ΚΟΥΙΖ: Μια δύσκολη ερώτησι κατάλληλη και για τον "Εκατομμυριούχο". QUIZ: A question from "Who Wants to Be a Millionaire"! / Una domanda da "ionaire,Chi vuol essere Milionario"!

© 2026AlexandrosSoilemezis

 

Μια δύσκολη ερώτησι κατάλληλη και για τον "Εκατομμυριούχο".

Για απόψε κάτι καινούργιο για το ιστολόγιο. Ένα Κουίζ και μάλιστα με την μορφή ...δημοσκόπησης!

Πρόκειται για μια πραγματικά δύσκολη πρόκλησι. Σκαρφίστηκα μια ερώτησι από εκείνες που, αν έπεφταν στις τελευταίες βαθμίδες του "Ποιος θέλει να γίνει Εκατομμυριούχος", θα έκαναν τον παίκτη να ιδρώσει και να εξαντλήσει όλες του τις βοήθειες!

Αλλά για να αυξήσω και το ποσοστό δυσκολίας εδώ δεν σας έχω 4, όπως θα απαιτούσε η τηλεοπτική εκπομπή, αλλά 8 επιλογές!

 

Η ανάρτησι εν είδει ψηφοφορίας θα παραμείνει ανοιχτή για 3-4 ημέρες. Ψηφίστε -αν θέλετε- την απάντησι που πιστεύετε ως σωστή (μόνο μία επιλογή επιτρέπεται και, παρακαλώ, ...χωρίς βοήθειες) και οσονούπω (ελπίζω απο Δευτέρα) θα επανέλθω με νέο post, αποκαλύπτοντας τη σωστή απάντησι, τα ποσοστά της ψηφοφορίας, αλλά και τη συναρπαστική ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό ιστορικό δεδομένο!

 

 

Η ΕΡΩΤΗΣΙ:

Σε κεντρική πλατεία ποιας Ευρωπαϊκής πόλης αρχές του 13ου αι υπήρχε μεγάλο άγαλμα της Ωραίας Ελένης;

 

[ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ]

 

1. Αθήνα

2. Θεσσαλονίκη

3. Κωνσταντινούπολι

4. Βενετία

5. Ρώμη

6. Φλωρεντία

7. Λυών

8. Παρίσι

 

 

.............................................................................................. 

 

 

ΤΟ  ΚΟΥΙΖ 

 

Ένα ξένο βίντεο για την Γενοκτονία των Νεοτούρκων σε βάρος των Ποντίων και των Μικρασιατών Ελλήνων.

 19 ΜΑΪΟΥ

ΜΝΗΜΗ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ, (1919 - 2024) 105 χρόνια...

Πατρίδα μ΄, αραεύω σε αμόν καταραμένος.

                                           . . .

 Μικρό κι ανεπαρκές παυσίλυπο, αλλά χρήσιμο αντίδοτο σε αριστεροδέξια σύνδρομα νεοοθωμανισμού ή φιλορεπούσιου αναθεωρητισμου:

The Genocide Turkey Erased From History: The Greek Genocide 

Θερινό Πρόγραμμα 2016: Το Κάστρο της Χώρας στην Κάλυμνο (φωτογραφίες). In Country Program 2016:Il Castello della Città di Calimno (foto).

Το Κάστρο της Χώρας είναι ένα φυσικό φρούριο.

Η χρονολόγησί του είναι ακόμη ανοικτό θέμα έρευνας, αλλά σίγουρα περνάει απο τους βυζαντινούς χρόνους.

Ως φυσικά οχυρωμένη τοποθεσία θα είχε πιθανότατα αξιοποιηθή απο τα αρχαία, άν όχι απο τα προϊστορικά χρόνια.

Το παλαιό κάστρο τοποθετείται κατα τον 11ο αι.

Μετά την κατάληψι της Ρόδου (1309) οι Ιωαννίτες Ιππότες καταφθάνουν στην Κάλυμνο (έτος: 1314).

Πάνω στο βυζαντινό κάστρο της Χώρας εγκαθίσταται ιππότης καστροφύλακας.

Ακολουθεί το 1495 μεγάλος σεισμός που γκρεμίζει τα τείχη του κάστρου. Στη συνέχεια τα τείχη επισκευάσθηκαν και αυξήθηκαν και τα όριά του.Τα τείχη τώρα κάλυψαν όλο το μικρό σχετικά οροπέδιο. Το νέο κάστρο που προέκυψε, το ιπποτικό, ήταν μια οργανωμένη μικρή πολιτεία (με πληθυσμό που εκτιμάται πως κυμαινόταν απο 500-1500 ανθρώπους) με διοικητήριο, ελαιοτριβεία, υδροδεξαμενές και 9-10 εκκλησίες.
Μετά την κατάληψι της Ρόδου απο τους Τούρκους, το 1523 παραδίδεται και το νησί της Καλύμνου μαζί με το Κάστρο στον Σουλτάνο. Επειδή δεν αντέταξε στρατιωτική άμυνα, το νησί διατήρησε κατα την συνήθη τακτική των Οθωμανών τα αυτοδιοικητικά του προνόμια.
Κατα την ιστορική περίοδο 1700-1840 συντελείται σταδιακά η έξοδος των κατοίκων απο το κάστρο κι η ίδρυσι της νέας πόλης, η οποία θα ονομασθή Χώρα ή Χωριό...

