«Πίστη και θεραπεία», ένα πολύ ενδιαφέρον ιατροφιλοσοφικό κείμενο του Β. Πεππέ. “ "Fede e guarigione", un articolo medico-filosofico assai interessante di un amico medico.

Σε προσωπική σελίδα δημοφιλούς μέσου κοινωνικής δικτύωσης φίλος ιατρός, ειδικός παθολόγος κατά την ειδικότητα, ανήρτησε προχθές ένα ιατροφιλοσοφικό κείμενο που συνδυάζει την συναισθηματική προσωπική προσέγγισι με την επιστημονική δεοντολογία. Αποτέλεσμα στοχασμού σε ένα θέμα που είναι βαθιά ανθρώπινο, αφού αγγίζει αν όχι την κορυφή της πυραμίδας των συναισθημάτων μας, τα πιο εύαίσθητα εδάφη της πνευματικής μας διάστασης, την θρησκευτική πίστι!
Με την πρόθυμη συγκατάθεσι του συγγραφέως και προς μεγάλη μας ευχαρίστησι το αναδημοσιεύουμε. Συγχαίροντας εκ νέου, αλλά και καλωσορίζοντάς τον στο ταπεινό μας ιστολόγιο!

.................................................................

Πίστη και θεραπεία. Μια ιατρο-φιλοσοφική προσέγγιση.

