Της Ψηφοφορίας! Ένα ποίημα (καί με σκακιέρα!) του ορισμού της Τραγωδίας παρωδία. (+ τα αποψινά αποτελέσματα σκωπτικώς). Una poesia-parodia della definizione della Tragedia greca …

Δεν ξέρω γιατί, αλλά παρακολουθώντας “live” από το προνομιούχο κανάλι της Βουλής την υποτιθέμενη μυστική ψηφοφορία για την «σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης» κλπ κλπ, αισθάνθηκα την ανάγκη να προσφέρω σε δημόσια ανάγνωσι το σατιρικό στιχούργημα που πρόσφατα έγραψε στην σελίδα του στο «Φατσόβιβλο» ένας αγαπητός φίλος μου και εκλεκτός Πανεπιστημιακός Καθηγητής.
Επειδή –θέλοντας να του κάνω και έκπληξι- δεν του το έχω ακόμη ζητήση, το αναδημοσιεύω ανωνύμως:

<Έστι ουν τραγωδία>

 Έστι ουν τραγωδία, 
Χώρα τετραγωνικών χιλιομέτρων ολίγων, 
Χώρα νησιωτική εύμορφη και ωραία, 
Ηλιόδαρτη θαλασσοδαρμένη 
Χώρα δεδεμένη και υπερχρεωμένη, 
Σκακιέρα σεφερικών πολιτικατζήδων, 
Χώρα που αεί ανατέλλει και λάμπει, 
Χώρα σκελετωμένη 
Χώρα εσκυλευμένη 
Χώρα off shore δεδηλωμένη 
Χώρα αενάως ληιζομένη 
Χώρα την των τοιούτων παθημάτων 
Χώρα ανεπίδεκτη μαθημάτων. 

Γ.Π.
Γ. Π.
.............................................................................
Και, κλείνω, με τα αναμενόμενα αποτελέσματα 

Η ώρα πήγε 2.19 πρωινή και μόλις προ 6 λεπτών ο προεδρεύων του Ελλαδικού κοινοβουλίου έχει λάβη τον λόγο για να ανακοινώση τα αποτελέσματα.
[Σημειωτέον ότι επι μία σχεδόν μία ώρα το (σιωπηλώς αυτολογοκρινόμενο;) κανάλι μετέδιδε εικόνα με τον ήχο ερμητικά κλειστό!]
Παραφράζω:
Έγινε της …Κάλπης!
Οι 4 ήσαν τρείς, δηλαδή 2 και παραπέμπονται …ο αποδιοπομπαίος τράγος!

Συνοψίζω στο ίδιο σκωπτικό πνεύμα:
Τ ο «σκώρ» 3-1 υπέρ του συστήματος!

Καλό μας ξημέρωμα!

«Η Μέθοδος Του Χότζα»: σχολιασμός της επικαιρότητας με αλληγορία. Από τον Αιθεροβάμονα. Un testo allegorico x la debitocrazia e 1 canzone di Vassilis

Un testo allegorico x la debitocrazia e una canzone di Vassilis Papakonstantinou

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ
Φίλοι μου, επιτρέψτε μου να σας πω μια μικρή ιστορία και να προσπαθήσω τουλάχιστον να σας προβληματίσω θετικά σχετικά με τα τεκταινόμενα στη χώρα μας ειδικά τον τελευταίο καιρό:

Σαν τα παιδικά παραμύθια: Μια φορά κι ένα καιρό, σε κάποια πόλη ζούσε ένας χότζας με την οικογένειά του. Ήταν φτωχός άνθρωπος και είχε ένα σπιτάκι ίσα ίσα μια κάμαρα και μια κουζινίτσα για την οικογένειά του, γυναίκα και 2 παιδιά. Είχε και μια κατσικούλα για το γάλα των παιδιών του και ένα γαϊδουράκι για τις μετακινήσεις του, σα να λέμε αμάξι ενός ίππου. Όσο ο καιρός ήταν καλός, τα 2 ζωντανά τα είχε έξω στην αυλή. Όταν, όμως, έβρεχε ή έκανε πολύ κρύο, τα έπαιρνε μέσα , για να τα προφυλάξει. Τότε η κατάσταση γινόταν αφόρητη. Άνθρωποι και ζώα μαζί δεν γινόταν. Πήγε, λοιπόν, στον Πασά και του ζήτησε την άδεια να φτιάξει ένα πρόχειρο μικρό σταύλο για τα ζώα. Ο Πασάς, όμως, αγρίεψε: «- Τι είναι αυτά που μου τσαμπουνάς, χότζα;» του φώναξε. «-Είσαι αχάριστος και πλεονέκτης. Όλο ζητάς και ζητάς. Γι’ αυτό, σε διατάζω από εδώ και πέρα μη σκεφτείς να αποκτήσεις κάτι παραπάνω. Και τα 2 ζωντανά συνέχεια μέσα στο σπίτι, γιατί είσαι αναιδής».
Ο καημένος ο χότζας έφυγε απελπισμένος.
Πέρασε λίγος καιρός και μη αντέχοντας άλλο ξαναπήγε στον Πασά: «- Πολυχρονεμένε μου Πασά, τιμώρησέ με , φυλάκισέ με, αλλά λυπήσου την οικογένειά μου. Η γυναίκα μου αρρώστησε και τα παιδάκια μου κινδυνεύουν από τη βρώμα. Άφησέ με να τα βγάλω έξω και ο Αλλάχ να σου χαρίζει μέρες και χρόνια!». Τότε, ο Πασάς του είπε: «- Άντε βρε μπουνταλά χότζα, για να δεις πόσο σ’ αγαπάω και σε πονάω, σου επιτρέπω να βγάλεις έξω τον γάϊδαρο, αλλά ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΓΑΪΔΑΡΟ!». Και ο χότζας: «- Πασά μου, σε ευγνωμονώ. Νάσαι πάντα καλά».

Μήπως αντιληφθήκατε κάποια ομοιότητα ή αντιστοιχία Πασά- Χότζα και Ευρωγκρούπ- Ελλάδας; Ο ταλαίπωρος λαός δεν αντέχει τη μονόπλευρη και ατέλειωτη λιτότητα, που δεν οδηγεί σε καμία ανάκαμψη, αλλά αντίθετα επιδεινώνει και βαθαίνει την οικονομική και κοινωνική ύφεση και εξαθλίωση. Δικαίως ζητά λιγότερα μέτρα και πιο ανθρώπινη διαβίωση. Τότε πέφτουν οι κεραυνοί από την Τρόϊκα: «- Δεν εφαρμόζετε τα μέτρα; Δεν θα πάρετε ούτε σάλιο. Θα χρεοκοπήσετε και θα γυρίσετε στη δραχμή και στην πείνα»- (Τον γάϊδαρο και την κατσίκα μέσα). Κι εμείς, τότε τρέχουμε πανικόβλητοι και παρακαλάμε αλά χότζα να μας λυπηθούν.
Και τότε, οι πολυέλεοι και φιλεύσπλαχνοι εκπρόσωποι του Ευρωγκρούπ απαντούν σε στυλ Πασά: «- ‘Αντε, βρε κακομοίρηδες Έλληνες. Επειδή σας λυπόμαστε και κατά βάθος σας αγαπάμε ( Ας στο διάολο), γι’ αυτό σας δανείζουμε για να ζήσετε, αλλά κι εμείς θα πάρουμε τον τόκο μας. Πολιτισμένα πράγματα!
Αλλά τα μέτρα θα εφαρμοστούν στο ακέραιο!( Μόνο τον γάϊδαρο έξω).
Η συνέχεια δική σας…

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

Βασίλης ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΙΝΟΥ: "Ελλάς"
"vassilis papakonstantinou-Hellas"




Οι στίχοι του τραγουδιού

ΕΛΛΑΣ

Το πρωτάθλημα αρχίζει, η εξέδρα πλημμυρίζει
γίνεται χαμός σε κάθε γκολ.
Mα το ντέρμπι είναι στημένο, κι από πριν ξεπουλημένο
κι εσύ πνίγεσαι με δίχρωμα κασκόλ.

Ελλάς, Ελλάς, τί θα γίνει φίλε μου με μάς;
Ελλάς, Ελλάς, μίλα μας και μη μας αγαπάς!

Μπόρα είπες θα περάσει μα ο κόσμος τά' χει χάσει
τα σκουπίδια δίνουν πάρτι στα στενά.
Τα FM και τα κανάλια έχουν σφίξει σαν τανάλια
κι οι αφίσες φτύνουν μέλι με καρφιά

Ελλάς, Ελλάς τι θα γίνει φίλε μου με μας
Ελλάς, Ελλάς μίλα μας και μη μας αγαπάς

Μέσα σ' όλη αυτή τη δίνη όρθιο, πές μου, τί θα μείνει;
Σου φωνάζω μα εσύ δε μου μιλάς.
Ψάχνεις για το μεγαλείο που σου μάθαν στο σχολείο
κι εγώ ξένος μετανάστης σου Ελλάς.