Μια ναπολεόντεια παρτίδα

Napoleon Bonaparte - Henri Gatien Bertrand
( St Helena St Helena, 1820) , [C44]

1. e4 e5 2. Nf3 Nc6 3. d4 Nxd4 4. Nxd4 exd4 5. Bc4 Bc5 6. c3 Qe7 7. O-O Qe5 8. f4 dxc3+ 9. Kh1 cxb2 10. Bxf7+ Kd8 11. fxe5 bxa1=Q 12. Bxg8 Be7 13. Qb3 a5 {13.α5? Έπρεπε 13..., Βxε5 με αμφίρροπο παιχνίδι. Τώρα τα λευκά παίζουν και κερδίζουν θεαματικά!} 14. Rf8+ Bxf8 15. Bg5+ Be7 16. Bxe7+ Kxe7 17. Qf7+ Kd8 18. Qf8#
Οι τελευταίες 5 κινήσεις του λευκού ήταν ένας εναλλακτικός/χωρίς λόγια ...ορισμός του "φορσέ'! :)

Η ΠΑΡΤΙΔΑ
Napoleon Bonaparte - Henri Gatien Bertrand [C44]

Play online chess

Τιμή στον Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο και στους Ήρωες-Νεομάρτυρες ποιμενάρχες της Ιωνικής Γενοκτονίας. Prelati Greco-ortodossi, Eroi e Neomartiri…

Metropolita Crisostomo di Smirne ed altri Prelati Greco-ortodossi, Eroi e Neomartiri durante il genocidio (ai danni) della grecita' della Ionia dai Turchi ( -1922).

Αναδημοσιεύουμε από το ομόδοξο ιστολόγιο «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ»:

Κατα την Κυριακή που προηγείται της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία μας τιμά κάθε χρόνο τη μνἠμη του Εθνομάρτυρος Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου. Την ίδια Κυριακή, τιμάται η μνήμη και των Μητροπολιτών Μοσχονησίων Αμβροσίου, Κυδωνιών Γρηγορίου, Ικονίου Προκοπίου και Ζήλων Ευθυμίου και των συν αυτοίς αναιρεθέντων κατά την Μικρασιατικήν Καταστροφήν, όπως αναφέρεται στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ο Εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος γεννήθηκε στην Τρίγλια της Προπονίδος το 1867 και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος του μητροπολίτου Μυτιλήνης Κωνσταντίνου Βαλιάδη, ο οποίος το 1897 αναδείχθηκε Οικουμενικός Πατριάρχης, ως Κωνσταντίνος ο Ε!. Χρήματισε πρωτοσύγκελλος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και το 1902 χειροτονήθηκε απο τον τότε Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ! μητροπολίτης Δράμας. Σε κείμενο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου, αναφερόμενο στο « Μαρτύριο του Αγίου Σμύρνης Χρυσοστόμου », διαβάζουμε μεταξύ άλλων: «...Ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἐκκλησιαστικῆς του σταδιοδρομίας διεκήρυξε τήν ἀπόφασή του νά φθάσει καί μέχρι μαρτυρίου ὡς γνήσιος ποιμένας τοῦ λαοῦ. Γι’ αὐτό καί κατά τήν χειροτονίαν του ὡς νεαροῦ Μητροπολίτου Δρᾶμας θά πεῖ μεταξύ ἄλλων, προσφωνώντας τόν χειροτονοῦντα αὐτόν Ἀρχιερέα: «Καί ἡ μίτρα αὐτή, τήν ὁποίαν αἱ ἅγιαι χεῖρες σου ἐπιθέτουν ἐπί τῆς κεφαλῆς μου, ἄν ποτέ ἤθελε χάσει τήν λαμπηδόνα τῶν λίθων της, ἤθελε τότε μετατραπεῖ εἰς ἀκάνθινον στέφανον μάρτυρος Ἱεράρχου».
Τό εἶπε καί τό ἐννοοῦσε. Καθώς ἔβλεπε τίς δυσκολίες καί τά προβλήματα πού οἱ ὑπόδουλοι ἑλληνικοί πληθυσμοί εἶχαν νά ἀντιμετωπίσουν γιά νά ἐπιβιώσουν μέσα στήν ὀθωμανική αὐτοκρατορία κατατρεχόμενοι ἀπό τούς βουλγάρους στή Μακεδονία, καί ἀπό τούς Τούρκους στή Μικρασία.