Ξεφεύγοντας από τη συνηθισμένη θεματολογία, το παρόν κείμενο αντανακλά σε μεγάλο βαθμό τις προσωπικές αντιλήψεις του υπογράφοντος.
Έχοντας ως ερέθισμα εικόνες από ένα πρόσφατο ταξίδι στην Παναγία της Τήνου επιχείρησα να ψηλαφίσω ένα δύσκολο θέμα με πολλές πτυχές: Τη θεραπευτική δύναμη της Πίστης και την εφαρμογή της στη σύγχρονη εποχή.
Πριν παραθέσω τις σκέψεις μου στη συνέχεια, κρίνω πως είναι αναγκαίες κάποιες διευκρινίσεις.
Δεν θα αυτοχαρακτηριστώ θρήσκος με τη στενή έννοια του όρου. Ωστόσο πιστεύω - όπως φαντάζομαι και αρκετοί άλλοι ακόμα - στην παρουσία μιας ανώτερης δύναμης που με τις ενέργειές της μας υπενθυμίζει πόσο ταπεινοί και ασήμαντοι είμαστε. Έχω έρθει σε επαφή με το Θείο αρκετές φορές μέχρι στιγμής, τόσο στην ιατρική μου σταδιοδρομία όσο και ως απλός άνθρωπος. Είναι κάτι που δυνητικά συμβαίνει στον καθένα μας, αρκεί να έχει ανοιχτά τα μάτια της ψυχής του για να το αντιληφθεί.
Πραγματοποιώντας κανείς μια σύντομη διαχρονική αναδρομή στο παρελθόν διαπιστώνει πως η επιστήμη και η θρησκεία είχαν συχνά μια συγκρουσιακή σχέση. Ωστόσο, μάλλον αποτελούν αλληλοσυμπληρωματικές συνιστώσες του ανθρώπινου πνεύματος.
Ζούμε σε έναν αιώνα όπου οι γνώσεις μας έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό συγκριτικά με μόλις πριν από είκοσι χρόνια. Σχετικά πρόσφατα άρχισε να γίνεται μια πιο οργανωμένη προσπάθεια κατανόησης εμπειρικών παρατηρήσεων που αγγίζουν τη μεταφυσική σφαίρα με τη χρήση της επιστημονικής μεθοδολογίας.
Στο πεδίο της σύγχρονης ιατρικής έχει αποδειχθεί πλέον πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνδέεται λειτουργικά με το ανοσοποιητικό και το ενδοκρινικό σύστημα. 
Πρόκειται για λειτουργικά τμήματα του ανθρώπινου σώματος τα οποία επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους χάρις στη βοήθεια χημικών μεσολαβητών, όπως οι νευροδιαβιβαστές (ντοπαμίνη, σεροτονίνη, οξυτοκίνη, νορ-αδρεναλίνη), οι κυτταροκίνες (ιντερλευκίνες κ.λ.π.) και οι ορμόνες (κορτιζόλη, ACTH, θυροξίνη, TSH). (1-3)
Τυχόν δυσλειτουργία των συστημάτων αυτών μπορεί να επηρεάσει τη γονιδιακή έκφραση και κατ’ επέκταση την εκδήλωση ασθενειών. Υπάρχουν αμέτρητα κλινικά παραδείγματα που αφορούν στη σχέση μεταξύ ψυχοσωματικού στρες και ασθένειας. Υποστηρίζεται δε από ορισμένους πως το στρες σχετίζεται με την εκδήλωση ασθενειών όπως ο καρκίνος και οι καρδιοπάθειες σε μεγάλο ποσοστό. (1-3)
Με ανάλογο τρόπο ερμηνεύονται επιστημονικά φαινόμενα όπως η δράση placebo ή nocebo των φαρμάκων στα οποία η δύναμη της υποβολής του ανθρώπινου νου είναι σε θέση να επηρεάσει τη φυσιολογία και τη λειτουργία του σώματος. (4-6)
Κλειδί για μια αποτελεσματική θεραπευτική συμμαχία γιατρού και ασθενούς είναι η ασυνείδητη μεταβίβαση και αντιμεταβίβαση συναισθημάτων που πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια μιας τυπικής επίσκεψης / συνεδρίας. Είναι η λεγόμενη «χημεία» μεταξύ των δύο που συχνά καθορίζει και την επιτυχία ή την αποτυχία της αγωγής. (7,8)
Το πατερναλιστικό μοντέλο στη σχέση γιατρού-ασθενούς των περασμένων δεκαετιών δίνει προοδευτικά τη θέση του σε ένα πιο ανθρώπινο μοντέλο, εκείνο της κοινής συναίνεσης. (9)
Τούτο οφείλεται σε δύο λόγους : 
Ο πρώτος είναι πως στη σημερινή εποχή οι πάντες έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες γύρω από θέματα υγείας, γεγονός που στερεί από τον γιατρό το προνόμιο της αποκλειστικότητας στη γνώση. 
