα έργα είναι ΑΠΡΑΓΟΙ , ΑΣΧΕΤΟΙ, πολύ μακράν των προβλημάτων του εργαζόμενου και μαστιζόμενου λαού, από μεγάλα ΤΖΑΚΙΑ, που δέχτηκαν το χρίσμα της πολιτικής σαν ΓΟΝΙΚΗ ΠΑΡΟΧΗ. Αυτό μου θυμίζει την κληρονομική εξουσία. Αλήθεια, μήπως τελικά στην ουσία δεν έχουμε αληθινή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Μήπως έχουμε στο κεφάλι μας κληρονομικούς βασιλιάδες, που απλά δεν φορούν το στέμμα για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους;

Με πολλά επί μέρους θέματα:   Η γενικόλογη φράση « Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» περιέχει πολλά επί μέρους θέματα, που το καθένα αποτελεί μια μικρή ενότητα: 

Έχουμε λοιπόν: «ΚΟΥΡΕΜΑ»- ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ – ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ- ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΜΕΤΡΑ- ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ- ΕΞΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ-  ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ- ΕΥΡΩ ή ΔΡΑΧΜΗ   κ.α. 

Όπως βλέπετε η αντιστοιχία με την αρχαία τραγωδία καλά κρατεί.

Με δράση και όχι με απαγγελία:  Να που φτάσαμε σε πιο κρίσιμα σημεία: οι σοφοί ηγήτορές μας δεν αρκούνται στα λόγια. Είναι σοβαροί άνθρωποι και γι’ αυτό προχωρούν σε έμπρακτη εφαρμογή λόγων τους: Όταν λένε π.χ. "Θα εφαρμόσουμε στο ακέραιο τα όποια μέτρα", το εννοούν και το κάνουν ...δέρνοντας τον παππού, γιατί τόλμησε να πάει κούτσα- κούτσα με το μπαστουνάκι του έξω από το ΙΚΑ ή έξω από το Υπουργείο ζητώντας απελπισμένος τη σύνταξή του, τα φάρμακά του. Τα όποια μέτρα καταστολής εξεγέρσεων, ταραχών, διαδηλώσεων, διαμαρτυριών, παραπόνων, διαφωνιών προς το ΣΥΣΤΗΜΑ αποτελούν την εμπράγματη απόδειξη ότι το κράτος δεν είναι μόνο λόγια, αλλά και έργα. Υπάρχει απόλυτη συνέπεια λόγων και έργων και κυρίως ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ- ΔΡΑΣΗ. Κι εμείς οι ταλαίπωροι φωνάζουμε σαν τον Κούρκουλο:  ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!

Και φτάσαμε στο τελευταίο στοιχείο του Αριστοτέλειου ορισμού της τραγωδίας:  ΔΙ’ ΕΛΕΟΥ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥ ΠΕΡΑΙΝΟΥΣΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΤΟΙΟΥΤΩΝ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΑΡΣΙΝ. Από έλεος και φόβο άλλο τίποτα. Κάθε μέρα που περνά, μια φτερούγα σπασμένη, ένα ανέλπιδο ιδανικό, ένα όνειρο που μάταια ζητά να βρει δικαίωση.  Αγωνία, άγχος, συμπόνια για τόσους και τόσους συνανθρώπους μας που έχουν ξεπεράσει και αυτό το όριο φτώχειας. Οίκτος για τον εαυτό μας που εξαθλιώνεται όλο και πιο πολύ. Φόβος για το Εγώ μας που μας το συνθλίβουν οι μυλόπετρες του ανελέητου συστήματος. Τρόμος για το ΑΥΡΙΟ που το βλέπουμε να έρχεται να μας καταβροχθίσει. Όμως, η ΚΑΘΑΡΣΗ δεν έρχεται. Μακάρι να είναι κοντά, για να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης.

Αλήθεια, φίλοι μου, ποια τραγωδία σας θυμίζει η τωρινή κατάσταση της Ελλάδας; Να σας βοηθήσω λίγο; Μήπως τη γνωστή  «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»; Η αντιστοιχία προσώπων και πραγμάτων είναι εκπληκτική: ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ: Ο ΤΟΝΥ, καθότι είναι ο προεξάρχων, ο ηγέτης. ΜΑΝΤΗΣ ΚΑΛΧΑΣ: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, καθότι μια ζωή ήταν μάντης κακών επών, πάντα έτοιμος με το μαχαίρι υψωμένο να θυσιάσει την άμοιρη Ιφιγένεια, δηλαδή τον ελληνικό λαό. Θυμίζει τον Φούντα στην αξέχαστη ταινία ΣΤΕΛΛΑ: Δεν φταίει αυτός, αλλά η Στέλλα ( ο λαός) που στέκεται μπροστά του και αντιστέκεται. ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ: Ο ΚΟΥΒΕΛΗΣ, καθότι είναι αυτός που πάντα βγαίνει από το μέγαρο Μαξίμου κλαίγοντας για το νέο κάθε φορά θάνατο της χώρας μας. Εκείνες τις στιγμές η όψη του θυμίζει τη γνωστή μάσκα αρχαίας τραγωδίας με τον μορφασμό του θρήνου. Λυπάται το άμοιρο λαό, αλλά συμμετέχει ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ!  Ολοπρόθυμος κι αυτός για τη θυσία της Ιφιγένειας, με το αιτιολογικό ότι μόνο έτσι θα φυσήξει ούριος άνεμος για την κακοπαθημένη πατρίδα μας. Ώρα καλή στην πρύμνη μας κι αέρας στα πανιά μας! 

Ζούμε μια τραγωδία με άπειρα επεισόδια, με περιπέτεια, με κομμό(=θρήνο), με δράση. Το μόνο που λείπει είναι ότι ακόμα δεν φτάσαμε στην ΕΞΟΔΟ,  γι’ αυτό και δεν ξέρουμε αν θα είναι έξοδος από την κρίση ή  ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ…  

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

«Υποψίες». Το νέο χρονογράφημα από τον Αιθεροβάμονα και το τραγούδι του Σαββόπουλου «Πολιτευτής». “Sospetti”; testo di cronaca di Eterovanon ...

“Sospetti”; testo di cronaca di Eterovanon e la canzone "Politico" di Savvopoulos
Ξεπέρασε τον εαυτό του ο φίλος και συνεργάτης με το ψευδώνυμο Αιθεροβάμων με το σημερινό του κείμενο. Εμείς που ξέρουμε πως του αρέσει και το ρόκ όσο και το έντεχνο ελληνικό τραγούδι επισυνάπτουμε στο αντιεξουσιαστικό γραπτό του ένα κατάλληλο –όπως πιστεύουμε- για την περίστασι μουσικό κομμάτι, από τα παλιά, του Νιόνιου.

..................