Εἶναι σέ ὅλους γνωστά καί χιλιοειπωμένα τά σχετικά μέ τή Μικρασιατική Ἐκστρατεία καί Καταστροφή. Εἶναι ὅμως ἀνάγκη ἐπιγραμματικά νά λεχθεῖ ὅτι στίς 13 Αὐγούστου 1922 ἄρχισε ἡ ἐπίθεση στό μέτωπο τοῦ Ἀφιόν Καραχισάρ, καί μετά διήμερη μάχη ἄρχισε ἡ ὑποχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ, πού πῆρε χαρακτῆρα πανικοῦ καί ἄτακτης φυγῆς. Χιλιάδες ξερριζωμένοι Ἕλληνες φθάνουν μέ κάθε μέσο ἀπό τά χωριά καί τίς πόλεις τῆς ἐνδοχώρας στή Σμύρνη γιά νά σωθοῦν ἀπό τή σφαγή. Ἀλλά καί ἐδῶ τά πράγματα δέν εἶναι καλύτερα. Ἀπό τό Μάϊο εἶχε ἀρχίσει δειλά-δειλά νά διαφαίνεται τό σχέδιο ἐγκατάλειψης ἀπό τό Στρατό μας τῆς Μ. Ἀσίας.
Ἄμεση εἶναι τότε ἡ ἀντίδραση τῶν κατωτέρων ἑλλήνων ἀξιωματικῶν πού ὑπογράφουν πρωτόκολλο τιμῆς νά μή τήν ἐγκαταλείψουν. Ἔτσι ἱδρύεται ἡ «Μικρασιατική Ἄμυνα» πού εἶχε σχεδιάσει καί ὑποστηρίξει ὁ Χρυσόστομος, βλέποντας νά ἐπέρχεται ἡ θύελλα τῆς ἥττας καί «τό βασίλειον γένος τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς, νά κινδυνεύει νά παραδοθεῖ στά νύχια τοῦ ἀπολίτιστου ἐκδικητῆ. Ἐκκλησία καί προύχοντες Σμυρναῖοι προσφέρουν χρήματα γιά νά ἀγορασθοῦν, αὐτή τήν ἔσχατη ὥρα, ὅπλα πρός ἄμυνα, καί πρός συγκρότηση μικρασιατικοῦ στρατοῦ.
Ἡ Ἀθήνα ἀρνεῖται νά στείλει ὅπλα. Καί στίς 16.7.22 δημοσιεύει στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως τόν ν. 2870 πού τιμωρεῖ μέ αὐστηρές ποινές τούς «ἀλλοδαπούς πού ἐπιχειροῦν νά εἰσέλθουν στήν Ἑλλάδα». Καί βέβαια ὡς ἀλλοδαποί χαρακτηρίζονται καί οἱ Ἕλληνες τῆς Μ. Ἀσίας, πού δέν εἶχαν γίνει ἀκόμη Ἕλληνες ὑπήκοοι. Τώρα πιά τό ἐνδεχόμενο τοῦ λουτροῦ αἵματος, γίνεται βεβαιότης.
Στίς 21.8.22 ἡ κυβέρνηση ὑπογράφει τό διάταγμα τῆς ἀποστράτευσης. Τό μέτωπο καταρρέει. Ἡ τύχη τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἰωνίας ἔχει ἀποφασισθεῖ. Οἱ ἀρχές ἐγκαταλείπουν τή Σμύρνη. Ὁ λαός μένει, ἐνῶ στά ἐνδότερα ἔχουν ἤδη ἀρχίσει οἱ σφαγές.
Οἱ Ἴωνες πληρώνουν ἀκριβά τό γεγονός ὅτι ἄντεξαν πέντε αἰώνων σκλαβιά καί παρέμειναν Ἕλληνες καί Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι. Τά ξίφη τῶν Τσετῶν καί τῶν Τούρκων στρατιωτικῶν ἀλλά καί τοῦ ὄχλου ξεσποῦν μέ ἀγριότητα πάνω σέ κάθε τι τό ἑλληνικό. Καῖνε τίς πόλεις καί τά χωριά, διαπομπεύουν τούς ἕως χθές γείτονες καί φίλους των, βγάζουν τά ἀπωθημένα τους, προσπαθοῦν νά κερδίσουν διαρπάζοντες ὅ,τι δέν μπόρεσαν νά κερδίσουν μέ τά μυαλά καί τόν ἱδρῶτα τους, πυρπολοῦν τούς νέους Παρθενῶνες πού ποτέ δέν μπόρεσαν οἱ ἴδιοι νά κτίσουν. Καί ἐνῶ ὁ τρόμος ἀπό τίς δυσοίωνες φῆμες ἁπλώνεται πάνω ἀπό τήν ἄλλοτε κοσμοπολίτικη νύμφη τῆς Ἰωνίας, τή Σμύρνη, κι ἐνῶ οἱ πολιτικές ἀρχές τήν ἔχουν ἐγκαταλείψει, κι ἐνῶ τά καραβάνια τῶν προσφύγων ὅλο καί καταφθάνουν χωρίς προορισμό, τό ράσο τῆς Ἰωνίας μένει πιστό στή ματωμένη παράδοση τοῦ ἑλληνικοῦ ράσου. Ἱερεῖς καί δεσποτάδες θυσιάζονται ὡς νεομάρτυρες. Παραμένουν, ὡς τήν τελευταία στιγμή, οἱ καλοί ποιμένες ἑνός λαοῦ, πού ἐγκαταλείφθηκε ἀπ’ ὅλους, τήν κρίσιμη ὥρα.
Ὁ ἐκ Σμύρνης Μητροπολίτης Μοσχονησίων, Ἀμβρόσιος Πλειανθίδης, κατατεμαχίζεται φρικτά, μαζί μέ 9 ἱερεῖς του, τήν 15η Σεπτεμβρίου τοῦ 1922, σέ ἡλικία 50 ἐτῶν.
Ὁ 46χρονος Μυτιληνιός Μητροπολίτης Ζήλων, Εὐθύμιος Ἀγριτέλης, φυλακίζεται καί ξεψυχάει μέσα στή φυλακή του, μετά ἀπό σαράντα μία ὁλόκληρες μέρες καί νύχτες φρικτῶν βασανιστηρίων, δίψας καί ἀσιτίας. Καί (τί τραγική εἰρωνεία!) μόλις οἱ δήμιοί του τόν ἔθαψαν, πετώντας τον σ’ ἕναν λάκκο, στήν αὐλή τοῦ κολαστηρίου του, ἦρθε κι ἀπό τήν Ἄγκυρα ἡ ἀπόφαση πού τόν καταδίκαζε σέ θάνατο.
Ὁ ἐκ Μαγνησίας Μικρᾶς Ἀσίας 58χρονος Μητροπολίτης Κυδωνίων, Γρηγόριος Ὡρολογᾶς, τάφηκε ζωντανός τήν 3η Ὀκτωβρίου 1922, μαζί μέ τό πλῆθος κληρικῶν καί λαϊκῶν. Ὁ ἐπικεφαλῆς τῶν δημίων του, τοῦρκος ὑπολοχαγός, ὁδηγώντας τον στόν θάνατο, εἶχε τό θράσος νά τόν περιπαίξει, λέγοντάς του: «Ἕλα σοῦ ἑτοίμασα ἕναν όντά, νά κατοικεῖς ὅλα τά χρόνια τῆς ζωῆς σου». Τραγικός καί ὁ θάνατος τοῦ Μητροπολίτη Ἰκονίου Προκοπίου, πού μαρτύρησε λίγο πρίν τή Μικρασιατική Καταστροφή, μετά ἀπό φρικτά καί ἀκατανόμαστα βασανιστήρια.