Ο δεύτερος είναι πως όσο αυξάνεται ο επιπολασμός των χρονίων παθήσεων όπως ο διαβήτης, οι καρδιοπάθειες και η κατάθλιψη, τόσο οι ασθενείς μαθαίνουν να ζουν με αυτές και να αποκτούν ίδια αντίληψη κι εμπειρία στο χειρισμό της ασθένειάς τους. Γίνονται κατ’ αυτό τον τρόπο συνοδοιπόροι με τον θεράποντα ιατρό, μοιράζονται κοινές ανησυχίες και εν κατακλείδι φτάνουν να συναποφασίζουν για το μέλλον και τον βέλτιστο τρόπο αντιμετώπισης. (9)
Η σωστή επικοινωνία και η αξιοποίηση της συνεργασίας μεταξύ ημών (των ιατρών) και υμών (των ασθενών) μπορεί να επιφέρει πληρότητα στη λήψη του ιστορικού, εξατομικευμένη προσέγγιση των προβλημάτων υγείας, καλύτερη συμμόρφωση στη χορηγούμενη αγωγή κι εν τέλει επιθυμητά θεραπευτικά αποτελέσματα. (10)
Είναι η ουσιώδης εκείνη λεπτομέρεια που διαχωρίζει το σινάφι μας σε πτυχιούχους ιατρικής και σε θεραπευτές, για να κάνω λίγη αυτοκριτική. Ο ιατρός δεν είναι απλά ένας φορέας γνώσεων, άλλωστε εξειδικευμένες γνώσεις κατέχει και ένας καταρτισμένος μηχανικός αυτοκινήτων. Δεν διαχειριζόμαστε μόνο «περιστατικά», αντιμετωπίζουμε – ή τουλάχιστον έτσι οφείλουμε να κάνουμε – τον ασθενή ως μια ολοκληρωμένη βιο-ψυχό-κοινωνική οντότητα. (11)
Εκμεταλλευόμενοι λοιπόν την αντιμεταβίβαση συναισθημάτων προς όφελος του αρρώστου μπορούμε να τον κατευθύνουμε σε θετικές σκέψεις. Πιθανόν έτσι να επαναπρογραμματίσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο ασθενής αντιμετωπίζει το πρόβλημα και να ενισχύσουμε την πίστη του πως η πορεία της υγείας του θα πάει καλύτερα.
Πέρα και πάνω από το ρόλο του λειτουργού της υγείας όμως, θα πρέπει στον ιατρό να συνυπάρχει και η πνευματικότητα.
Υπάρχει σκεπτικισμός και διχογνωμία σήμερα στην επιστημονική κοινότητα αναφορικά με το ρόλο της Πίστης στα ιατρικά ζητήματα. Ωστόσο στη βιβλιογραφία γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη αναφορά στην επίδραση της προσευχής στην ψυχοσωματική κατάσταση του αρρώστου και στο τελικό αποτέλεσμα της χορηγούμενης φροντίδας υγείας. (12,13)
Διαδεδομένη είναι η αντίληψη πως η επίκληση του Θείου δρα επικουρικά στη θεραπεία. Σε δημοσιευμένη πληθυσμιακή μελέτη που διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες ποσοστό 82% των ερωτηθέντων θεωρεί πως η προσευχή βοηθά στην ίαση σοβαρών ασθενειών ενώ ένα 64% αυτών εκδήλωσε την επιθυμία του να προσεύχονται μαζί τους και οι γιατροί. (13)
Στο βαθμό που το σώμα (body), το πνεύμα (spirit) και ο νους (mind) συνυπάρχουν στον άνθρωπο, δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει την πιθανή θεραπευτική επίδραση της πνευματικότητας ακόμα και στις σημερινές συνθήκες της ραγδαίας ιατροτεχνολογικής προόδου.
Αξίζει να σημειωθεί πως ήδη γίνονται απόπειρες ένταξης της προσευχής ως μεθόδου συμπληρωματικής θεραπείας ασθενών που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας, ψυχιατρικών αρρώστων με κατάθλιψη / αγχώδη διαταραχή και πασχόντων από ογκολογικά νοσήματα. (14-17)
Έχουν προταθεί διάφορα θεωρητικά μοντέλα σχετικά με τους μηχανισμούς με τους οποίους η Πίστη βοηθά στην ίαση. Κάπου εκεί συναντιέται η ψυχο-νευρο-ανοσολογία και η ενδοκρινολογία με τη νοσολογία και τη θεραπευτικ, ενώ γίνεται ξεκάθαρη μια πιθανή συσχέτιση της θρησκείας με την ιατρική επιστήμη.(18,19)
Άλλωστε, στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχουν παραδείγματα ταύτισης του θεραπευτή με τον πνευματικό και συγχώνευσης των δυο αυτών ιδιοτήτων στο ίδιο πρόσωπο. 
Πιθανόν πλησιάζει η εποχή όπου, στο μέλλον, η ολιστική αντιμετώπιση / χειρισμός του αρρώστου θα περιλαμβάνει την περίθαλψη τόσο του σώματος, όσο και του πνεύματος, καθώς η μια προσέγγιση θα λειτουργεί συμπληρωματικά έναντι της άλλης. (20)
Ακόμα έχουμε πολλά να διδαχτούμε…

