Η υποκρισία στο τηλεοπτικό και ιντερνετικό "λυντσάρισμα" κατά των απόψεων του Στέφανου Τσιτσιπά. Le dichiarazioni antivaccinatori di Stefanos Tsitsipas. Con ipocrisia e bullismo i Media Greci. Mai sentito di Medvedev o Djokovic?

(Υλικό για ...το μάθημα της Γλώσσας στο Σχολείο. Θεματικές 1. ΜΜΕ. 2. Ο "εκφοβισμός" -- ελλαδιστί: Bulling κττ)

Αυτό που ακολούθησε την σαν κεραυνό εν αιθρία δήλωσι του Στέφανου Τσιτσιπά (πως δεν έχει κάνει το «εμβόλιο» και πως μέχρι να γίνει υποχρεωτικό» δεν πρόκειται να το κάνει), ήταν πράγματι αναπάντεχο και έδωσε έναυσμα σε ένα φαινόμενο που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξι. Ένα ολόκληρο σύστημα μετά την πρώτη ψυχρολουσία του και παρόλο που βρέθηκε στην αρχή απροετοίμαστο για τέτοιου είδους αντίδρασι στην παγκοσμιοποιημένη political καθωσπρεπικότητα συγκέντρωσε το μοχθηρό βλέμμα του πάνω στον παγκόσμιας κλάσης τεννίστα και τον στοχοποίησε ανελέητα με επιθέσεις κάθε είδους και από όλες τις πολιτικο-εξουσιαστικές κατευθύνσεις. Το φαινόμενο με όλα τα χαρακτηριστικά του bulling (το έχουμε ήδη δή να επαναλαμβάνεται στο πρόσωπο και άλλων επωνύμων επιστημόνων, διανοουμένων ή και καλλιτεχνών που τόλμησαν να ορθώσουν το ανάστημά τους στην δογματικότητα, τον καταναγκασμό και την προϊούσα ανελευθερία) παίρνει ήδη μορφή πραγματικής χιονοστιβάδας.

Τώρα σε καιρούς νεοεποχήτικης ατζέντας με υπόγειες συνωμοσίες, ωκεανούς προπαγάνδας και εξαπλούμενα δίκτυα λογοκρισίας να ψάχνεις για σφαιρική και έγκυρη πληροφόρησι είναι ένα σπόρ όλο και πιο δύσκολο.  Αλλά ως διαχειριστής του Νέου Παλαμήδη θα αποπειραθώ αν όχι να συμβάλω στην σφαιρικότερη πληροφόρησι γύρω από το συγκεκριμένο συμβάν, τουλάχιστον να καταδείξω στους όποιους ανύποπτους φίλους/επισκέπτες μου το μέγεθος της περιρρέουσας υποκρισίας.

Μουμουέδες (βλ ΣΚΑΪ), αριστεροδέξιοι κομματάνθρωποι, εξωνυμένοι πολιτικοί bloggers, κρυφοσυστημικοί συντάκτες, συν ανώνυμα, αλλ’ όχι κι απόνηρα, τρόλλια διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ή και φτύνουν χολή στις σελίδες δικτύωσης κατά του Ελληνόπουλου που τόλμησε να έχει (και ακόμη χειρότερο να μην την κρύψει) την αντίθετη με το Σύστημα άποψί του. Από το πρωί εκτός από τις προηγηθείσες χθεσινές τοποθετήσεις καταδίκης και ψόγου μαζεύω νέες απόπειρες περαιτέρω αποδοκιμασίας εναντίον του νούμερου 3 της Παγκόσμιας Κατάταξης του αθλήματος της Αντισφαίρισης. Και αυτές οι απόπειρες να αμαυρώσουν καί τον αθλητή καί τις από αυτόν υποστηριχθείσες απόψεις κατά του εμβολιασμού (αποτελεσματικότητα, παρενέργειες, υποχρεωτικότητα κττ) στηρίχθηκαν σε δηλώσεις υπέρ του εμβολιασμού που έγιναν από συναθλητές του μεγάλα ονόματα τύπου Ναδάλ και Φέντερερ. Δηλώσεις αληθέστατες! 