Φρικτότερος ὅλων ὑπῆρξε ὁ θάνατος τοῦ Μητροπολίτη Σμύρνης, τοῦ 55χρονου Χρυσόστομου Καλαφάτη, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὁ Μεσσίας τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ χαρισματικός ἐκεῖνος Εὐαγγελιστής τῆς Πίστης καί τῆς Λύτρωσης, Τήν ὥρα τῆς σφαγῆς, ὁ Χρυσόστομος ἀπαντᾶ ἀρνητικά στίς νουθεσίες τῶν συμμάχων, νά φύγει καί νά γλιτώσει. Ἡ ἁγία ἑλληνική ψυχή του, τόν παρωθεῖ νά παραμείνει, ὡς τό τέλος, κοντά στό λαό πού ἀγάπησε.
Σέ γράμμα του πρός τόν μετέπειτα καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Λεων. Φιλιππίδη ὁ ἅγιος Χρυσόστομος ἔγραψε: «Διο ἐξωρίσθην καί πλειστάκις ὑπέμεινα τά πάνδεινα ὀνειρευόμενος ἑλληνικήν καί ἐλευθέραν τήν δούλην πατρίδα. Ἡ πραγματοποίησις τῶν ὀνείρων μέ εὗρε παρήλικα μέν, οὐχί δέ λευκότριχα. Καί ἰδού, ἐπί τῶν ἡμερῶν ἐμοῦ, τόν καυχώμενον ὅτι ὅπου πατῶ, ἐκεῖθεν ἀπελαύνεται ὁ Τοῦρκος, τό ὄνειρον, τό λαβόν σάρκα καί ὁστά ἐξαφανίζεται, διαλύεται, ἀποσυντίθεται. Καί ἰδού πρό τῶν πυλῶν τῆς Σμύρνης, τῆς ἑλληνικῆς, οἱ σφαγεῖς, Θεέ μου. Οἷον καί θέαμα καί ἄκουσμα. Ἐγώ νά ἐγκαταλείψω τήν Σμύρνην καί Μητρόπολίν μου; Ποτέ. Θά μέ κατεδίωκαν αἱ σκιαί τοῦ ἱεροῦ Πολυκάρπου, ὡς ἄνανδρον καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε΄ ὡς ἀνάξιον διάδοχόν του. Θνήσκων ἴσως ἐνισχύσω καί ἄλλους ἵνα μένουν πιστοί στό καθῆκον καί ποιμαίνωσι τό ποίμνιον ἐκτελοῦντες ὅσα κηρύττουν. Ἴσως, ἴσως τό αἷμα τό ὁποῖον θά χύσει ὁ σφαγεύς... συγκλονίσει τήν ἀνθρωπίνην συνείδησιν, ἴσως φωτίσει τόν νοῦν καί θερμάνει τήν καρδίαν τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς νά κατανοήσουν ὅτι ὁ συντριβόμενος Ἑλληνισμός εἶναι ἄξιος ζωῆς καί ἐλευθερίας».
Τό ἴδιο βράδυ ἐπεσκέφθη τόν Ἅγιον Χρυσόστομον ὁ Πρόξενος τῶν ΗΠΑ στή Σμύρνη Γ. Χόρτον καί τόν παρώτρυνε νά φύγει: «θά σᾶς συνοδεύσω ἐγώ μέχρι τό ἀμερικανικό ἀντιτορπιλλικό πού βρίσκεται στήν προκυμαία γιά νά ἐπιβιβασθῆτε ἀσφαλῶς» τοῦ εἶπε. Ὁ Χρυσόστομος ἠρνήθη. Τό ἴδιο ἔπραξαν καί ὁ γάλλος Πρόξενος καί ὁ καθολικός Ἀρχιεπίσκοπος. Σέ ὅλους ἀπήντησε πανομοιότυπα: «Παράδοσις τοῦ ἑλληνικοῦ Κλήρου ἀλλά καί τό καθῆκον τοῦ καλοῦ ποιμένος εἶναι νά παραμείνει μέ τό ποίμνιόν του».
Εἶναι 25 Αὐγούστου μέ τό παλαιό ἡμερολόγιο. Ὁ λαός δέν ἔχει ἄλλον προστάτην, εἰ μή μόνον τόν Θεόν καί τήν Ἐκκλησίαν. Ὅλοι αὐτή τήν ὥρα σπεύδουν στή Μητρόπολη, γεμίζουν τόν αὐλόγυρό της, τόν αὐλόγυρο τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς. Ὁ Χρυσόστομος κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιά νά βοηθήσει. Τό Σάββατο ἐκεῖνο τό πρωΐ τελεῖ τή Θ. Λειτουργία στήν Ἁγία Φωτεινή. Εἶναι κάτωχρος ἀπό τήν ἀγρυπνία καί τή νηστεία. Ὅταν ὅμως βγαίνει στήν Ὡραία Πύλη, γονατίζει καί προσεύχεται. «Ἡ Θεία Πρόνοια –λέγει- δοκιμάζει τήν πίστιν μας καί τό θάρρος μας καί τήν ὑπομονήν μας τήν ὥραν αὐτήν. Ἀλλ’ ὁ Θεός δέν ἐγκαταλείπει τούς Χριστιανούς. Εἰς τάς τρικυμίας ἀναφαίνεται ὁ καλός ναυτικός καί εἰς τάς δοκιμασίας ὁ καλός Χριστιανός. Προσεύχεσθε καί θά παρέλθει τό ποτήριον τοῦτο. Θά ἴδωμεν πάλιν καλάς ἡμέρας καί θά εὐλογήσουμεν τόν Θεόν. Θαρρεῖτε ὡς ἐμπρέπει τούς καλούς χριστιανούς». Τά λόγια τοῦ Ποιμενάρχου παρηγοροῦν καί στηρίζουν τό λαό. Ἀλλά τά γεγονότα ἐπέρχονται ἀμείλικτα. Τήν ἴδια μέρα, ὁ ὁρκισμένος ἐχθρός του, ὁ στρατηγός Νουρεντίν Πασᾶς, ἄλλοτε σφαγέας τῆς Ἰωνίας, πού ἔχει εἰσέλθει στή Σμύρνη, ἐκδίδει προκήρυξη καλώντας Ἕλληνες καί Ἀρμενίους νά παραδώσουν τά ὅπλα. Στήν Ἁγ. Φωτεινή ὅμως ἐξελίσσονται ραγδαίως τά πράγματα. Τελειώνοντας ἡ θ. Λειτουργία καταφθάνει ἕνας ὑπαστυνόμος πού πληροφορεῖ τόν Χρυσόστομο ὅτι ὁ Φρούραρχος Σαλή Ζεκή βέης τόν ζητά στό Φρουραρχεῖο. Γαλήνιος ὁ Χρυσόστομος ἀποχαιρετᾶ τό πλῆθος, καί ἀναχωρεῖ μέ τόν κλητήρα του, Θωμᾶ Βούλτσο.
Ἀπό τήν κατάθεση τοῦ τελευταίου ἀπασπῶμε τίς πιό ἔγκυρες πληροφορίες. Ὁ φρούραρχος δέχτηκε τόν Χρυσόστομο, τοῦ προσέφερε βυσσινάδα καί τοῦ ὑπαγόρευσε μιά διαταγή. Μ’ ἕνα αὐτοκίνητο πού τούς παρεχώρησαν Ἀμερικανοί ἀξιωματικοί ἐπέστρεψαν στή Μητρόπολη. Ὁ Μητροπολίτης ἀντέγραψε καί κοινοποίησε στό λαό τή διαταγή τοῦ φρουράρχου: νά παραδοθοῦν τά ὅπλα καί ὅλοι νά μείνουν στά σπίτια τους. Στίς ὀκτώ τό βράδυ ἦλθε ὀ ἴδιος ἀστυνόμος μέ δύο ὁπλισμένους στρατιῶτες. Γιά τά παρακάτω ἀφήνουμε νά μιλήσει ὁ Θωμᾶς Βούλτσος πού ἔμεινε ἐπί μία 20ετία κοντά στόν Χρυσόστομο: «....Ἦλθαν νά πάρουν τό δεσπότη πῶς τον ζητᾶ ὁ νομάρχης, δέν εἶπαν τό ὄνομα, νά πάη στό διοικητήριο μέ τρεῖς δημογέροντες. Ἐπήραμε τόν Τσουρουκτζόγλου καί τόν Κλιμάνογλου καί ἐμπῆκαν οἱ τρεῖς καί οἱ ἀστυνομικοί στό αὐτοκίνητο, γιά μένα δέν εἶχε θέση καί μοὖπε ὁ δεσπότης νά περιμένω στή μητρόπολη. Στάς δέκα τό βράδυ ἕνας ἀπό τούς στρατιῶτες, πού ἦλθαν τό ἀπόγευμα,-ἔφερε μία κάρτα τοῦ δεσπότη γιά τόν ἀδελφό του Εὐγένιο. Τοῦ ἔγραφε: «Ἀγαπητέ ἀδελφέ, μᾶς ἐκράτησαν ἀπόψε ἐμέ ὡς πρόεδρον τῆς Μικρασιατικῆς ἀμύνης, τούς ἄλλους ὡς μέλη. Μήν ἀνησυχῆτε». Ὁ Εὐγένιος ἄρχισε νά κλαίη. Τό ἄλλο πρωΐ, Κυριακή, στάς 8 μέ στέλνει νά μάθω γιά τό δεσπότη. Εὐρήκα τό Ζαδέ τῆς τραπέζης. Πρίν μισή ὥρα συνάντησε τόν ὑπαστυνόμο πού εἶχε πάρει τό δεσπότη. Αὐτός τοῦ εἶπε πώς τό δεσπότη τόν χάλασαν, καθώς καί τούς δύο δημογέροντες. Ἔτσι ἔγιναν. Ὥς τήν Τετάρτη πού ἔφυγα δέν μπόρεσα νά μάθω τίποτα ἄλλο».