Βασίλειος Ι. Πεππές
Ειδικός Παθολόγος,
Αντωνίου 12 Χαλκίδα.
Τηλ. 22210 73403

Βιβλιογραφία
1. How Your Thoughts Change Your Brain, Cells, And Genes. Hampton D. (http://www.thebestbrainpossible.com/how-your-thoughts-chan…/)
2. How Stress Affects the Immune System Using mind-body therapies to keep stress from making us sick. Goliszek A.https://www.psychologytoday.com/…/how-stress-affects-the-im…)
3. Psychological Stress and the Human Immune System: A Meta-Analytic Study of 30 Years of Inquiry Suzanne C. Segerstrom and Gregory E. Miller Psychol Bull. 2004 Jul;130(4):601-30.
4. https://en.wikipedia.org/wiki/Placebo
5. https://en.wikipedia.org/wiki/Nocebo
6. Manipulating the Placebo Response in Experimental Pain by Altering Doctor's Performance Style. Czerniak E, Biegon A, Ziv A, et al. Front Psychol. 2016 Jun 30;7:874.
7. https://en.wikipedia.org/wiki/Transference
8. https://en.wikipedia.org/wiki/Countertransference
9. Παράγοντες που επηρεάζουν την επικοινωνία ιατρού-ασθενούς Α. Βενιού, Ν. Τεντολούρης. Αρχεία Ελληνικής Ιατρικής 2013, 30 (5) :613 - 618
10. Communication as a Bridge to Build a Sound Doctor-Patient/Parent Relationship. Singh M. Indian J Pediatr. 2016 Jan;83(1):33-7.
11. . Spirituality and medical practice. McKee DD1, Chappel JNJ Fam Pract. 1992 Aug;35(2):201, 205-8.
12. Will you pray with me, Doctor?” John Hickner J. J Fam Pract. 2015 July;64(7):391
13. Prayer: an ancient healing practice becomes new again. Ameling A. Holist Nurs Pract. 2000 Apr;14(3):40-8.
14. Nurses pray: use of prayer and spirituality as a complementary therapy in the intensive care setting. Holt-Ashley M. AACN Clin Issues. 2000 Feb;11(1):60-7.
15. Faith-adapted psychological therapies for depression and anxiety: Systematic review and meta-analysis. Anderson N, Heywood-Everett S, Siddiqi N, Wright J, Meredith J, McMillan D. J Affect Disord. 2015 May 1;176:183-96
16. Religious vs. conventional cognitive behavioral therapy for major depression in persons with chronic medical illness: a pilot randomized trial. Koenig HG1, Pearce MJ, Nelson B, Shaw SF, et al. J Nerv Ment Dis. 2015 Apr;203(4):243-51.
17. Religion as an Alleviating Factor in Iranian Cancer Patients: a Qualitative Study. Mozhgan Rahnama, Masoud Fallahi Khoshknab, Sadat Seyed Bagher Maddah et al. Asian Pac J Cancer Prev, 16 (18), 8519-8524
18. How faith heals: a theoretical model. Levin J1. Explore (NY). 2009 Mar-Apr;5(2):77-96
19. Faith healing and faith in healing. Gopichandran V1. Indian J Med Ethics. 2015 Oct-Dec;12(4):238-40
20. Introduction to integrative primary care: the health-oriented clinic. Fortney L, Rakel D, Rindfleisch JA, Mallory J. Prim Care. 2010 Mar; 37(1):1-12.

«Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ...!»: Ανοικτή επιστολή του Σαράντου Καργάκου. Lettera aperta al Primo Ministro greco, di Sarantos Kargakos

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ...! 

Ημερομηνία: 06/03/2014 

Γνωρίζω ότι οι ασχολίες σας είναι πολλές και ασφαλώς θα σας είναι δυσχερές να εγκύψετε στα ληρήματα της ταπεινής μου γραφίδας. Αλλ’ επειδή όλα τα Συντάγματα από καταβολής Ελληνικού Κράτους (1-1-1822), μου αναγνωρίζουν το δικαίωμα του «ἀναφέρεσθαι εἰς τάς ἀρχάς», τολμώ –παρότι γνωρίζω ότι το σχετικό άρθρο του Συντάγματος εμπίπτει στις περιπτώσεις φαιδρότητας– να σας απευθύνω την ύστατη τούτη έκκληση: 