Ναί, αλλά η συνολική εικόνα είναι άλλη! Ποια; Αποκρύπτουν οι καλοθελητές σχολιαστές και λοιποί νεροκουβαλητές του Συστήματος την εξίσου ενδιαφέρουσα και αναγκαία για την εξαγωγή των όποιων συμπερασμάτων πληροφορία: 

Πως καί ο Ντανιίλ Μεντβέντεβ, το νούμερο 2 της Παγκόσμιας Κατάταξης και ο ίδιος ο Number 1 της ATP, ο τεννίστας με το Παγκόσμιο Ρεκόρ Παραμονής στο Νο 1 της Αντισφαίρισης, ο Νόβακ Τζόκοβιτς, είναι ανεμβολίαστοι! Και μάλιστα καί ο Μεντβέντεβ καί ο Τζόκοβιτς έχουν κάνει δηλώσεις ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ!  

ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Daniil Medvedev 

Βλ. "Daniil Medvedev had stated earlier this year he was opposedto vaccines" όπου κ.ά. σχετικά.

 

Novak Djokovic

"My issue here with vaccines is if someone is forcing me to put something in my body. That I don’t want. For me that’s unacceptable".

“I am not against vaccination of any kind, because who am I to speak about vaccines when there are people that have been in the field of medicine and saving lives around the world?" Κλπ βλ π.χ. εδώ, και εδώ.

Ως αντίστιξι να βάλω την χαρακτηριστική λεπτομέρεια, πως το καλό παιδί, ο Ρότζερ Φέντερερ, δέν παρέλειψε να αναφέρει και το όνομα του mRNA σκευάσματος που έκανε!!  

Δεν είδα λοιπόν τα καλόπαιδα των ΜΜΕ και τα διαδικτυακά τρόλλια να γιουχάρουν και να στηλιτεύουν τους άλλους 2 από την σημερινή ηγετική τριάδα του Παγκόσμιου Τέννις. Το έχουν αποπειραθή βέβαια άλλοι, ειδικά εναντίον του Τζόκοβιτς, στο εξωτερικό. Εδώ στην Ελλάδα, απλώς όπως συμβαίνει και με άλλες ειδήσεις-πληροφορίες που αποσταθεροποιούν το κυρίαρχο αφήγημα, επιλέγεται συστηματικά η αποσιώπησι!

[Τα ίδια καλόπαιδα καθώς και τα social media τον Στέφανο τον είχαν ξανασχολιάσει επικριτικά, που ενώ έπαιξε στην Ολυμπιάδα ντυμένος στα γαλανόλευκα δεν είχε στο πέτο στους πρώτους αγώνες το Εθνόσημο, ενώ δεν τους πείραξε τόσο που στην εφετινή Γιορτή της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στο ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ απουσίαζε η ελληνική Σημαία!]

Συμπέρασμα:

Όλη η χολή και η χλεύη για τον Στέφανό μας; Το παλληκάρι μας, παγκοσμίως γνωστός αθλητής και ασφαλώς πρότυπο για πολλούς, ήταν καλός για να χρησιμοποιείται  πέρσι σε διαφημιστικό σποτ για τις ανάγκες της κρατικής προπαγάνδας. Κι ας μην του έχει προσφέρει τίποτα το κράτος (όπως συμβαίνει με το σύνολο σχεδόν των κατά καιρούς παγκοσμίως διακρινομένους εκπροσώπους μας στον αθλητισμό) στην μακριά και επίπονη πορεία του προς την παγκόσμια καταξίωσι.  Το δικαίωμα στην ελεύθερη σκέψι και άποψι του το αναγνωρίζουμε;

Και για να κλείσω καταφεύγοντας στην σάτιρα:

Και τώρα τί θα τα κάνουμε τα υπόλοιπα από τις 30.000.000 δόσεις που παραγγείλαμε πέρυσι; Αυτά τα σκευάσματα κοστίσανε κοντά μισό ΔΙΣεκατομμύριο ευρώπουλα! Επιτέλους δεν υπάρχει κάποιος μκο-σύμβουλος ή σύντροφος συνεργάτης των εντολοδόχων να συμβάλη στο να σκεφθή καλύτερα επι του θέματος του ατίθασου Τσιτσιπά η στηριζόμενη αγαστά από την πασοκαριστερά αντιπολίτευσι κυβέρνησί μας; Θα μπορούσε αυτός ο κάποιος ως ιστρούχτορας να προτείνει:

 --  Μην μένουμε μόνο στο τηλεοπτικό-φραστικό λυντσάρισμα! Υπάρχει κανα σχέδιο να τον φιμώσουμε; Να καταφύγουμε σε σκανδαλοθήρες ή συκοφάντες; Ή μήπως καλύτερα ...να του στερήσουμε τα πολιτικά δικαιώματα και να τα δώσουμε μαζί με την Ιθαγένεια σε καναν Αφγανό καημένο μετανάστη;