Ἡ μαρτυρία τοῦ G. Horton:
Ὅμως αὐτά πού δέν ἔμαθε ὁ πιστός Βούλτσος, γιά τίς τελευταῖες στιγμές τοῦ Χρυσοστόμου, τό μάθαμε ἀπό ἀλλοῦ, ἀπό μία ἀπροσδόκητη καί ἔγκυρη πηγή. Πρόκειται γιά τό βιβλίο τοῦ Ἀμερικανοῦ προξένου George Horton, «Ἡ κατάρα τῆς Ἀσίας». Ὁ Χόρτον ἔζησε ἀπό κοντά τό δράμα τῆς Σμύρνης, βοήθησε τόν πληθυσμό της καί τήν τραγούδησε στά ποίηματά του. Γράφει στίς σελ. 93-94 τοῦ βιβλίου του (ἑλληνική μετάφραση) τά ἀκόλουθα: «Ὅπως λέγουν (ὁ Νουρεντίν) εἶχε υἱοθετήσει τή μεσαιωνική ἰδέα νά παραδώσει τόν Μητροπολίτη στόν φανατικό ὄχλο, γιά νά τόν κάνει ὅ,τι ἤθελε. Δέν ὑπάρχουν ἐπαρκείς ἀποδείξεις τῆς ὀρθότητος αὐτῆς τῆς διαπιστώσεως, εἶναι ὅμως βέβαιο, ὅτι ὁ Μητροπολίτης θανατώθηκε ἀπ’ τόν ὄχλο. Ἐβιαιοπράγησαν ἐπάνω του, τοῦ ξερίζωσαν τή γενειάδα του, τόν ἐχτύπησαν μέ ρόπαλα καί μέ μαχαιριές, ὡσότου πέθανε καί ὕστερα τόν ἔσυραν σβαρνίζοντάς τον ἐπάνω στούς δρόμους. Τό μοναδικό του φταίξιμο ἦταν ὅτι ἦταν ἕνας Ἕλλην μέ μεγάλο πατριωτισμό καί εὐγλωττία πού ἐπιθυμοῦσε τήν πρόοδο τῆς φυλῆς του καί ἐργαζόταν γιά τό σκοπό αὐτό». Καί ὁ Χόρτον συμπληρώνει: «Πέθανε σάν μάρτυρας καί ἀξίζει νά τοῦ ἀπονεμηθοῦν ὕψιστες τιμές ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐκκλησία καί τήν Ἑλληνική Κυβέρνηση...».