 Κύριε Πρωθυπουργέ, αφού δεν μπορείτε να μας αφήσετε να ζήσουμε ήσυχα, αφήστε τουλάχιστον να πεθάνουμε ήσυχα! Είναι απαράδεκτο άνθρωποι της δικής μου ηλικίας να ασχολούνται από νυκτός μέχρι πρωίας με το τι πρέπει σήμερα να μαζέψουν για την εφορία ή τι ποσό οφείλουν εντός των προσεχών ημερών να πληρώσουν στην εφορία. Οι σοφοί σας σύμβουλοι κάθε ημέρα ανακαλύπτουν και νέους τρόπους να μας αιματορρουφήξουν. 

Οι μέθοδοι εισπράξεως χρημάτων, που εφευρέθηκαν εσχάτως, Κύριε Πρωθυπουργέ, παραπέμπουν στις μεθόδους του Αλή Πασά, που αντί να βάζει τον «τζελάτη» (δήμιο) με μια σπαθιά να κόβει το κεφάλι του ραγιά, τον έβαζε να τον κόβει φέτες, ξεκινώντας από τα δάκτυλα και προχωρώντας στα πόδια και στα χέρια, μέχρι να φθάσει στην αποκοπή του κεφαλιού. Ήθελε κι αυτός και τα «ρετζάλια» του (δεν γράφω ρετάλια· ρετζάλια ήσαν οι αξιωματικοί του) και οι «τζοχανταραίοι» του να απολαμβάνουν το θέαμα του μαρτυρίου. 

Στο έσχατο αυτό σημείο του παρατεταμένου μαρτυρίου έχουμε φθάσει όλοι όσοι δεν πήραμε τη ζωή μας σαν «μαγκιά» (ενθυμείσθε ασφαλώς το Λαλιωτικό σύνθημα «η ζωή είναι μαγκιά»!) και μοχθήσαμε να στήσουμε νοικοκυριά, για τα παιδιά μας και για τα γεράματά μας. Τώρα που φθάσαμε στο όριο των «υπερήφανων γηρατειών», θαρρείτε, Κύριε Πρωθυπουργέ, ότι είναι δυνατόν με ισχυαλγίες, οσφυαλγίες, αρτηριακές πιέσεις, καρδιοπάθειες, άσθματα και άλλα τινά να στεκόμαστε ώρες στην ουρά για να πληρώσουμε τα διαρκώς επινοούμενα χαράτσια; Κι αν κάποτε αξιωθούμε να φθάσουμε προ του εφοριακού, νομίζετε ότι αρμόζει στην αξιοπρέπειά μας να παζαρεύουμε σαν Αιγύπτιοι... καμηλιέρηδες;

Κύριε Πρωθυπουργέ, ένας προκάτοχός σας στα χρόνια της νεότητάς σας, είχε πει, απευθυνόμενος στον υπουργό του επί των οικονομικών, το πολυθρύλητο: «Δωσ’ τα όλα»! Σεις, γιατί δεν κάνετε το αντίθετο; Να πείτε στον αρμόδιο για τις φοροεισπράξεις «μινίστρο» σας κάτι απλό: «Παρ’ τα όλα». Να ξεμπλέξουμε! Και να μην έχουμε αγωνία μη μας κλέψουνε. Αλλά τι να πάρουν οι «χαρατσήδες» σας, Κύριε Πρωθυπουργέ; Η κυβέρνησή σας έχει στραγγίξει μέχρι τρυγός ( τρύξ –γός είναι το κατακάθι του οίνου) τα όποια αποθέματά μας· έχει στραγγίξει ως τη στερνή ρανίδα το μαστό της αγελάδας. Φοβάμαι ότι στο εξής, αντί να βγάζει γάλα, ο μαστός της Ελλάδος-αγελάδος, θα κατεβάζει αίμα. Με πάσαν έννοιαν. Θαρρώ, εννοείτε τι εννοώ. 