Για την συνταγματικότητα ή μή του υποχρεωτικού εμβολιασμού: Μια νομική άποψι του Δρ Τάκη Βιδάλη. (Αναδημοσίευσι)

 

Υποχρεωτικοί εμβολιασμοί: η συνταγματικότητα της τροπολογίας

Ύστερα από αρκετά χρόνια μάταιων προσπαθειών (ιδίως σε σχέση με τους εμβολιασμούς για το σχολείο), οι οπαδοί της υποχρεωτικότητας των εμβολίων κατάφεραν επιτέλους στη χώρα μας μια μεγάλη νίκη: έπεισαν το κράτος να καθιερώσει νομοθετικά τον καταναγκασμό για τα εμβόλια του κορωνοϊού.

Στο εξής, για ορισμένες κατηγορίες συμπολιτών μας το δικαίωμα να ελέγχουν το σώμα τους, εννοώντας να συναινούν πάντοτε ελεύθερα και ύστερα από κατάλληλη εξατομικευμένη και πλήρη πληροφόρηση σε ιατρικές πράξεις που τους αφορούν, θα σημαίνει τον κίνδυνο να στερηθούν τα προς το ζην, έως ότου «πεισθούν». Αυτή είναι η ουσία της περίφημης «τροπολογίας για την υποχρεωτικότητα».

Δεν είναι της ώρας να ασκήσει κανείς κριτική για το ότι ένας τόσο σοβαρός περιορισμός της προσωπικής αυτονομίας περνά με τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο από τη Βουλή. Θυμάμαι απλώς σε συνέδριο για την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος που διοργάνωσε ο Όμιλος Μάνεση, την ομιλία του σημερινού υπουργού Επικρατείας που εμφατικά δήλωνε ότι «θύμωνε» με αυτή τη -συνηθισμένη στον κοινοβουλευτισμό «a la greca»- πρακτική. Ας είναι όμως…

Εκείνο που επείγει να εξετάσει κανείς, είναι το ίδιο το περιεχόμενο της τροπολογίας και η συμβατότητά του με το Σύνταγμα. Χρειάζεται όμως, προηγουμένως, να επισημάνουμε ορισμένα χρήσιμα δεδομένα.

1 Η ρύθμιση αυτή θεωρήθηκε ότι ακολουθεί τη Σύσταση της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής και Τεχνοηθικής προς την οποία είχε απευθύνει σχετικό ερώτημα η κυβέρνηση. Κατά τη Σύσταση η τυχόν πρόβλεψη υποχρεωτικότητας α) διακρινόταν από τον καταναγκασμό των πολιτών, δηλαδή από την «τιμωρία» όποιου δεν συμμορφώνεται (που θεωρήθηκε ηθικά και νομικά απαράδεκτη) και β) αποτελεί το έσχατο μέτρο, υπό την προϋπόθεση ότι η ενημέρωση των συγκεκριμένων κατηγοριών πολιτών και τυχόν κίνητρα δεν αποδίδουν το αναμενόμενο.Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις παραβλέφθηκαν. Αφ’ ενός, η πρόβλεψη αναγκαστικής θέσης ενός εργαζόμενου που αρνείται σε άδεια άνευ αποδοχών, προφανώς ισοδυναμεί με καταναγκασμό του, καθώς τον εξοντώνει βιοτικά. Αφ’ ετέρου, η «ενημέρωση» των πολιτών δεν εξειδικεύτηκε ποτέ στις συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων ούτε υπήρξαν κίνητρα σχεδιασμένα ειδικά γι’ αυτές, όπως τόνιζε η Σύσταση. Η κρατική ενημέρωση εν γένει ακολουθεί ταυτολογικές φόρμες του τύπου «τα συγκεκριμένα εμβόλια είναι ένα θαύμα της επιστήμης (!)» ή «τα εμβόλια είναι η μόνη λύση», σαν να απευθύνεται σε μικρά παιδιά που χρειάζονται νουθεσίες ή σε βαριεστημένους καταναλωτές κοινών gadgets ή προϊόντων fast food. Εύλογα ερωτήματα για την κατάσταση στο Ισραήλ (όπου το «τείχος ανοσίας’ δεν απέδωσε) ή τις ανακοινώσεις δύο εταιρειών για νέες δοκιμές σχετικά με τη μετάλλαξη «Δέλτα» (άρα την παραδοχή ότι τα τωρινά εμβόλια δεν αρκούν για να την καλύψουν), απλώς αποσιωπώνται, ενώ θα έπρεπε να απαντηθούν πειστικά με πρωτοβουλία της ίδιας της Πολιτείας.Το συμπέρασμα: δεν εξαντλήθηκαν στο ελάχιστο οι επιλογές πριν την καθιέρωση υποχρεωτικότητας, όπως όριζε η Σύσταση. Από εκεί και πέρα όμως, αρχίζουν τα προβλήματα και με το Σύνταγμα.