Ὁ Σμύρνης Χρυσόστομος λοιπόν, πέθανε εὐλογώντας τούς βασανιστές καί δημίους του. Πέθανε μέ θάνατο μαρτυρικό ἐπειδή ἦταν ὁ Μητροπολίτης, ὁ χριστιανός, ὁ ρωμηός, ὁ ἕλληνας.
Ὁ Χόρτον θά πεῖ:
«Ὁ Χρυσόστομος πέθανε ὡς μάρτυς. Ὁ Πολύκαρπος, ὁ ἅγιος πολιοῦχος τῆς Σμύρνης ἐκάει ζωντανός εἰς τό ὑπερκείμενον τῆς Σμύρνης στάδιον. Ὁ τοῦρκος κυριαρχεῖ σήμερον εἰς τήν γῆν τῶν Ἑπτά Ἐκκλησιῶν καί κανείς δέν τοῦ ἀνθίσταται, ἀλλά ἡ τελευταία σκηνή τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐξοντώσεως τῆς χριστιανοσύνης ἐδοξάσθη ἀπό τόν ἠρωϊκόν θάνατον τοῦ τελευταίου Μητροπολίτου τῆς Σμύρνης».

Αντί αφιερώματος στην επέτειο της τουρκικής εισβολής: Το αγαλματένιο τραγούδι Καρπασία του Καζούλη. 36 anni dall’ invasione turca in Cipro (14.09.1974

Το ψάχναμε μανιωδώς τουλάχιστον 2 χρόνια στο You Tube. Το εκπληκτικό τραγούδι του Βασίλη Καζούλ(λ)η με τον λιτό τίτλο Καρπασία.
Δεν είναι καθόλου περίεργο σε εμάς το ότι είναι χρόνια κι αυτό εξαφανισμένο από το προσκήνιο της παγκοσμιοποιούμενης καθημερινότητας που εργάζεται συστηματικά υπέρ της καπιταλιστικά νοούμενης ελληνοτουρκικής προσέγγισης και λοιπών φιλικών πολυπολιτισμικών λοβοτομήσεων.
{Το είπαμε πως το αναζητούσαμε σε βίντεο για το ιστολόγιό μας και στον αδελφό του σεμνού τραγουδοποιού, τον Σταύρο, τον οποίο προ μηνός κατά την διάρκεια του In-Country Program, κατά αγαθή σύμπτωσι, συναντήσαμε.}
Σήμερα, επι τέλους, το αναρτούμε συγκινημένοι.
Ακούστε το, αλλά και διαβάστε, παρακαλούμε, τους γεμάτους γνήσια συγκίνησι και αγαλμάτινο λυρισμό στίχους. Και δεν χρειάζεται από μεριά μας ούτε μία λέξι παραπάνω για αυτά τα 36 χρόνια επάρατης τουρκικής εισβολής στην ακόμα ακρωτηριασμένη Κύπρο μας, που για κάποιους επιλήσμονες και μικρόψυχους κείτ(ετ)αι ακόμα μακράν…

ΚΑΡΠΑΣΙΑ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΖΟΥΛΛΗΣ
La canzone Karpassia di Vassilis Kazoullis


ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ:
I VERSI

Καρπασία

Στην αγκαλιά σου ο πάππους μου εκοιμήθη
κι η μάμμη η χρυσοπαραμυθένια
και ο λυγμός που κρύβω μές' στα στήθη
γιαλοί κι ερημοκλήσια αγιασμένα.