Ελλάς, Ελλάς τι θα γίνει φίλε μου με μας
Ελλάς, Ελλάς μίλα μας και μη μας αγαπάς

Δε γουστάρω τα στημένα, έρχομαι ξανά σε σένα,
δυο μαζί μπορούμε, δώσ' μου δυο φιλιά!
Όλα μοιάζουνε χαμένα μα, καλή μου, έχω εσένα:
παίρνω φόρα απ' τη δική σου αγκαλιά!

Ελλάς, Ελλάς τι θα γίνει φίλε μου με μας
Ελλάς, Ελλάς μίλα μας και μη μας αγαπάς

[ΣΣ Η εκτέλεσι είναι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αλλά οι στίχοι όπως και η μουσική είναι του πρόωρα χαμένου τραγουδοποιού Σταμάτη Μεσημέρη...]

ΤΙΜΗ ΣΤΗΝ ΔΑΣΚΑΛΑ ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ (Η ομιλία της 14.04.10 και το σχετικό βίντεο)+ «Αρνιέμαι». Onore alla maestra Nikolopoulou ( il suo discοrso...)

Η συνέντευξι της Χαράς Νικοπούλου στην προχθεσινή εκπομπή του Κ. Χαρδαβέλλα ήταν η αφορμή να αναδημοσιεύσουμε το παρακάτω ντοκουμέντο που είχαμε από καιρό φυλάξη. Πρόκειται για την ομιλία της μαχητικής Ελληνίδας δασκάλας κατά την εν Θεσσαλονίκη βράβευσί της από τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης και το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) στις 14/04/2010.
Στην ομιλία της (παραθέτουμε απομαγνητοφωνημένο το σχετικό κείμενο) η ηρωϊκή δασκάλα δίνει την δική της ΕΛΛΗΝΙΚΗ απάντησι στις πεμπτοφαλαγγίτικες απόψεις που έχουν διεισδύση στην νεοελληνική εκπαίδευσι τις τελευταίες δεκαετίες και στους συστηματικά αναπαραγόμενους και προωθούμενους κρατικούς λειτουργούς που αναρωτιούνται τάχα μου αθώα "Τι είναι η Πατρίδα μας".
Εγκάθετοι πολιτικοί σε θέσεις νευραλγικές, αλλά και εκπαιδευτικοί κυρίως στην τριτοβάθμια εκπαίδευσι συντονίζουν με Δραγωνορεπούσικες αποστολές το μελετημένο σχέδιο υπονόμευσης της εθνικής συνοχής και συνείδησης στον κρίσιμο χώρο της παιδείας.
Άξιος ο μισθός τους, αλλά κάποιοι αυτό το ποικιλώνυμο στράτευμα που επελαύνει με τα μπαϊράκια της αποδόμησης και του εθνομηδενισμού, το έχουν πάρει χαμπάρι και το πολεμάνε ήδη από κλέφτικα ταμπούρια …

Η ομιλία (-απάντησι "περι Πατριδογνωσίας") της Χαράς Νικοπούλου
Onore alla maestra Chara Nikopoulou (video con il suo discorso "cos' e' la patria" del 14 Aprile 2010 a Salonicco)


ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
Είναι ιδιαίτερη η συγκίνηση μου σήμερα να βραβεύομαι στη γη που με γέννησε και με μεγάλωσε, στη Μακεδονία!
Ευχαριστώ θερμά το νομάρχη της Θεσσαλονίκης κ. Ψωμιάδη, καθώς και τον πρόεδρο του συμβουλίου αποδήμου ελληνισμού κ. Ταμβάκη, όχι μόνο για την τιμητική διάκριση που μου αποδίδουν στη σημερινή εκδήλωση, αλλά κυρίως γιατί αναγνωρίζουν μέσα από την πορεία μου στα Πομακοχώρια, το πρόβλημα που υπάρχει στη Θράκη, με την παρουσία του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, που συντελεί στην πολιτιστική γενοκτονία των Πομάκων και των Ρωμά της Θράκης.
<…Τα επόμενα λόγια που θα ακούσετε είναι το μήνυμα που στέλνουν μέσα από εμένα οι Πομάκοι της Θράκης… >
Όπως ίσως γνωρίζετε, τα τελευταία χρόνια, επέλεξα να εγκατασταθώ μόνιμα και να διδάξω στο ακριτικό πομακοχώρι του Έβρου, στο Μεγάλο Δέρειο, έχοντας δίπλα μου ακούραστο συμπαραστάτη το σύζυγο μου Ηλία και την ευχή των γονέων μου!
Έζησα απίστευτες στιγμές με τους μαθητές μου, που διψούσαν να μάθουν "τι είναι η πατρίδα μας".
Ταξιδέψαμε μαζί στα μονοπάτια της Ελλάδας και συγκροτήσαμε τη χορωδία του Μεγάλου Δερείου, που με περηφάνια ερμηνεύει τα τραγούδια του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκη, του Τσιτσάνη, και εθνικά κομμάτια στις εορτές.
Τα απογεύματα μαζί με τις μητέρες των Πομάκων παιδιών μου, μαθαίναμε.
Ελληνικά ήθη και έθιμα των Πομάκων και των Αλεβητών. Τα χρόνια κύλησαν δημιουργώντας ανάμεσά μας σχέσεις αγάπης, εμπιστοσύνης και σεβασμού.
Δυστυχώς πολλές φορές βρέθηκα αντιμέτωπη με τους εγκάθετους του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής που με κάθε τρόπο αντιδρούσαν στην παρουσία μου στο Δέρειο, μια και προκλητικά κάνουν τα πάντα για να εκτουρκίσουν τους Πομάκους και τους Ρωμά και ευτυχώς αποτέλεσα εν μέρει τροχοπέδη στα σχέδια τους.
Αφ’ ενός θέλω λοιπόν να στείλω ένα μήνυμα στο Σάρνιτς στον Πρόξενο της Κομοτηνής:
Η μειονότητα στη Θράκη είναι ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ, δεν είναι Τουρκική!
Αν και μαζί με τους Πομάκους και τους Αλεβήτες του Δερείου αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα, εντούτοις αντέξαμε , γιατί ο Θεός μας έστειλε ως οδηγούς στο δύσκολο αγώνα μας, τα παιδιά, τους μαθητές μου, τους πιο αξιοπρεπείς ΕΛΛΗΝΕΣ της Θράκης.
Τα "δικά μου Πομακόπουλα" ως γνήσια Ελληνόπουλα με κάθε τρόπο στέλνουν ένα ηχηρό ράπισμα σε όσους αναρωτιούνται σήμερα μέσα από εγχειρίδια ντροπής "Τι είναι η πατρίδα μας."
Ο κάθε ΕΛΛΗΝΑΣ του χθες και του σήμερα ΦΩΝΑΖΕΙ "τί ειναι η Πατρίδα μας":
Μέσα από τα βάθη των αιώνων το θρυλικό "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ" του Λεωνίδα και των 300 ορίζει τι είναι η Ελλάδα....
Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είναι η ΕΛΛΑΣ του χθες και του σήμερα , έτσι όπως θα θέλαμε όλοι να είναι, "Πατρίδα μας" είναι ο Σωκράτης, ο Περικλής, οι αρχαίοι φιλόσοφοι, οι ρήτορες...
Πατρίδα μας είναι οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες, ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ, ο δάσκαλος του γένους Ευγένιος Βούλγαρης...
ο Έλλην φιλόσοφος Μιχαήλ Ψελλός, ο φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων, η Άννα Κομνηνή.
ΟΙ ΕΠΙ 400 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ ΜΑ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ, οι Φιλικοί, Ο ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ που διαχρονικά κήρυττε: " τα σχολειά χτίστε, εκεί ο Θεός μένει της ελευθερίας"...