Υ Π Ο Ψ Ι Ε Σ
1
Φίλοι μου, γεια σας!
Επανέρχομαι στον σατιρικό σχολιασμό της επικαιρότητας με το φλέγον θέμα που μας προβάλλουν τα κόμματα και τα Μ.Μ.Ε., τις εκλογές. Στο μυαλό μου τριγυρίζουν, στήνουν χορό διάφορες υποψίες:
Υποψιάζομαι πως αυτές οι εκλογές θα είναι απογυμνωμένες από τα κλασικά και παραδοσιακά φολκλορικά στοιχεία των ελληνικών εκλογών: Μουσική (πολιτικό τραγούδι), φανφάρες, εντυπωσιασμοί, βαρύγδουπες ομιλίες κ.α. Αλλοίμονο! Οι εκλογές θεωρούνται το πανηγύρι της Δημοκρατίας! Θα πάψουμε να έχουμε τέτοια πανηγύρια; Θα πάψουμε, επιτέλους, να είμαστε για τα πανηγύρια; Θα σοβαρευτούμε ως πολίτες και ψηφοφόροι για να αναγκάσουμε τους καριερίστες πολιτικούς μας να σοβαρευτούν έστω για μια φορά; Δεν θα έχουμε πια μεταφερόμενους οπαδούς, όπως π.χ. Ευβοιώτες από τη Λαμία, Λαμιώτες από τη Λειβαδιά κ.ο.κ.; Θα χαθούν τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα των εκλογών;
Υποψιάζομαι πως και πάλι η πελατειακή πολιτική θα κυριαρχήσει. Υποσχέσεις, ταξίματα, παχιά λόγια, αμοιβαία μετάθεση ευθυνών από τα 2 (θεωρητικά πια) μεγάλα κόμματα .Για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι, οι άθλιοι, οι πονηροί, οι απατεώνες. Μας ξεγέλασαν , μας την έστησαν. Επομένως, αυτοί πρέπει να καταψηφιστούν. Εμείς, πρέπει να δικαιωθούμε, να υπερψηφιστούμε, γιατί κοιτάμε στα μάτια το λαό, γιατί διαθέτουμε εθνικό και πατριωτικό τσαμπουκά. Αντισταθήκαμε, όσο μπορούσαμε στο μνημόνιο, δεν υπογράψαμε εξαρχής, αλλά τελικά το κάναμε για το καλό του λαού. Σοβαρά; Τότε γιατί τα ποσοστά της ανεργίας ξεπερνούν τα ποσοστά των 2 μεγάλων κομμάτων; Τι γίνεται με την αγορά εργασίας; Το πρώτο επάγγελμα που άνοιξε ήταν του πρωθυπουργού. Έκαναν τη ζωή μας να μοιάζει με κρεμμύδι: Το καθαρίζουμε κλαίγοντας!
Υποψιάζομαι πως πολλοί θα το παίξουν επαναστάτες μεταπηδώντας από το ένα κόμμα σε άλλο, αλλάζοντας προσωπείο, κομματική ταμπέλλα, αλλά όχι ταυτότητα. Θα παραμένουν πάντα οι αληθινοί εχθροί του λαού, οι λαϊκιστές, οι υποκριτές, οι δήθεν επαναστάτες, οι τζάμπα μάγκες. Προβλέποντας το Βατερλώ των 2 γνωστών αποτυχημένων κομμάτων έχουν βγει στη γύρα για το κυνήγι του θησαυρού.

2
Βολιδοσκοπούν μικρά κόμματα και πουλάνε τουπέ, συμπεριφέρονται σαν να κάνουν χάρη στο μικρό κόμμα στο οποίο μεταγράφονται. Αυτό δεν είναι πολιτικό σκηνικό. Είναι απομίμηση της Σούπερ Λίγκας:
Μεταγραφές, υποσχέσεις, κινητοποίηση φανατικών οπαδών, τα παρασκήνια των αποδυτηρίων, τα στημένα παιχνίδια, οι κλίκες, τα λαμόγια κ.λ.π. Και τα μυαλά στα κάγκελα! Και φτάνουμε στο μεγάλο ντέρμπυ!
Υποψιάζομαι πως θα υποσχεθούν μια νέα πολιτική ζωή χωρίς τα λάθη που έγιναν, θα πιάσουν τον στριμωγμένο στη γωνία ψηφοφόρο και θα εκμεταλλευτούν άγρια τις αυξημένες και σχεδόν αξεπέραστες ανάγκες του: Θα τάξουν δουλειά στον άνεργο, διορισμό στο παιδί του, δάνειο στο φουκαρά και μια καινούρια προοπτική για τη χώρα. Θα έρθουν σαν ξενηστικωμένοι κεραμιδόγατοι πόρτα-πόρτα για να πουλήσουν την άθλια πραμάτεια τους: ΦΥΚΙΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΞΩΤΕΣ ΚΟΡΔΕΛΛΕΣ! Λένε πως για να γίνεις ηγέτης πρέπει πρώτα να μάθεις να χάνεις. Σαχλαμάρες! Ο Τζέφρι πρώτα κυβέρνησε και μετά τα έχασε όλα! Ο Τόνυ πάλι απέδειξε πως είναι ακατάλληλος για πρωθυπουργός πριν να προλάβει ο έρμος να κυβερνήσει!
Υποψιάζομαι τέτοια και άλλα πολλά. Εσείς έχετε παρόμοιες υποψίες, που τείνουν να αγγίζουν τα όρια της βεβαιότητας; Εάν ναι, τότε μη μασάτε το κουτόχορτο της όποιας προπαγάνδας. Γιατί απλά στην πολιτική λέγονται πράγματα που δεν γίνονται και άλλα που γίνονται χωρίς να λέγονται! Ταλαιπωρημένε πολίτη, εξαπατημένε λαέ, επιτέλους, για μια φορά πάρε το παιχνίδι στα χέρια σου . Βάρα ΕΣΥ τον ταμπουρά και χόρεψέ τους. Χόρεψέ τους στο δικό σου το σκοπό. Στείλε τους αναξιόπιστους στα σπίτια τους, στο ταμείο ανεργίας, όπως έστελναν μέχρι τώρα εσένα. Βγάλε από την πλάτη και από το σβέρκο σου τους άχρηστους ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΝ ΟΥΤΕ 2 ΓΑΪΔΑΡΩΝ ΑΧΥΡΟ! ΠΟΥ Σ’ ΕΜΑΣ ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΓΡΙΕΥΟΥΝ, ΕΝΩ ΕΞΩ ΕΙΝΑΙ ΚΟΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΑΡΙΖΟΥΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ- ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΜΑΣ! Αντιμετωπίστε τους γερά και με τσαμπουκά!
Και μην ξεχνάτε: ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΜΠΕΡΣ: ΘΕΛΟΥΝ ΣΥΧΝΑ ΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΟΓΟ!!!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ


Διονύσης Σαββόπουλος Πολιτευτής




Πολιτευτής

Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα,
τα είπε χθες το βράδυ μια ψυχή
κι ένας φαλάκρας, (απ' έξω και από μέσα) χαμογελούσε!
Ναι, γιατί να σκοτιστεί;

Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία
και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία;
Τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη
και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη.

Στη φοιτητριούλα που σ' έχει ερωτευτεί
θα σε καταγγείλω, πονηρέ πολιτευτή.
Τζάμπα χαραμίζει, θα πάω να της πω,
τον νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό.

Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει
είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει
και ό,τι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία
είναι που χρειάζεται και η γραφειοκρατία.

Ο πρώτος προβοκάτορας απ' όλους στη ζωή μου
είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει την φωνή μου.
Άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη
σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει.

Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις,
εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις!
Παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ' το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.

Στίχοι και μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος (1979)

«Ο πόλεμος της πατάτας»: το χρονογράφημα του Αιθεροβάμονα. “La Guerra della patata”; cronaca dal collabolatore “Eterovamon”

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΑΤΑΣ
Φίλοι μου, πολύ σύντομα είμαι και πάλι κοντά σας. Βλέπετε δεν μ’ αφήνει να ησυχάσω η επικαιρότητα.
Έρχομαι αμέσως στο θέμα των ημερών: Στον πόλεμο της ΠΑΤΑΤΑΣ. Όπως θα έλεγε ο μεγάλος Θεμιστοκλής: «- Ουκ εά με καθεύδειν το της …πατάτας τρόπαιον».
Ο κοσμάκης καίγεται, ο λαός πεινάει και οι χονδρέμποροι και οι μεσάζοντες το βιολί τους.
Ο παραγωγός δίνει τη σοδειά του σε εξευτελιστική τιμή και η Πατρίς…κοιμάται.
Ευτυχώς, ο καλός θεός της Ελλάδας έκανε κι εδώ το θαύμα του: Ξεκίνησε το κίνημα της άμεσης πώλησης αγροτικών προϊόντων κατευθείαν από τον παραγωγό στον καταναλωτή. Και ακριβώς στο σημείο αυτό ξέσπασε ο πόλεμος της πατάτας. Βγαίνουν οι έμποροι των εθνών και διαμαρτύρονται πως χάνουν το ψωμάκι τους, τον ΤΙΜΙΟ ιδρώτα τους.
Και η Πατρίς…κοιμάται.