Στην Καρπασία μια φορά θυμάμαι
μικρό παιδί στα γόνατα σου νά 'μαι
και στου μοναστηριού το δρόμο κάτω
αρχάγγελος χτυπούσε τα φτερά του.

Σαν τη δασκάλα με τα μαύρα ρούχα
ελεύθερος ξανά θέλω να ζήσω
να κλάψω την παλιάν αγάπη πού 'χα
την πόρτα του σπιτιού μου να φιλήσω.

Εμπόροι των εθνών παλιά και τώρα
μαύρες σκιές στα μέρη που φωτίζει
μα βλέπουν στις πηγές πάνω απ' τη χώρα
τ' Αι Γιώργη το σπαθί ν' αντιφεγγίζει.

Στην Καρπασία μια φορά θυμάμαι
μικρό παιδί στα γόνατά σου νά 'μαι
και στου μοναστηριού το δρόμο κάτω
αρχάγγελος χτυπούσε τα φτερά του.

(Στίχοι και μουσική:) Βασίλης Καζούλλης

ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΣΒΟΛΗ 1974: Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ 35 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ. CIPRO; Invasione turca del 1974; La giustizia e’ dispersa 35 anni dopo.Video documentary

A U Tube video inspired from Michalis Cacoyiannis' documentary film 'Attila '74: the rape of Cyprus'

Βλέπω και ξαναβλέπω το βιντεάκι αυτό για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με αποσπάσματα από το ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη "ΑΤΤΙΛΑΣ 1974, Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ".
Στο 2:16 μπορείτε να δήτε και την πολυσυζητημένη φωτογραφία των πέντε Ελλήνων αιχμαλωτισθέντων στρατιωτών που τους παρουσίαζε γονατιστούς με τα χέρια πίσω από το κεφάλι, και οι οποίοι εφέροντο τόσα χρόνια ως αγνοούμενοι, και ενώ οι Τούρκοι αρνιόντουσαν πεισματικά την ύπαρξί τους, τελικά βρέθηκαν τα οστά τους (ταύτισι με DNA, εφέτος) σε ομαδικό (μαζί με άλλους 14) τάφο στο χωριό Τζιάος…



Ολόκληρο το φίλμ του Κακογιάννη εδώ.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ .In search of the true profile of the Byzantine Civilization

In search of the true profile of the Byzantine, (our Greek-Roman), Civilization
In cerca del profilo reale della civilta’ bizantina
Από τον φίλο του Συλλόγου, και του Ιστολογίου, Ίωνα, λάβαμε την παρακάτω συνεργασία. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον σημείωμα σχετικά με το κεφαλαιώδες για την αυτοσυνειδησία μας ζήτημα της πολιτισμικής περιόδου του παρεξηγημένου και κατασυκοφαντημένου -- από άσπονδους δυτικούς φίλους, αλλά και ετερόφωτους ημετέρους --Βυζαντίου, του κατά τον ευφυέστατον ορισμό του ιστορικού Heisenberg «Εκχριστιανισθέντος Ρωμαϊκού Κράτους του Ελληνικού Έθνους».
Με την ελπίδα, αυτή η συνεργασία να αποτελέση αφορμή γόνιμου προβληματισμού και με το ενδεχομένο να συμβάλη σε ανταλλαγή απόψεων, την δημοσιεύουμε ευχαρίστως.
Εμείς τώρα θα περιοριστούμε να υπογραμμίσουμε μόνο το γεγονός ότι η ιστορική περίοδος αυτή του ελληνόφωνου χριστιανικού κράτους της ρωμαϊκής Ανατολής αποτελεί την μακροβιότερη κρατική οντότητα, και μάλιστα αυτοκρατορία, του Δυτικού κόσμου. Δηλαδή του πολιτισμού εκείνου που σφραγίζει με την κυριαρχική παρουσία του τον γαλάζιο πλανήτη…

Ποια είναι η αξία του βυζαντινού Πολιτισμού;