Σήμερα, Κύριε Πρωθυπουργέ, εμείς τα «περήφανα γηρατειά» μοιάζουμε με τη χελώνα που δέχεται επίθεση και μένει στο καβούκι της και μόνο κάπου-κάπου βγάζει το κεφάλι της προς τα έξω και κοιτάζει γύρω. Μα τι να δει; Και το ξαναμαζεύει πάλι μετά από λίγο. Όπου να στρέψουμε το βλέμμα μας, βλέπουμε ανθρώπινα ερείπια. Φαντάζεστε, Κύριε Πρωθυπουργέ, πόσο οδυνηρό είναι για μένα να με πλησιάζει ένας νεαρός και να μου ζητάει ένα ευρώ για να φάει, όταν εγώ τον περνάω 60 χρόνια ζωής; Ξέρετε, Κύριε Πρωθυπουργέ, ότι υπάρχουν άνθρωποι της ηλικίας μου που παρακαλούν τον Θεό να τους χαρίσει χρόνια για να γηροκομήσουν τα παιδιά τους; 

Έχω διαβάσει, Κύριε Πρωθυπουργέ, ότι η κατάθλιψη είναι θυμός που έχει στραφεί προς τα μέσα. Αλλά πόσο μέσα θα πάει; Κάποτε θα ξεσπάσει. Και τι θα γίνει, αν ο θυμός αυτός βγει προς έξω; Όταν ο θυμός γίνεται σεισμός, τότε οι κοινωνικές εκρήξεις ξεπερνούν και αυτές της Αίτνας και του Κρακατάου. 

Προσωπικά, και μετά από φοροδοσία/αιματοδοσία 52 ετών, δικαιούμαι να έχω αξίωση μιας περισσότερο αξιοπρεπούς μεταχειρίσεως από τις αρμόδιες υπηρεσίες και όχι η δύσμοιρη σύζυγός μου –αντί να μου «παίρνει βεντούζες»– να ξαγρυπνά ψάχνοντας χαρτιά για το σπίτι που κατοικούμε, σπίτι του 1952, το οποίο έχουμε δηλώσει μέχρις εσχάτης γωνιάς πάνω από 60 φορές! Μήπως πρέπει να δηλώσουμε και την ελιά που φύτεψα φέτος; Δεν είναι ευχάριστη η επίσκεψη σε μια δημόσια υπηρεσία. Μου προκαλεί λόγω στενοχωρίας (στενότητας χώρου) στενοχώρια και δυσφορία. Και όσα ακούγονται εκεί, δεν γράφονται στο χαρτί. Κάποτε ένιωσα σαν ιεροκήρυκας σε έκθεση πορνογραφίας. 

Με την παρούσα δεν ζητώ τον οίκτο σας. Που ποτέ δεν ζήτησα. Απλώς θέλω για ύστατη φορά να θυμίσω (κι όχι μόνο σε σας), ποιος είναι ο ρόλος του πρωθυπουργού. Που δεν είναι –επαναλαμβάνω– ρόλος να εγκρίνει φορολογικά μέτρα. Ο ρόλος του είναι άλλος. Μια κυβέρνηση είναι σαν το παλιό καλό ρολόι με κουρδιστήρι. Και ρόλος του πρωθυπουργού είναι να κρατάει το ρολόι αυτό καλά κουρδισμένο. Δυστυχώς, η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός μοιάζουν με ξεκούρδιστο ρολόι. Τι χρειαζόταν η μισή κυβέρνηση να κουβαληθεί στην Κεφαλονιά; Και η αντιπολίτευση μαζί! Δεν υπήρχαν αρμόδια όργανα για να συντονίσουν αυτό που πρέπει να γίνει; Οι υπουργοί πρέπει να τα συντονίζουν όλα; Τότε τι χρειάζονται τα λοιπά όργανα; 