2 Πρώτο πρόβλημα, η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας, που ως γνωστόν αποτελεί όρο για τη συνταγματικότητα οποιουδήποτε περιορισμού θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως αυτού της σωματικής ακεραιότητας (άρθ. 25 του Συντάγματος). Η αρχή της αναλογικότητας επιτάσσει, αφ’ ενός, τα μέσα που επιστρατεύονται να είναι πρόσφορα για την εξυπηρέτηση του σκοπού που επιδιώκεται από το κράτος και, αφ’ ετέρου, μεταξύ περισσότερων πρόσφορων μέσων να προτιμώνται τα ηπιότερα. Ποιος είναι εδώ ο σκοπός; Μα, η αποφυγή διάδοσης του ιού, ώστε να προστατευθεί η δημόσια υγεία. Αποτελούν τα συγκεκριμένα εμβόλια πρόσφορο μέσο για την επίτευξη του σκοπού αυτού; Εν μέρει, ναι, καθώς μειώνουν το ιικό φορτίο του εμβολιασμένου, χωρίς όμως να αποκλείουν εντελώς τη μετάδοση από εκείνον σε άλλους. Κυρίως όμως, είναι λιγότερο αποτελεσματικά από άλλα μέσα που όντως αποτρέπουν τη διάδοση του ιού και έχουμε στη διάθεσή μας από καιρό, όπως τα τεστ κάθε είδους. Τα τεστ, εκτός αυτού, είναι και ηπιότερο μέσο περιορισμού της σωματικής ακεραιότητας από τα εμβόλια. Από κάθε άποψη εφαρμογής της αναλογικότητας, επομένως, πρέπει να προτιμηθούν. Υπό την έννοια αυτή, η υποχρέωση εμβολιασμού των συγκεκριμένων κατηγοριών εργαζομένων είναι αντισυνταγματική, αν θεωρηθεί αποκλειστικό μέσον για την αποτροπή της μετάδοσης του ιού: η απαίτηση επίδειξης αρνητικού τεστ (οποιουδήποτε εγκεκριμένου είδους) είναι όχι απλώς αναγκαία αλλά και ικανή συνθήκη τήρησης της αρχής της αναλογικότητας.

3 Δεύτερο θέμα, ο έλεγχος των εργοδοτών στον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα. Αν σκοπός εδώ είναι η επίτευξη του επιδιωκόμενου ποσοστού εμβολιασμένων για το πολυπόθητο «τείχος ανοσίας» (έστω με τις ρωγμές που συνεπάγεται η μετάλλαξη «Δέλτα» και όσες ακολουθήσουν…), τότε αντικείμενο του ελέγχου αυτών των υπευθύνων είναι το «πόσοι» και όχι «ποιοι» εργαζόμενοι έχουν εμβολιασθεί. Ο εμβολιασμός αποτελεί ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο, ας μην το ξεχνάμε, εν προκειμένω δε οι ταυτότητες των εμβολιασμένων υπερβαίνουν τον σκοπό της συλλογής. Οι προϊστάμενοι και εργοδότες, επομένως, σε ενδεχόμενο έλεγχο των οργάνων της πολιτικής προστασίας, είναι υποχρεωμένοι να αναφέρουν μόνον αριθμό εμβολιασμένων και τίποτε άλλο. Οποιαδήποτε ταυτοποίηση εργαζομένου στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας είναι παράνομη, με βάση τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (και την εκεί προβλεπόμενη «αρχή της ελαχιστοποίησης», η οποία δεν αναιρείται με τυχόν επίκληση εξαιρέσεων «δημόσιου συμφέροντος»). Τα όργανα της πολιτικής προστασίας θα αρκεσθούν αναγκαστικά στην υπεύθυνη δήλωση του εργοδότη, αν δεν θέλουν να βρεθούν, εκείνα πια, μπροστά σε δυσάρεστες νομικές ευθύνες.