Η Ελληνορωμαϊκή αυτοκρατορία εκτός από μια μεγάλη πολιτική (κρατική) δύναμη, όσον αφορά το στρατό, τη διοίκηση και τους νόμους, ήταν και μια μεγάλη πολιτιστική δύναμη, όσον αφορά την παιδεία τις τέχνες και τα γράμματα. Ένα ρεύμα πολιτισμού διαποτισμένο από την αρχαία κληρονομιά και την Χριστιανική πίστη.
Ο μέσος Έλληνας σήμερα, και επομένως το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, γνωρίζει σε γενικά πλαίσια την πολιτική της εποχής, στην οποία όμως αναβιώνει και διατηρεί τη μερίδα του λέοντος το κακό, το εγωκεντρικό κομμάτι του ανθρώπου. Ενώ αγνοεί παντελώς τους ταπεινούς, τους μεγάλους ασκητές, τους φιλόσοφους, τους λογίους, τους συγγραφείς και καλλιτέχνες της εποχής, οι οποίοι εμπλούτισαν και τελειοποίησαν ό,τι προϋπήρχε, με την αποκάλυψη της Αλήθειας από Τον ίδιο τον Δημιουργό μας.
Εκείνοι οι άνθρωποι της κρατικής εξουσίας φαντάζουν με ιεροεξεταστές θεοκρατικού καθεστώτος με ακολούθους τους μόνο τους κληρικούς. ενώ όσοι δεν αποδέχονταν μέσα στο κράτος την Χριστιανική πίστη πως ήταν όλοι αρχαιολάτρες, δωδεκαθεϊστές και μάγοι.
Εντωμεταξύ, η ορθόδοξη εκκλησία σήμερα μοιάζει η μόνη που αντιπροσωπεύει εκείνη την εποχή, ενώ η απαξίωση του κλήρου – δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να μην έχει να μου αφηγηθεί, με προκατάληψη, μια ατυχή εμπειρία από την ενορία της περιοχής του – έχει ως αποτέλεσμα να τείνει να απαξιωθεί ο χριστιανικός κλήρος και να αγνοηθεί μαζί με αυτόν και ολόκληρη αυτή η πολιτισμική κληρονομιά του λαού μας.
Έτσι η γέφυρα που μας ενώνει με το παρελθόν 3000 χρόνων έχει υποστεί σ’ εκείνη την εποχή, την ιστορική διαδρομή δέκα περίπου αιώνων, ρήγματα, και εν συνεχεία ένα είδος κατάρρευσης που όλο ένα συνεχίζεται από τους αλλεπάλληλους εγκέλαδους των επιλογών της πολιτικής εξουσίας του σήμερα.
Για να παρατηρηθούν και να εξεταστούν αντικειμενικά τα χαμένα κομμάτια του ιστορικού παρελθόντος, ο σημερινός νέος θα πρέπει να έχει ανησυχίες που να ξεπερνούν την υλιστική ηδονή που μαστίζει την εποχή μας, ή να φοιτά σε κάποιο πανεπιστήμιο στον κλάδο της φιλολογίας, λαογραφίας και ιστορίας της τέχνης. Η μάζα τής ελληνικής κοινωνίας, που σίγουρα δεν έχει αυτές τις ανησυχίες ή δυνατότητες, ευτυχώς ή δυστυχώς είναι αυτή που ανάλογα με τα πιστεύω της διαμορφώνει ολόκληρο το σύνολο.
Βέβαια πολλές φορές μοιάζει να χειραγωγείται, αλλά πώς να αντισταθεί στην κατηφόρα ο κάθε κουρασμένος δρομέας της ζωής;

Ενώ έχω συμπληρώσει την ηλικία μιας γενιάς και αντιπροσωπεύω κι’ εγώ τον νεοέλληνα με την κουτσουρεμένη μέση εκπαίδευση, παρατηρώ όμως, πως στα μάτια μου η ελληνορωμαϊκή εποχή και συγκεκριμένα αυτό που συνηθίσαμε να το αποκαλούμε Βυζάντιο, φαντάζει, με ένα βιβλίο που απαξιωτικά δεν μπαίνει ποτέ στην βιβλιοθήκη, αλλά παραμένει στην κούτα κάτω στο υπόγειο με τα καντηλάκια και τις εικόνες της γιαγιάς - δεν ξέρω γιατί.

Ακόμα, ενώ έχω δεί αμέτρητες ταινίες εποχής, η τηλεόραση που έχει αναλάβει την καθημερινή μου μόρφωση, δεν έχει ασχοληθεί ποτέ, έστω με τα «πιασάρικα» (στη γλώσσα της) θέματα της εποχής εκείνης, που είναι εκατοντάδες!! Η "έβδομη τέχνη" που επηρεάζει τον περισσότερο κόσμο, την αγνοεί σαν να μην υπήρξε ποτέ. Έχει ασχοληθεί με την Βίβλο, τα πάθη του Χριστού μας, τους αρχαίους Έλληνες, τους Φαραώ, τους Ρωμαίους, τους Σταυροφόρους, τους Μεσαιωνικούς ήρωες, την Αναγέννηση, την ανακάλυψη της Αμερικής, τους Σαμουράϊ και όλους τους ήρωες όλων των εποχών και εθνικοτήτων, πουθενά οι «Βυζαντινοί». Ποιοι ήταν αυτοί; πόσοι ήταν; πού ζούσαν; τι μετουσίωναν;
Αυτά υπάρχουν μόνο στα ξεπερασμένα πνευματικά κέντρα και στις βαρετές εγκυκλοπαίδειες που έχουν κατέβει στο υπόγειο για να ωριμάσουν σαν το παλιό καλό κρασί, ενώ έχει ανέβει η μεγάλη ηλεκτρονική που φροντίζει να μας κρατάει πάντα παιδιά.
Για τους λίγους, τους γνώστες, μπορεί αυτός ο προβληματισμός να μην υφίσταται. Τι γίνεται με τους πολλούς όμως; Που σίγουρα έχουν ένα κενό, μικρό ή μεγάλο ανάλογα με τις ανησυχίες τους; Μήπως αυτό το κενό δεν βοηθάει στην έλλειψη αυτοσεβασμού και εθνικής συνείδησης;
Μια καλή απάντηση σίγουρα θα δώσει ο χρόνος. Γιατί όπως έλεγε και ο Ευριπίδης «αποκαλύπτει τα πάντα στους μεταγενέστερους. Είναι τόσο φλύαρος που μιλάει ακόμα και όταν δεν τον ρωτάς».

΄Ιων