Αυτά που γίνονται, Κύριε Πρωθυπουργέ, από την κυβέρνησή σας είναι –αν όχι ανόητα– πάντως ακατανόητα. Μας πνίξατε στα ακρωνύμια. Είναι ευκολώτερο να μάθεις Σανσκριτικά παρά να μάθεις τι σημαίνουν τα αρκτικόλεξα αυτά. Τότε ένας τόπος κυβερνάται καλά, όταν η κυβέρνηση κινείται σ’ ένα όριο που μπορεί να το νιώσει κανείς, ακόμη και να το κατανοήσει. Δεν ανήκω στη χορεία των σοφών που περιστοιχίζουν κάθε υπουργό. Ωστόσο, όταν ταξιδεύω με τον ηλεκτρικό, άνθρωποι απλοί με ρωτούν: «Τι γίνεται στον τόπο αυτό;». Και δεν ξέρω τι να αποκριθώ. Συχνά μου έρχεται στη μνήμη μια φράση: «Η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη όσο φαίνεται· είναι ακόμη χειρότερη». Να απαντήσω έτσι; Σας ερωτώ... 

Η αισιοδοξία δεν είναι θέμα «γραμμής». 

Σαράντος Ι. Καργάκος

«Το κύκνειο άσμα της Κύπρου», άρθρο του Δ. Καζάκη για το νέου τύπου Σχέδιο Ανάν στην Μεγαλόνησο. "Cipro, il suo canto del cigno"; l' isola dell' Afrodite davanti al EFSF (testo di D. Kazakis)

Το κύκνειο άσμα της Κύπρου

 Του Δ. Καζάκη

   Τι συμβαίνει με την Κύπρο;  Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, αντιμέτωπη με την εκπνοή της προθεσμίας στο τέλος Ιουνίου για την ανακεφαλαιοποίηση του κυπριακού τραπεζικού συστήματος, η Λευκωσία δεν αποκλείει προσφυγή στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης εάν δεν εξασφαλιστούν τα απαραίτητα κεφάλαια: «Υπάρχει ένα τελευταίο δίχτυ, το δίχτυ του EFSF, και εάν καταστεί αναγκαίο θα χρησιμοποιηθεί» ανέφερε ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Πανίκος Δημητριάδης σε συνέντευξή του σήμερα στους Financial Times.