Και από πάνω «καπάκι» έρχεται και η Αριστερά και στρέφεται εναντίον του κινήματος. Οι υποτιθέμενοι φίλοι και υπερασπιστές των λαϊκών δικαιωμάτων βρέθηκαν απέναντι από το λαό προκαλώντας αρχικά κατάπληξη και στη συνέχεια αγανάκτηση. Βέβαια, βλέποντας τη γενική αντίδραση και αντιλαμβανόμενοι κατόπιν εορτής την …πατάτα που έκαναν, άρχισαν να τα παίρνουν πίσω: Είπα- ξείπα.
Δυστυχώς μια ζωή η ελληνική Αριστερά κάνει χοντρά και ιστορικά λάθη. Είχαν μπροστά τους μια ουρανοκατέβατη ευκαιρία να εκμεταλλευτούν την παρακμή των 2 μεγάλων κομμάτων και να αποκτήσουν ικανοποιητική δύναμη στην πολιτική μας ζωή. Πάει κι αυτή η ευκαιρία.
Ο κύριος Αλέξανδρος Χαλβατζής τους στολίζει κανονικά, γι’ αυτό και τον διέγραψαν. Δώστε βάση στο σκεπτικό τους:
* Όποιος ρωτάει πολλά, είναι περίεργος.
* Όποιος είναι περίεργος, μάλλον διαφωνεί.
* Όποιος διαφωνεί, μάλλον επηρεάζεται.
* Όποιος επηρεάζεται, είναι οπορτουνιστής.
* Όποιος είναι οπορτουνιστής, προφανώς θα γίνει και φραξιονιστής.
* Όποιος γίνει φραξιονιστής, θα γίνει και πράκτορας του καπιταλισμού.

Επιμύθιο: Τελικά, φίλοι μου το ερώτημα είναι: Ποιος παράγει τις πιο ωραίες …πατάτες; Οι πατατοπαραγωγοί ή το Κ.Κ.Ε.;
Ο πόλεμος της πατάτας καλά κρατεί , από τον Καποδίστρια μέχρι τούδε.
Κακομοίρηδες πολιτικάντηδες, προσέξτε καλά, γιατί ο κοσμάκης τελικά θα σας πάρει με τις…ΠΑΤΑΤΕΣ!

Με συντροφικούς χαιρετισμούς :
ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

«Ειμαστε Στον Αερα»: επίκαιρο κείμενο του «Αιθεροβάμονα» και το τραγούδι «Αν ξανακατεβείς, Χριστέ, στη Γή μας» (Γ. Πολυχρονιάδη)

Ο φίλος και συνεργάτης "Αιθεροβάμων" μάς έστειλε μαζί με τις ευχές του ένα κείμενο, στο οποίο σχολιάζει με τον δικό του τρόπο και με το προσωπικό σκωπτικό ύφος την επικαιρότητα. Το δημοσιεύουμε ως έχει, συνοδεύοντές το, όπως μας ζήτησε, με το τραγούδι (σε βίντεο από το Γιουτιούμπι) «Αν ξανακατεβείς, Χριστέ, στη Γη μας» του Γιώργου Πολυχρονιάδη.


ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

Φίλοι μου, Χρόνια πολλά! Σκέφτηκα να κάνω αυτή την ανάρτηση να μοιάζει με μια εκπομπή. Εμπρός λοιπόν…
Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες, καλησπέρα σας. Είμαστε μαζί σας από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ κάπου στα 00,0 ΕΦΡΑΙΜ ( αντί FM). Είμαστε έτοιμοι να σας μεταδώσουμε ενδιαφέροντα νέα και να σχολιάσουμε την καθημερινή επικαιρότητα, η οποία μας τροφοδοτεί ανελλιπώς . Δόξα τω θεώ, παράπονο δεν έχουμε, ας είναι καλά οι άνθρωποι με τα διαπλεκόμενά τους, με τις ίντριγκές τους, με τις κομπίνες τους. Συγκλονίστηκε το Πανελλήνιο και η διεθνής κοινή γνώμη με την σύλληψη και προφυλάκιση του «αγίου» πατέρα Εφραίμ (βοήθειά μας). Μαζεύτηκαν οι πιστοί οπαδοί του, το ποίμνιό του και τον επευφημούσαν: ΑΞΙΟΣ, ΑΞΙΟΣ! Εάν είναι όντως άξιος και άγιος άνθρωπος, τότε ας βγει μπροστά στην κοινή γνώμη να αποδείξει πως όσα του καταμαρτυρούν είναι ΑΙΟΛΑ και συκοφαντικά. Βλέπετε, φίλοι μου, ένα λατινικό ρητό λέει: « Η γυναίκα του καίσαρα δεν αρκεί μόνο να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται τίμια».
^ Η πολυτελής διαβίωση στη μονή του: Μαιζονέτες, διατροφή, δημόσιες εμφανίσεις που σκανδαλίζουν ( μετακινήσεις με ελικόπτερο , οικονομικές δραστηριότητες που προκαλούν τουλάχιστον ερωτηματικά, εμπορευματοποίηση ιερών αντικειμένων , ύποπτες δοσοληψίες με πολιτικά πρόσωπα κ.α.).
^Κάποιο καλοκαίρι μετέφερε την ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ στο κότερο των πρώην βασιλέων της Ελλάδας για προσκύνημα, επειδή τάχα η Άννα Μαρία δεν μπορούσε να πατήσει στο Άγιο Όρος. Αυτό θα το δεχόμουν μόνο με μια προϋπόθεση: Εάν σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα μετέφερε εκτός του Αγίου Όρους ιερά αντικείμενα για να τα προσκυνήσουν και απλές γυναίκες του λαού, που παρακωλύονται από το ΑΒΑΤΟΝ, στο πλησιέστερο σημείο που θα μπορούσε.
^ Οι απαράδεκτες αγοραπωλησίες που έκανε σε βάρος της δημόσισς περιουσίας, αν μη τι άλλο, αποδεικνύουν περίτρανα και αναντίρρητα τον ανερμάτιστο αριβισμό του και το σατανικό μυαλό του. Η εκκλησία της Κύπρου το δήλωσε ευθαρσώς: «- Ο κύριος Εφραίμ έχει ξεφύγει πλέον». Θεός του το χρήμα, θρησκεία του η διαπλοκή.
^ Η τελευταία του επίσκεψη στη Ρωσία ήταν το κερασάκι της τούρτας: Μετέφερε, κατά την πάγια τακτική του, την ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ για προσκύνημα. Μέχρι εδώ, ας πούμε εντάξει, επειδή πήγαν και προσκύνησαν πλήθος Μοσχοβίτες. Όμως, δεν μπορώ να δεχτώ την κατασκευή των αντιγράφων της και , φυσικά, την πώλησή τους. «- ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ, ΟΙΤΙΝΕΣ ΕΠΟΙΗΣΑΤΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΟΙΚΟΝ ΕΜΠΟΡΙΟΥ». Αν ξανακατέβαινε ο Χριστός στη γη, όχι φραγγέλιο, αλλά πολυβόλο θα έπαιρνε και θα τους «καθάριζε».
^ Και το αποκορύφωμα: Ο κύριος Πούτιν, ο αρχιερέας της ρωσικής διαπλοκής (βλέπε εκλογές) έχει το θράσος να επεμβαίνει στα εσωτερικά μας και να ζητά την απελευθέρωση του άγιου πατέρα.
^ Το ίδιο κάνει και ο Πατριάρχης πασών των Ρωσιών. Μήπως αυτό θυμίζει την παροιμία: « Ο ΟΜΟΙΟΣ ΤΩ ΟΜΟΙΩ ΑΕΙ ΠΕΛΑΖΕΙ». Να το πούμε λαΪκιστί; « Ο όμοιος στον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα». Και το άλλο; Οι καλόγεροι της μονής του κάνουν έρανο για να τον αποφυλακίσουν με εγγύηση. Αλήθεια, ξέρετε πως το τρίβουν το πιπέρι του διαβόλου οι καλογέροι; Μην περιμένετε, βέβαια, κάποια συνταρακτική εξέλιξη. Το παρασκήνιο φοβάται μήπως το «πουλάκι» κελαηδήσει. Λέτε να γίνει πραγματικότητα η γνωστή διαφήμιση με την …ΑΓΑΠΟΥΛΑ; Να ζητήσουν ,λέει, από τον Εφραίμ κάποια ονόματα και αυτός να πει τη γνωστή ατάκα: « - Αγαπούλα, την κουκούλα!». Δεν θα πειράξουν ούτε μια τρίχα του. Το παιχνίδι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο.
^ Τι περιμένετε από ένα σύστημα σάπιο, από μια κοινωνία της συμφοράς, όπου αυτοί οι ελάχιστοι που αντιστέκονται, εξαναγκάζονται σε παραίτηση; Που το πάτε , επιτέλους, ρε κλεφτόπουλα; Τώρα δεν έχουμε ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΩΛΟΥΣ, αλλά ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ. Δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο. «ΓΑΙΑ ΠΥΡΙ ΜΙΧΘΕΙΤΩ». ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΗ. ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΛΑ. Γι΄αυτό σας λέω: Είμαστε διαρκώς στον αέρα. Αέρας στα πανιά μας. Έχουμε γιαλό, αλλά που μυαλό. Αχ, αυτή η ψαρού (Ελλάδα) πάει στα κουτουρού. Τρελοβάπορο. Όμως, φίλοι μου, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Γι΄αυτό ας πούμε: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Και που ξέρετε; Μπορεί να μας βοηθήσει η Παναγία με την μεσιτεία του Εφραίμ, που δηλώνει πως αφήνει τον εαυτό του στα χέρια της: «Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου σώτερ σώσον ημάς». ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ, ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ, ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟΚΙΑ – ΒΑΛΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΘΕΕ, ΕΠΙ ΓΗΣ ΟΔΥΝΗ, ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑ.