Ελλάδα είναι ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, ο Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα, οι ιερείς του γένους που ακούραστα στα κρυφά σχολειά διατήρησαν στους αιώνες ΤΟ ΟΜΟΓΛΩΣΣΟΝ, ΤΟ ΟΜΟΤΡΟΠΟΝ, ΤΟ ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΝ , όπως απ' την αρχαία ακόμη Ελλάδα όριζε ο Ηρόδοτος.
ΕΛΛΑΔΑ, Πατρίδα μας, είναι ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ που αγωνίστηκε για να απελευθερώσει αυτή εδώ την ιερή γη των Μακεδόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης που θυσιάστηκε για την Κύπρο, ο Διγενής, ο οπλαρχηγός στον αγώνα της ανεξαρτησίας της Βορείου Ηπείρου ο προπάππους μου θρυλικός Αθανάσιος Φαρμάκης.
Αλλά μέχρι και σήμερα "πατρίδα μας ΕΛΛΑΔΑ" είναι οι Ήρωες των Ιμίων... o Κωνσταντίνος Ηλιάκης... ο Παναγιώτης Βλαχάκος, μα και κάθε εν ζωή Έλληνας πιλότος που καθημερινά αναχαιτίζει στο Αιγαίο τα τουρκικά αεροσκάφη.
ΕΛΛΑΔΑ, Πατρίδα μου, δικιά μου και δικιά σας, είναι ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΟΥ ΦΘΑΝΕΙ ΣΤΑ ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ "ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΨΙΛΟΝ" που ίδιο αναπαρίσταται γραφικά εδώ και χιλιάδες χρόνια και φωνάζει πως
ΗΜΑΣΤΑΝ -ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ...
"Πατρίδα μας" είναι κάθε ξεριζωμένος Έλληνας του Πόντου, κάθε ξενιτεμένος Ηπειρώτης, κάθε αγέρωχος Μακεδόνας, κάθε Θεσσαλός, κάθε Στερεοελλαδίτης, Πελοποννήσιος, νησιώτης, κάθε Έλληνας της Διασποράς.
Μα πάνω από όλα για εμένα τη δασκάλα του Δερείου:
ΕΛΛΑΔΑ είναι κάθε Πομάκος μαθητής μου, που φωνάζει μέσα από σχολικές εφημερίδες ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΚΟΣ ειναι ΕΛΛΗΝΑΣ, μα κάποιοι τόσο άκριτα και ανεύθυνα τον ρίχνουν στα δίχτυα της Τουρκίας, δημιουργώντας δίγλωσσα νηπιαγωγεία και αρνούμενοι πεισματικά την ίδρυση δημοσίων σχολείων στα Πομακοχώρια.
Μπορεί κάποιοι να απαγόρευσαν στους Πομάκους μαθητές μου να φορέσουν με υπερηφάνεια, λίγες μέρες πριν, στις 25 Μαρτίου την εθνική φορεσιά του Τσολιά που τόσο επιθυμούσαν, μα ο Χασάν, ο Ρετζέπ, ο Οκτάϊ, η Γελής, η Νουράν, η Μελίσα, ο Σαμπρί, ο Σαλή, η Νουρτζάν, ο Ερτζάν, ο Μπαρής, η Ετζέ, η Φατμέ, η Γκιζέμ, ο Σαμπρί, ο Τζελάλ, η Ντιλάρα, ο Σετσκήν, ο Αλή, ο Γιουνούς, οι δικοί μου μαθητές, αλλά και εμείς οι δασκάλες του ελληνόγλωσσου προγράμματος του Μειονοτικού σχολείου Μεγάλου Δερείου Έβρου, η κυρία Σουμάκα Ζαφείρω, η
κυρία Ελπίδα Τζώρτζη και εγώ, δεν πτοηθήκαμε.
Αντίθετα, ΣΕ ΚΑΘΕ ΞΕΝΟ Ή ΕΓΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, στον Αλβανό που εγείρει θέμα Τσάμηδων, στον Σκοπιανό που προκλητικά οικειοποιείται τη ΓΗ των Μακεδόνων, και στον Τούρκο που καταδυναστεύει την Κύπρο και επιβουλεύεται τη Θράκη και το Αιγαίο, αφιερώνουμε μέσα από τα βάθη της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ μας το τραγούδι που ακούστηκε στη φετινή επέτειο της 25ης Μαρτίου:
«Αρνιέμαι να είσαι εσύ και να μην είμαι εγώ,
Που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις
με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι στους Τούρκους να δηλώσω υποταγή.
Αρνιέμαι σε οποιονδήποτε να δώσω,
Απ τη δική μου γη μια σπιθαμή!..».


Αρνιέμαι, αρνιέμαι, ΑΡΝΙΕΜΑΙ!
(Βασίλης Παπακωνσταντίνου)


ΑΡΝΙΕΜΑΙ!

(Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι
οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά
αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε,
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι
να είσαι σύ και να μην είμαι εγώ
που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις
με τη δική μου γή και το νερό.

Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι
να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό
αρνιέμαι νά 'χω σκέψη που σωπαίνει
να περιμένει μάταια τον καιρό.