4 Το καίριο όμως πρόβλημα συνταγματικότητας της τροπολογίας είναι η συνέπεια της άρνησης εμβολιασμού, που μπορεί να σημαίνει την άδεια ή αναστολή καθηκόντων άνευ αποδοχών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Όσο και αν αυτή η συνέπεια δεν ισοδυναμεί με απόλυση του εργαζομένου, πάντως οδηγεί στην πράξη στο ίδιο αποτέλεσμα: ότι ο ίδιος δεν θα μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό του (και ίσως τα μέλη της οικογένειάς του), επειδή δεν «συμμορφώνεται» με την απαίτηση της Πολιτείας. Μια δημοκρατική Πολιτεία δεν επιτρέπεται να οδηγεί σε τέτοιο αδιέξοδο οποιονδήποτε πολίτη ή κάτοικό της, για έναν λόγο: διότι η αξίωσή της να εκπληρώνει ο καθένας το χρέος της εθνικής και κοινωνικής αλληλεγγύης (άρθ. 25 Σ) -στην οποία αναφέρθηκε εμφατικά ο Πρωθυπουργός και μαζί του συμφώνησε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας- προϋποθέτει (και δεν συνεπάγεται!) τον απόλυτο σεβασμό, από την πλευρά της, της αξίας του -κάθε- συγκεκριμένου ανθρώπου. Το κράτος -και η κοινωνία- πάντοτε έπονται και ποτέ δεν προηγούνται του κάθε ενός από εμάς (άνδρα ή γυναίκας, έγχρωμου ή λευκού, πλούσιου ή φτωχού, ενήλικου ή ανήλικου, θρησκευόμενου ή άθεου, πολίτη ή μετανάστη, δεξιού ή αριστερού, υγειονομικού ή μη κ.ο.κ.) στην ιεράρχηση των αξιών μιας δημοκρατικής Πολιτείας (βλ. ρητά τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοιατρική). Κανείς δεν επιτρέπεται να εργαλειοποιείται για το συμφέρον (πραγματικό ή εικαζόμενο) των πολλών. Τέτοια μορφή εργαλειοποίησης όμως είναι η εκβιαστική στέρηση των μέσων επιβίωσης από οποιονδήποτε επιμένει να ασκεί μια κατοχυρωμένη ελευθερία του, ιδίως την ελευθερία να ελέγχει το σώμα του. Η έννοια αυτή της ανθρώπινης αξίας υπάρχει ιστορικά όχι μόνο στο Σύνταγμά μας, αλλά και σε όλα τα διεθνή κείμενα για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με πιο πρόσφατη τη Συνθήκη των Δικαιωμάτων της ΕΕ. Η συγκεκριμένη συνέπεια που περιλαμβάνει η τροπολογία, παραβιάζει ευθέως αυτά τα κείμενα.

Δύο καταληκτικά σχόλια.

1 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, όπως τονίζει διαρκώς η συντριπτική πλειονότητα της παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας, ακόμη μάλιστα και ο Π.Ο.Υ., η επιλογή της υποχρεωτικότητας των εμβολιασμών είναι λάθος.Ας το πούμε άλλη μια φορά, ότι η δημόσια υγεία απαιτεί ενημέρωση, πειθώ, επενδύσεις από την Πολιτεία και συνειδητή συστράτευση των πολιτών. Τα «φιρμάνια» κάθε είδους δημιουργούν στρατόπεδα και αντιπαραθέσεις. Στην Ελλάδα ποτέ δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα «αντιεμβολιαστών» -όπως το ξέρουμε σε χώρες της Β. και Δ. Ευρώπης. Αποφασίσαμε να αποκτήσουμε τώρα;

2 Οι συνταγματολόγοι ασχολούνται επιστημονικά με ένα αντικείμενο που δυνάμει καλύπτει κάθε πτυχή της προσωπικής ζωής και της κοινωνικής συμβίωσης. Αυτό προκαλεί μοιραία τον πειρασμό της οίησης του «παντογνώστη». Δεν πρέπει όμως να ξεχνούν ποτέ τις «πρώτες αρχές» του Συντάγματος. Αν χρειασθεί να κρίνουν ακόμη και δικαστικές αποφάσεις με αυτές, πρέπει να έχουν το θάρρος να το κάνουν, ειδικά σε δύσκολες εποχές. Αλλιώς, «ο βασιλιάς είναι γυμνός»…

 

 Τάκης Βιδάλης,
(Δρ. Συνταγματικού Δικαίου, Επιστημονικός Συνεργάτης Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής)

 

Πηγή