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γή μας.

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας
δεν πρόκειται κανείς να σε σταυρώσει.
Δε θα φορέσεις πια αγκάθινο στεφάνι
ούτε χολή κανένας θα σου δώσει.

Είμαστε πια πολιτισμένοι
πάλιωσε πια ο Γολγοθάς
έχουμε θάλαμο αερίων
θα σε τελειώσουμε μεμιάς!

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας
δε θα 'σαι απ' τον Άννα στον Καϊάφα να σε κρίνει.
Ούτε και θα γυρνάς στράτα τη στράτα
ο όχλος να σε τραβάει και να σε φτύνει.

Είμαστε πια πολιτισμένοι
όλα μας τώρα είν' απλά
βγάζουμε τόσες αποφάσεις
μέσα σε είκοσι λεπτά...

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας
δε θα 'χουμε σταυρούς, καρφιά και λόγχες, δε θα πονέσεις.
Τώρα αλλάξανε πολύ αυτές οι μόδες
έχουμε ακόμα και στο θάνατο ανέσεις.

Είμαστε πια πολιτισμένοι
έχουμε πια εξελιχθεί
έχουμε βόμβες νετρονίου
και θα πεθάνεις στη στιγμή!

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη μας
δεν πρόκειται κανείς να σε σταυρώσει.
Δε θα φορέσεις πια αγκάθινο στεφάνι
ούτε χολή κανένας θα σου δώσει.

Είμαστε πια πολιτισμένοι
πάλιωσε πια ο Γολγοθάς
έχουμε θάλαμο αερίων
θα σε τελειώσουμε μεμιάς!

Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη...
Αν, αν ξανακατεβείς Χριστέ στη Γη...

Μουσική και ερμηνεία: Γιώργος Πολυχρονιάδης
Στίχοι: Σάσα Μανέτα

Το αντιεξουσιαστικό ζεϊμπέκικο του Σαββόπουλου. Για το θλιβερό τέλος του Νίκου Κοεμτζή. Sulla morte di Koemtzis; La canzone corraggiosa di Savvopoulos

«Ο Νίκος Κοεμτζής ήταν πεσμένος για περισσότερες από δύο ώρες σε πεζοδρόμιο στο Μοναστηράκι, ώσπου κάποιοι διερχόμενοι ειδοποίησαν ασθενοφόρο το οποίο τον μετέφερε σε κλινική, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του...»

Το «τρις εις θάνατον» επί του 8 της ισόβιας κάθειρξης όταν κατακυρώνεται ελαφρά τη καρδία από ένα πολιτικά επηρεασμένο δικαστήριο, αποδείχθηκε πως μπορεί να ισούται άνετα με έναν τραγικά μοναχικό θάνατο μιας υπερήφανης ύπαρξης –έστω και με χαρακτηριστικά αγριμιού - στα 74 της.

[Θα μπορούσαμε να διαλέγαμε τις «Βεργούλες» του Βαμβακάρη, αλλά προτιμούμε την τολμηρή ζεμπεκιά - απολογία του μεγάλου μας Νιόνιου.]



Διονύσης Σαββόπουλος

- Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο


Λοιπόν μολύβι και χαρτί, η απόγνωση άνοιξε λαγούμι.
Σκιές που χώθηκαν με λάμψεις μαχαιριού σε πιο στενό κελί
Ψηλά με πέπλα αίματος χλιμίντριζε η Σελήνη.
Δεν έχει ελπίδα, ελευθερία δεν ζητά, αλλά δικαιοσύνη.

Γεννήθηκε σ' ένα λασπότοπο, κοντά στην Κατερίνη
Σκιές με λάμπες θυέλλης που γλυστρούν στου Άδη το πανί.
Ο Νίκος ήταν ο πρωτότοκος, τον άλλον λέγαν Δημοσθένη
Βουβός δεσμός, εικόνα παιδική, σε άλλο χρόνο αναπλεγμένη

Ο γέρος του είχε κρυψώνα το βουνό απ' το '45
Κι οι χωρικοί απ' τον φόβο των Αρχών, μακραίναν κι απ' τον γιο.
Κι αυτός τους έβλεπε στρωμένους στην δουλειά και μέσα του άναβε η μανία
του στριμωγμένου ανάμεσα στο πλήθος και την Αστυνομία.

Ώσπου μια μέρα χωρίς αποσκευή, τσουλώντας της τρύπας του την ρόδα
Κυλάει απ' την Μακεδονία ως εδώ, κι ακόμα που θα βγεί;
Θα τρέχει πάντα για το άστρο που δεν φτάνει καμιά Αστυνομία.
Για τους φυγάδες αυτός ο ουρανός είν' η παρανομία.

Νίκο, αγγίζω το στοιχειό σας
Νίκο, μες τον υπόκοσμο της γλώσσας

Δυο καταδίκες 6 χρόνια για κλοπή, τον είδα όταν βγήκε
Κρατούσε πλέον μιαν απόσταση απ' την τρέλα, όχι για να σωθεί
Αλλά για να την σώσει, αν με νοείς, να λόγου χάρη ήθελε γάμο.
Και τότε τού 'παν «έλα σε μάς για να προδώνεις».. Δεν δέχθηκε στιγμή!

Κι απ' την βαθειά των υπογείων τους την λύσσα, κατέφυγε στην επαρχία
Μα όπου κι αν πήγε, το σήμα είχε σταλεί, στην Σαλονίκη τον τσακίσαν.
Σχεδόν τρεκλίζοντας ξανάρθε στην Αθηνά, και τότε πιάσαν την μνηστή του.
Της είπαν λόγια, βοηθήσαν κι γονείς, ώσπου διέκοψε μαζί του.

Κι ωστόσο ζούσε τελείως σοβαρός, υπνοβατώντας σ' ένα κράτος
Που θριαμβεύει με μιαν ατέλειωτη στριγκλιά «διαφυγή καμιά».
Κρατώντας μόνο μια κρυφήν αναπνοή, των μπουζουκτζίδικων το γκέτο.
Βαθιά εικόνα, που η έκσταση εκεί, ακόμα λειτουργεί
«Ν' ακούω» έλεγε «τα λόγια, την φωνή, και τ' αδελφάκι μου υψωμένο
να το κοιτάω στον χορό του μοναχό, και κάτι να παθαίνω».

Νίκο, σκυλάδικο Σαββάτο
Νίκο, σπασίματα γεμάτο.

Παραγγελιά, και περιμέναν καθισμένοι, και τα ηχεία το αναγγείλαν.
Κι όλα τα όργανα συλλάβαν το σκοπό για το χορό του Δημοσθένη.
Καθώς ανέβαινε, η πίστα ήταν γεμάτη, ακούστηκε να ουρλιάζει
"Παραγγελιά", γιατί το είδε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει.

Η πίστα άδειασε, μονάχα δυο αστυνόμοι, χορεύαν, γυρνώντας του την πλάτη
τότε τους έσπρωξε ο μικρός με μια στριγκλιά «δικό μου το κομμάτι».
Τον ρίξαν κάτω σε γυαλιά κομματιασμένα, ξεφώνιζε όπως τον εσέρναν
Σαν ένα φιλμ ιλιγγιώδες η ζωή τους, του Νίκου έκαψε τα φρένα.

Έξω απ' την τρέλα δεν είχε κάτι να πιαστεί, γιατί του το 'χαν διαλύσει.
Κατρακυλάει στον προβολέα των σκοταδιών του, στην φρικαλέα ατραξιόν του.
Με τόση βία που είναι αδύνατον να πω, τι έγινε εκεί κάτου
Το δράμα όλο συντελέστηκε θαρρώ, στον χώρο του αοράτου.

Στον εαυτό του είπε «Νίκο, συγκρατήσου» τραβώντας κιόλας το λεπίδι.
Τον πρώτο που την έφαγε τον είδαν, με μια ταυτότητα να σκύβει
Σφάχτηκαν τρείς, μαχαίρωσε άλλους έξη, φωνές, «ανοίχτε θα μας σφάξουν».
Τραβώντας έξω τον μικρό παραμιλούσε «εσένα δεν θα σε πειράξουν».

Νίκο, σόι αλλοπαρμένο
Νίκο, τι έχεις καμωμένο;

Μετά κατέφυγε στο σπίτι ενός γνωστού, μα ένοιωσε ότι θα τον δώσουν
«Θα φύγω» είπε, «με μια βάρκα ν' ανοιχτώ, φουρτούνες να με πνίξουν, ΝΑ!
Να τρελαθούνε, που Νίκο να γυρεύουν, και Νίκο να μην βρίσκουν».
Μα όπως βγήκε τους είδε σαν βαλέδες, ο ένας με τις χειροπέδες.

Τον εκυκλώσαν και από τα γύρω μέρη, κρεμόταν η ζωή του
από ένα νήμα που δεν θα 'δινε σ' αυτούς, και πέταξε μαχαίρι.
Να αναγκαστούν να τον σκοτώσουν οι Αστυνόμοι, μα εκείνοι τού 'ριχναν στα πόδια.
Σερνόταν κι έβριζε, ώσπου ένας ταβερνιάρης, τού 'δωσε μια με ένα καδρόνι.

Η δίκη του έγινε τον άγριο Νοέμβρη, το ένιωθε άραγε κι εκείνος;
Ο Τύπος πάντως, τον πρόβαλε ανοιχτά σαν αιμοβόρο κτήνος.
Τα ίδια λέγαν και πολλοί προοδευτικοί -παράξενο δεν ήταν-
Η σύμβασή τους διαισθάνθηκε σ' αυτόν, μιαν άλλη απειλή.

Τό 'παν επίσης λαϊκοί ένα σωρό, στον συνεργάτη ενός εντύπου
Μα ο Μπιθικώτσης τον διώχνει και του λέει «πού να σου εξηγώ»
Δεν είχε μάρτυρες εκτός τ' αφεντικό και την νοικοκυρά του,
Οι δικηγόροι λέγαν «ανώμαλη ψυχή, κοιτάξτε τα χαρτιά του»!

Νίκο, χωριό συσκοτισμένων
Νίκο, ποιοι σ' έχουν κυκλωμένο;

Ο ίδιος ξέγραψε απ' αρχής τον εαυτό του, το είπε «πρέπει να πεθάνω»
Μπήκε στον κόπο δηλαδή τον δικαστών, μα αυτοί δεν μπήκαν στον δικό του.
Καθώς διηγόταν την ζωή του, θαρρούσα δεν θ' αντέξω
Η δική εξελισσόταν μέσα, μα η δικαιοσύνη ήταν απ' έξω…

Στα γράμματά του από την φυλακή, ο βίος δεν διαφέρει:
Ασφυκτιούσε σαν ζώο μυθικό, εδώ όσο κι εκεί.
Μην είναι τάχα ένα ρίγος παραπέρα, που δείχνει απόσταση από το δράμα
και μεταφέρει σαν ιπτάμενο ένα θαύμα, της δικαιοσύνης την γαλέρα;

Η τέχνη μου έζησε παράξενες στιγμές, και από δίκιο ξέρει:
Τα κίνητρά του δεν ήταν ταπεινά, τον βλέπω σε αργές στροφές
Σαν μια Θεότητα που λύει τον πανικό της και διαστέλλεται ξεσπώντας
Στ' ανυποψίαστα μπουλούκια του γλεντιού, που βιάζουν το άσυλό της.

Η ουρά που αυξάνει φτύνοντάς τον, ας λυσσάει με τον ζουρλομανδύα
και με τα ηλεκτροσόκ να τον κλονίσει, θα λάβει ό,τι της αξίζει
Στους λαβυρίνθους του εφιάλτη οδηγημένη, αιώνια, δίχως σωτηρία.
Στην τακτική δουλεία του δικαστή, που δεν καταλαβαίνει.

Νίκο, ποτέ δεν θά 'ναι έτσι
Νίκο, είν' η αρρώστια που μας σώζει
Καθώς σε φέρνει πιο μακριά κι απ' το κελί σου
Νίκο, στον ουρανό της μουσικής σου

Musica e versi: Dionigi Savvopulos (1978)

«H Κύπρος, η Θράκη και η διπρόσωπη Τουρκία»: άρθρο του Κ. Χολέβα. Un articolo d’ attualita’ sulla nuova aggressivita della Turchia

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Πολλές και ανησυχητικές εξελίξεις καταγράφει η τρέχουσα επικαιρότητα ως προς τα εθνικά μας θέματα και τις τουρκικές επιδιώξεις. Θυμίζω εν τάχει:

Η Τουρκία απειλεί την Κύπρο και το Ισραήλ ότι θα αντιδράσει δυναμικά αν οι δύο χώρες αρχίσουν τις κοινές έρευνες για φυσικό αέριο στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Νταβούτογλου ανακινεί θέμα Οθωμανικών περιουσιών στην Ελλάδα με αφορμή την απόδοση εκκλησιαστικών και κοινοτικών ιδιοκτησιών από την Τουρκία στις χριστιανικές μειονότητες. Η τουρκική διπροσωπία ομολογείται από τους ίδιους, όπως π.χ. από τον γενικό διευθυντή Βακουφίων. Αυτός δήλωσε ότι η επιστροφή των περιουσιακών στοιχείων των μειονοτήτων γίνεται σκοπίμως για να προλάβουν τη σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία θα τους επέβαλλε πενταπλάσια αποζημίωση. Η Άγκυρα διεκδικεί ... τουρκική μειονότητα στη Ρόδο και στην Κω. Στη δε Δυτική Θράκη συνεχίζονται οι προκλητικές επισκέψεις, παρελάσεις και δηλώσεις υψηλόβαθμων Τούρκων αξιωματούχων. Φυσικά δεν λησμονούμε και την απειλή του Ερντογάν, η οποία εξαπελύθη από την Κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, ότι η Άγκυρα θα διακόψει τον διάλογο με την Ευρ. Ένωση κατά το εξάμηνο που θα αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. η Κύπρος.
Σε άμεση συνάρτηση με τις εξελίξεις αυτές είναι και η πολύ ενδιαφέρουσα και εκτενής συνέντευξη εφʼ όλης της ύλης, την οποία παρεχώρησε ο διεθνούς κύρους νομικός Βασίλειος Μαρκεζίνης στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΑΝΤΙΒΑΡΟ (http://www.antibaro.gr/).
Ο Μαρκεζίνης μεταξύ άλλων διαπιστώνει και τα εξής:
Ως προς την εξωτερική πολιτική.
Πόσο λάθος είχαν οι Αμερικανο-τουρκόφιλοι «επιστήμονες» που περιτριγυρίζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών και προσπαθούν μαζί του να μας πείσουν ότι οι Τούρκοι ήσαν πάντα «ανεκτικά» αφεντικά.Η ώρα πλησιάζει που οι Τούρκοι αφού μας αναγκάσουν σε υπερβολικές παραχωρήσεις στο Αιγαίο θα στρέψουν την προσοχή τους στην Ελληνική Θράκη και μια μέρα θα την καταστήσουν ανεξάρτητο μουσουλμανικό κρατίδιο στα πρότυπα του Κοσσυφοπεδίου ή της ΦΥΡΟΜ
Ως προς τη διεθνή διπλωματία και τη γεωστρατηγική.
Οι Τούρκοι ετοιμάζονται να μας καταφέρουν κάποιο βαρύ χτύπημα, αν και όταν αρχίσουν οι Κυπριακές γεωτρήσεις στην Κυπρο-Ισραηλινή ΑΟΖ. Οι διαρρέουσες κατά καιρούς Αμερικανικές δηλώσεις ότι οι ΗΠΑ δεν θα ανεχθούν Τουρκικές επεμβάσεις στις «νόμιμες» Κυπριακές ενέργειες είναι, κατά τη γνώμη μου, αμφίβολης αξίας. Μην ξεχνάτε ότι αυτός που κερδίζει μία σύγκρουση-στρατιωτική ή μη- δεν είναι αυτός που έχει τα καλύτερα και περισσότερα όπλα, αλλʼ αυτός που είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει. Είναι φυσικό, αργά ή γρήγορα, μία μεγάλη δύναμη όπως το Ισραήλ να τα «βρει» στο τέλος με μία εξ ίσου μεγάλη ( σχεδόν) γειτονεύουσα δύναμη, δηλαδή την Τουρκία. Ένας ακόμη λόγος να δράσουμε σύντομα.
Παρέθεσα εν συντομία τις κυριώτερες επισημάνσεις του Β. Μαρκεζίνη, όχι διότι τα όσα λέει είναι θέσφατα, αλλά διότι μέχρι τώρα τα βιβλία του και τα άρθρα του με έχουν πείσει ότι αναλύει με οξυδέρκεια τις διεθνείς σχέσεις και έχει κάνει καλές προβλέψεις. Άλλωστε γνωρίζει από μέσα τον τρόπο σκέψεως δύο μεγάλων δυνάμεων: Της Βρετανίας όπου υπηρέτησε ως καθηγητής σε κορυφαία Πανεπιστήμια, και των ΗΠΑ, όπου διδάσκει σήμερα και απʼ όπου έστειλε τις απαντήσεις του στον Ανδρέα Σταλίδη του ΑΝΤΙΒΑΡΟΥ. Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει η πολιτική και διπλωματική μας ηγεσία να μελετήσουν αυτές τις επισημάνσεις.
Ας αρχίσουμε να ακούμε ανθρώπους που έχουν ρεαλιστική αντιμετώπιση των διπλωματικών και στρατιωτικών πραγμάτων και ας απομακρυνθούμε από την επιρροή κακών συμβούλων, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια οδηγούν την εξωτερική μας πολιτική σε ενδοτικές αποφάσεις και σε απαράδεκτες υποχωρήσεις.
Ιδιαιτέρως με προβληματίζει η πρόβλεψη του Β. Μαρκεζίνη για τη Θράκη. Ελπίζω να μην επαληθευθεί, αλλά οφείλω να υπενθυμίσω ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ και πανεπιστημιακός Νταβούτογλου έχει επανειλημμένως γράψει και δηλώσει δημοσίως τα εξής: Το προηγούμενο της Κύπρου, όπου η Τουρκία χρησιμοποίησε την μουσουλμανική μειονότητα ως εφαλτήριο για επεκτατικούς σκοπούς, θα χρησιμεύσει ως πρότυπο και για τη Δυτική Θράκη. Αντιγράφω τα λόγια του:
«Οι δύο σημαντικοί βραχυπρόθεσμοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας στα Βαλκάνια είναι η ισχυροποίηση της Βοσνίας και της Αλβανίας μέσα σε ένα πλαίσιο σταθερότητας και η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα θέσει υπό την προστασία του τις εθνικές μειονότητες της περιοχής. Στο νομικό αυτό πλαίσιο η Τουρκία πρέπει να επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση εγγυήσεων που θα της παρέχουν το δικαίωμα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Η νομιμότητα της επέμβασης της Κύπρου, που αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή, κατέστη δυνατή εντός ενός τέτοιου είδους νομικού πλαισίου. ( Το Στρατηγικό Βάθος- Η Διεθνής θέση της Τουρκίας, εκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ, Αθήνα 2010, σελ. 200).

Το ελληνικό πρόβλημα είναι πρωτίστως ψυχολογικό. Μας αποκοιμίζουν κατά καιρούς διάφορες δήθεν φιλειρηνικές σειρήνες, που μας μιλούν για τον καλό Ερντογάν, ο οποίος αγαπά τους Έλληνες της Πόλης και άλλα τέτοια φαιδρά. Οι ίδιοι κονδυλοφόροι χρησιμοποιούν τώρα και την οικονομική κρίση ως πρόσχημα για να κάνουμε και άλλες υποχωρήσεις μπροστά στον νέο Οθωμανισμό.
Ας τους αγνοήσουμε. Οι μέχρι τώρα υποχωρήσεις μας άνοιξαν τη όρεξη των Τούρκων. Είτε Ισλαμιστές είτε Κεμαλιστές, απέναντι στον Ελληνισμό είναι ενωμένοι και διεκδικητικοί.

Δάνεια, Χρεωκοπίες και το σημερινό προδιαγεγραμμένο Κράχ. Ανάλυσι με ιστορική ανασκόπησι του Δημήτρη Καζάκη.

La cronaca dei fallimenti dello stato neogreco e la crisi odierna

Δεν προλάβαμε να «χαρούμε» την προχθεσινή ανάρτησι σχετικά με το ιστορικό προηγούμενο της στάσης πληρωμών του 1936 και υπέπεσε στην αντίληψί μας η παρούσα ανάλυσι του Δ. Καζάκη (βλ. ανάρτησι στο ιστολόγιο του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς). Το κείμενο είναι μακροσκελές, αλλά το περιεχόμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα

Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827. Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης τότε ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων "δανείων ανεξαρτησίας" που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ό,τι γουστάρουν σ' αυτή τη χώρα.
Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις. Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.
Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το "δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, η κυβέρνηση Τρικούπη και ο Τρικούπης έλεγε, "παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα".
"Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο". Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898. Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού, απίστευτου δανεισμού γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.
Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση. Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο, έτρεχε στα 100, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως "εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου". Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.
Στην συνέχεια έφεραν τον βασιλιά, ο βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ, μόλις 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο, πολύ σοβαρά προικισμένο, πολύ καλό, είχε μια πολύ καλή προοπτική. Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.
Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγαν. Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι' αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά τη ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.
Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια; Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική. Γι' αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα. Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι. Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους. Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα.
Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον "θεσμό επιφανείας". Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτό το πράγμα.
Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου. Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση ή η τραγωδία της Κύπρου εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.
Μετά την μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις φορτώσανε το χρέος αυτό στις δημόσιες επιχειρήσεις. Υπάρχει έκθεση του 1985 που λέει ότι η ΔΕΗ, η τότε κρατική ΔΕΗ, για κάθε 1000 δραχμές που δανειζόταν είχε εσωτερική ανάγκη μόνο τη μια δραχμή. Όλο το υπόλοιπο ήταν απαιτήσεις εξωλογιστικές για πληρωμή χρεών.
Την εποχή εκείνη αρχίζουν να δανείζονται ξανά οι κυβερνήσεις για τις δικές τους ανάγκες και ο δανεισμός είναι επαχθέστατος. Για παράδειγμα το 1977 συνάπτεται με όμιλο τραπεζών από τη Γαλλία δάνειο με την ελληνική κυβέρνηση όπου εκτός από τους τρομακτικά τοκογλυφικούς όρους που επιβάλλονται στην Ελλάδα, της επιβάλλονται και οι εξής όροι.
Πρώτον. Το πόσες φρεγάτες θα αγοράσει από τη Γαλλία. Δεύτερον. Πόσο όγκο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων θα αγοράσει από τη Lacoste και από τις γαλλικές επιχειρήσεις με αποτέλεσμα φυσικά την καταστροφή της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας γιατί εισάγαμε αυτά που θα μπορούσαμε να παράγουμε οι ίδιοι με έναν αναπτυγμένο κλάδο της βιομηχανίας εκείνη την εποχή. Αργότερα έγιναν και άλλες τέτοιες δανειακές συμβάσεις, η μεγαλύτερη ήταν το 1987 η οποία ήταν με τον όμιλο της Mitsubishi Funds όπου ανάμεσα σε αυτά που μας ζητούσαν να αγοράσουμε, ήταν και τα περίφημα ιαπωνικά προγράμματα της τηλεόρασης, δηλαδή τότε άρχισε η εισβολή των Pokemοn, των Digimon και όλη αυτή την τερατολογία ας πούμε που γενιές επί γενιών ζούνε τα δικά μας παιδιά.
Από εκεί και πέρα έχουμε την δημιουργία τεράστιων ελλειμμάτων λόγω της σχέσης μας κυρίως με την ΕΟΚ που τα εκτινάσσει μετά το 1984 αλλά και μιας πολιτικής κυριολεχτικά αθώωσης των υπευθύνων για τη λεηλασία αυτού του τόπου και την καταστροφή της βιομηχανίας μέσω κυρίως των προβληματικών. Μιλάμε για 340 περίπου ή 370 βιομηχανικές επιχειρήσεις της χώρας, την αφρόκρεμα της ελληνικής βιομηχανίας και της ελληνικής παραγωγής ευρύτερα. Το ποσό που χρωστάγανε, το πόσο δηλαδή είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες αυτές τις μεγάλες βιομηχανίες και παραγωγικές επιχειρήσεις κατά μέσο όρο ήταν περίπου 12 φορές το μετοχικό κεφάλαιο των εταιρειών και είχε μετατραπεί σε δανεικά και αγύριστα. Η κυβέρνηση λοιπόν παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια.
Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας. Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη. Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι; Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα. Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό. Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν. Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.
Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ. Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα. Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος. Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.
Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε. Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά. Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ. Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία. Αντί γι' αυτό είχαμε μείωση. Τρομακτική ασφυξία. Γιατί; Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα. Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε. Τι έμενε; Ο δανεισμός. Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το "οικονομικόν θαύμα" όπως το ονομάσανε, η "ισχυρή Ελλάς" αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.
Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, το υπογραμμίζω, στην Ελλάδα όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία. Στην Ελλάδα. Να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος! Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις 13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%. Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών. Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών. Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ. Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα. Την ίδια ώρα το μέσο νοικοκυριό βιώνει μια λιτότητα που ουσιαστικά διαρκεί πάνω από δυο 10ετίες. Ουσιαστικά από το 1984 είναι σε συστηματική λιτότητα το εργαζόμενο νοικοκυριό. Φτάσαμε στο μοναδικό, και αυτό πάλι ιστορικό ρεκόρ, την τελευταία 10ετία να έχουμε αρνητικά πρόσημα αποταμίευσης. Μόνο το 2009 χαθήκανε 28 δισ. αποταμιεύσεις από την ελληνική οικονομία. Και όπως γνωρίζετε, ότι καθεστώς και να έχει μια χώρα, όποιος και να κυβερνάει, αν δεν υπάρχουν αποταμιεύσεις στις τράπεζες και αν δεν υπάρχει αυξημένη ροπή προς αποταμίευση δηλαδή διαθέσιμο εισόδημα που μένει όταν πληρώνω τα βασικά μου και μπορώ να το βάλω να γίνει αποταμίευση, δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί μια αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Φτάσαμε στο σημείο, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού για μια ολόκληρη 10ετία να βρίσκεται κάτω, να υπολείπεται δηλαδή των βασικών καταναλωτικών δαπανών που πρέπει να κάνει η μέση ελληνική οικογένεια στην Ελλάδα. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στην Ευρώπη, πουθενά αλλού, ακόμα και στις κατεστραμμένες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Δηλαδή με λίγα λόγια για πάνω από μια 10ετία το μέσο νοικοκυριό δεν έχει εισόδημα πραγματικό που να του ικανοποιεί τις βασικές του καταναλωτικές ανάγκες. Οπότε αναγκάζεται και πάει στο δανεισμό. Το αποτέλεσμα: το 2010, το 77% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος το χρωστάμε στις τράπεζες. Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008.
Πως συνέβη αυτό; Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια. Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή. Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων. Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο. Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους. Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια. Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά. Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%. Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια. Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις.
Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά. Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος. Και δεν αγόραζε κανένας. Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός. Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση. Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος. Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους. Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ. Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε; 450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε εξυπηρέτηση χρέους. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε στις 31/12/2009, (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40. Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού. Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν. Δεν ξέρουμε. Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν. Ποιοί τα πήραν; Το ψάχνουμε!
Λοιπόν, τι έγινε τώρα; Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, αποκαλύφθηκε, το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε, να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις; Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε. Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα. Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει; Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση. Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής. Γιατί; Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου.
Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη, οπότε τι κάνανε; Καλέσανε τα πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν "εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ". Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες».
Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ. Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας. Εκεί λοιπόν κάνανε το εξής. Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιο αλλά την δανειακή σύμβαση.
Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, "εξαναγκάσανε" τρόπος του λέγειν. Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη Ή τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι' αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν "τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα".
Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, το πρώτο πράγμα που προβλέπει είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου, με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα. Ο Τσολάκογλου στις δίκες του 46, στις δίκες δοσιλόγων του 46, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα ότι "εγώ όταν μου ζητήθηκε από τους χιτλερικούς, από τους ναζί, να υπογράψω τη κατάλυση του ενιαίου και αδιαίρετου της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, παραιτήθηκα". Αυτό είναι γεγονός. Δεν τον κάνει φυσικά λιγότερο δοσίλογο Αλλά τουλάχιστον ακόμα και αυτός είχε τσίπα. Και 'δω μιλάμε, σε ομαλές συνθήκες, υπό καθεστώς υποτίθεται κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, έχουμε κυβέρνηση εκλεγμένη από την χώρα που παρέδωσε το σύνολο της χώρας στους ξένους δανειστές. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη;
Πρώτον. Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.
Δεύτερον. Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.
Τρίτον. Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος. Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές. Γι' αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας "υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα".
Τέταρτον και το χειρότερο. Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνής αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο "ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές". Δηλαδή ότι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι. Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση. Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους». Αυτό το πράγμα λοιπόν δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι' αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον. Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.
Με βάση αυτά λοιπόν εφαρμόσανε τη πολιτική του μνημονίου η πολιτική του οποίου είχε σχεδιαστεί εξ' αρχής όχι τόσο για να δημιουργήσει τα πλεονάσματα εκείνα για να πληρωθούν τα τοκοχρεολύσια. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πληρώνονται. Κάθε χρόνο η εξυπηρέτηση του χρέους μας κοστίζει 35 με 40% του ΑΕΠ. Αυτό το πράγμα δεν γίνεται να πληρωθεί. Είναι αδύνατο. Το ξέρανε. Και εφόσον λοιπόν το ξέρανε τι έπρεπε να γίνει; Αν μας λέγανε το Γενάρη του 2010 "Θα βάλω χέρι στη δημόσια περιουσία", θα ξεσηκωνότανε όλος ο κόσμος. Οπότε τι κάνανε; Έφεραν ολόκληρο τον κόσμο στην απόγνωση, στην απελπισία, μεροδούλι μεροφάι, να σκέφτεται την ανεργία, το αν θα μπορεί να επιβιώσει αυτός, το παιδί του, η οικογένεια του αύριο και να του θέσουν το εξής δίλημμα, αυτό που είπε ο κύριος Όλι Ρεν πριν 3 βδομάδες μετά την 11η του Μάρτη που αποφασίστηκε η εκποίηση των 50 δις της δημόσιας περιουσίας. Τι είπε; "Ή πουλάτε ή χάνετε τους υπόλοιπους μισθούς της 10ετίας". Αυτό ήταν το δίλημμα των τοκογλύφων. Ή πουλάτε ή χάνετε ότι έχει μείνει από συντάξεις και μισθούς. Να εξαναγκάσουν το λαό να πει "Ας τα κομμάτια, πούλα κάτι, προκειμένου να μην χάσω και ότι μου έχει απομείνει". Και την ίδια ώρα ένα ολόκληρο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να πείσει το λαό ότι είμαστε πάμπλουτη χώρα ρε παιδιά. Έχουμε πετρέλαια... Σαουδική Αραβία έχουμε πυρηνικά, έχουμε ιστορίες, πλουτώνιο, χρυσάφια... Τι είναι τώρα να δώσουμε 350 δισεκατομμύρια που είναι το χρέος; Ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Λοιπόν, από κει και πέρα η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Σε 8 μήνες εφαρμογής του μνημονίου είχαμε υποχώρηση μιας 10ετίας στην ελληνική οικονομία και τα εισοδήματα κατέληξαν στο 1974 σε πραγματικούς όρους. Τα επόμενα χρόνια που έρχονται θα είναι ακόμα πιο δύσκολα και πολύ χειρότερα από αυτό που έχουμε πληρώσει. Είμαστε στη προκαταρκτική διαδικασία.
Κατά τη γνώμη μου αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι ένα πραγματικά, αυθεντικά, ρωμαλέο παλλαϊκό μέτωπο που θα απαιτήσει τον επαναπροσδιορισμό όλων των πολιτικών συνθηκών στη χώρα. Δηλαδή την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη δημιουργία νέων προϋποθέσεων μιας νέας εξουσίας που θα επιβάλλει: Την καταγγελία της δανειακής σύμβασης και το σύνολο του οικοδομήματος που στήθηκε πάνω σ' αυτή ώστε να μπορεί να γλυτώσει την αγχόνη και το δόκανο ο ελληνικός λαός και να οικοδομήσει μια νέου τύπου πορεία για τον τόπο. Μια νέου τύπου εξουσία που αντανακλά και πρέπει να αντανακλά τα πραγματικά συμφέροντα του μόνου αυθεντικού εκφραστή αυτού του τόπου που είναι αυτός που τον ποτίζει με τον ιδρώτα του.
Με αυτό το πράγμα θέλω να κλείσω, Κοιτάξτε. Οι εποχές που αναθέταμε σε κάποιους άλλους την διοίκηση και την κυβέρνηση της χώρας τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Τελειώσανε ανεπιστρεπτί. Είναι πολύ σοβαρό το μέλλον της χώρας το μέλλον των παιδιών μας και των οικογενειών μας για να το αναθέσουμε σε τρίτους σωτήρες.
Ή εμείς ή κανένας.


Δημήτρης Καζάκης
Οικονομολόγος –αναλυτής

Ιστορικό προηγούμενο: Δικαίωσι της Ελλάδος το 1936 σε ισχυρισμό αδυναμίας αποπληρωμής χρέους (προς Τράπεζα Ξένης χώρας) στο Διεθνές Δικαστήριο!

Precedente storico: Nel 1936 la Grecia ha dichiarato impossibilita' di pagamento dei suoi debiti (verso una banca Belga) ed e' stata assolta dalla Corte Internazionale !!
ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Η στάσι πληρωμών του 1936 και η δικαίωσι απο Διεθνές Δικαστήριο συνιστά πανίσχυρο νομικό προηγούμενο

Μόλις χθές μας προωθήθηκε με το ηλ-ταχυδρομείο, μας εντυπωσίασε, αλλά όπως αντιληφθήκαμε μετά από σύντομη καταφυγή στις μηχανές αναζήτησης, το αρχικό δημοσίευμα (με αρχικό τίτλο «Το καθήκον του Κράτους») ήταν αρκετές μέρες παλιότερο και εμείς απλώς δεν το γνωρίζαμε. Το θέμα είναι ότι το αναφερόμενο στο παρακάτω κείμενο γεγονός, πρόκειται για ντοκουμέντο μεγάλης σημασίας (απο πολλές απόψεις) και στα χέρια μιας στιβαρής ελληνικής κυβέρνησης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθή καταλλήλως. Ειδικά στην παρούσα κρίσιμη ώρα. Με δυο λόγια: Πριν από 75 περίπου χρόνια (επι κυβερνήσεως Ι. Μεταξά!) η χώρα μας αρνήθηκε να εκπληρώση τις δανειακές της υποχρεώσεις απέναντι σε ξένο κράτος, οι δανειστές την κατήγγειλαν σε διεθνές δικαστήριο διεθνούς δικαίου και αυτή με ισχυρότατα νομικο-πολιτικά επιχειρήματα (:“force majeure”, “state of necessity", “jeopardizing the country's economic existence”»= «Ανωτέρα βία», «κατάστασις αναγκαιότητας», «κίνδυνος οικονομικής ύπαρξης του κράτους» κλπ) δικαιώθηκε! Και όχι μόνον αυτό, η Ιστορική αυτή νομολογία αποτελεί ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ!! Παρακολουθήστε:


Η ιστορία έχει ως εξής: το 1936, η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά, αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο του Διεθνούς δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.
Η Ελλάδα απάντησε ότι αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, διότι δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του Λαού και της χώρας!
Στο υπόμνημά της, η Ελληνική κυβέρνηση έλεγε: "Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην θέση της, θα έκανε το ίδιο" (Yearbook of the International Law Commission, 1980,v.l.,sel.25). Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διεθνές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνισε τα αυτονόητα:
Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση "η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον Λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια Κυβέρνηση το χρέος και την ίδια στιγμή να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και φυσικά, το καθήκον του Κράτους να εξασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ έναντι της πληρωμής των χρεών της.

Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, αν αυτό ΘΕΤΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών του κι έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας (σας θυμίζει κάτι;).

Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους!
Με αυτά τα επιχειρήματα λοιπόν, το Διεθνές δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο, στο οποίο μάλιστα το 2003 στηρίχθηκε η Αργεντινή και ο αείμνηστος πρόεδρος της, Νέστωρ Κίχνερ, ο οποίος επέλεξε να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της χώρα του, αντί να την υποδουλώσει στο ΔΝΤ!
Χωρίς λόγια...

Πηγή: βλ. εδώ.


[Το υστερόγραφο σχόλιο του χθεσινού επιστολογράφου μας]:

"Eπειδή τους αρέσει να λένε, ότι λέμε ψέματα, ότι δεν υπάρχουν αυτά και ότι είναι κακόβουλες φήμες, κλπ, κλπ,κλπ, σας στέλνω και το βιβλίο που το λέει αυτό και το επίσημο λίνκ στο site του Διεθνούς Δικαστηρίου (Τόμος 2, Μέρος 1), για να το κατεβάσουν οι άπιστοι θωμάδες. Έχει ενδιαφέρον όλο το κομμάτι από το δεύτερο μισό της σελίδας 24, που λέει για την Βουλγαρία, μέχρι και την 27+, αν πάλι θέλετε να διαβάσετε μόνο την αναφορά που λέει παρακάτω, διαβάστε το δεξί μισό της σελίδας 25, (στο τέλος του αριστερού μέρους στη σελίδα 26, ο δικηγόρος των Βέλγων, συμφώνησε ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν γίνεται να πληρώσει η Ελλάδα, και αν και το χρέος αν και δεν παραγράφεται, παγώνει). Τελικά όπως οι ασθενείς αναγκάζονται και γίνονται γιατροί, μπας και την γλυτώσουν, έτσι κ εμείς θα γίνουμε δικηγόροι διεθνούς δικαίου ..."