Σύμφωνα με τον ίδιο ωστόσο, δεν έχει αποκλειστεί η ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης να γίνει με χρηματοδότηση από τον ιδιωτικό τομέα ή με δάνειο από άλλη χώρα. Παράλληλα, ανέφερε, η Λευκωσία βρίσκεται σε συνομιλίες με τις ευρωπαϊκές αρχές για παράταση της προθεσμίας της 30ης Ιουνίου μέχρι τον Αύγουστο. Όπως σημειώνει η εφημερίδα, η Κύπρος ευελπιστεί πως δεν θα χρειαστεί να ενταχθεί σε «πλήρες» πρόγραμμα διάσωσης. Πάντως, οι Βρυξέλλες έχουν επανειλημμένα τονίσει πως οποιαδήποτε στήριξη, έστω και μόνο για την στήριξη τραπεζών, θα πρέπει να συνοδεύεται από όρους.
Οι αναφορές Δημητριάδη απηχούν πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος προ ημερών ανέφερε... πως δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο προσφυγής σε ευρωπαϊκή στήριξη. Τελικά ο Χριστόφιας το έκανε το θαύμα του. Αφού οριοθέτησε και εκχώρησε την ΑΟΖ της Κύπρου, είναι έτοιμος να πουλήσει και την Κυπριακή δημοκρατία.
«Η Κύπρος φαίνεται όλο και περισσότερο ότι θα καταστεί η τέταρτη χώρα της ευρωζώνης που θα ζητήσει οικονομική ενίσχυση βάσει του προσωρινού ταμείου διάσωσης της Ευρώπης, καθώς νωρίτερα αυτό το μήνα παλεύει απεγνωσμένα να προστατεύσει το τραπεζικό της σύστημα από την διεύρυνση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, η οποία απειλεί να καταπιεί το μικρό γειτονικό νησί της,» γράφει η The Wall Street Journal (2/6). Και το σκηνικό έχει στηθεί.
Για την κατρακύλα της Κύπρου φταίει η Ελλάδα και επομένως ότι κι αν συμβεί από εδώ και μπρος στους «αδελφούς Κυπρίους» πρέπει απλά να ρίχνουν το φταίξιμο στους Ελλαδίτες. Ήρθε η ώρα για τους Κυπρίους να πληρώσουν σε σκληρό ευρώ, το αντίτιμο, το τίμημα της διατεταγμένης αμεριμνησίας που διαδίδει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα του νησιού από την εποχή που έγινε φανερή η χρεοκοπία της Ελλάδας. Όποιος παρακολουθούσε την κυρίαρχη κυβερνητική και πολιτική προπαγάνδα στην Κύπρο, γνωρίζει ότι μπροστά της ακόμη και η Μέρκελ μοιάζει πρωταθλητής του φιλελληνισμού. Σε μια περίπτωση που έτυχε ο γράφων να συμμετάσχει από τηλεφώνου και για λίγο σε μια από τις εκπομπές της τηλεόρασης του ΡΙΚ για το ελληνικό πρόβλημα, έμεινε κατάπληκτος με την ευκολία με την οποία είχαν υιοθετηθεί ακόμη και τα πιο αισχρά επιχειρήματα εναντίον της Ελλάδας και των Ελλήνων. Κι όλα αυτά γιατί δεν ήθελαν ούτε καν ν’ ακούσουν το αίτημα περί διαγραφής των χρεών.
Ο προηγούμενος διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου ο Αθανάσιος Ορφανίδης (Μάιος 2007 – Μάιος 2012), ήταν από τους κεντρικούς τραπεζίτες της ΕΚΤ που πρωταγωνίστησε στην επιβολή του καθεστώτος δουλοπαροικίας του χρέους στην Ελλάδα και υπερθεμάτισε στην μετατροπή της χώρας σε «ευρωπαϊκό προτεκτοράτο», προκειμένου οι δανειστές να πάρουν τα λεφτά τους. Ήταν τόσο πορωμένος που όταν τέθηκε επίσημα το θέμα του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, αυτός αρθρογραφούσε εναντίον του όχι για να πει ότι δεν πρόκειται να ωφελήσει την χώρα και τον λαό της, αλλά για να ισχυριστεί ότι αυτό θα πλήξει τους δανειστές της Ελλάδας και επομένως είναι απαράδεχτο.
Όλο αυτό το διάστημα της Ελληνικής τραγωδίας, από τις αρχές Μαΐου 2010 έως σήμερα, το επίσημο πολιτικό κατεστημένου της Κύπρου δεν στάθηκε ούτε μια φορά στο πλευρό του δοκιμαζόμενου Ελληνικού λαού. Αντίθετα, ενίσχυε με κάθε τρόπο τις πολιτικές, τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις εναντίον της Ελλάδας. Είναι τυχαίο λέτε που το κυβερνών «αριστερό» και «αδελφό κόμμα» του ΚΚΕ, το ΑΚΕΛ, δεν βρήκε να πει ούτε μια λέξη εναντίον όσων συμβαίνανε εναντίον του ελληνικού λαού;
Όσο για τον Κυπριακό λαό, τον αποκοίμιζαν συστηματικά λέγοντας: «μην σε νοιάζει για τους Ελλαδίτες, αυτοί φταίνε και καλά να πάθουν». Κι αν καμιά φορά τολμούσε να ρωτήσει κανείς, «μα καλά με ποιο δικαίωμα οι δανειστές αφαιρούν την εθνική κυριαρχία από ένα κράτος κι έναν λαό επειδή χρωστά;», τότε απαντούσαν υιοθετώντας στη νιοστή δύναμη όλες τις χυδαιότητες που γράφονται και λέγονται εναντίον των Ελλήνων.
Βέβαια, όσοι γνωρίζουν τα πράγματα, ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι μια γενικευμένη και σε βάθος αναίρεση των όρων κυριαρχίας όλων των κρατών μελών της ευρωζώνης. Κάτι που παλιά συνέβαινε κυρίως με στρατιωτικοπολιτικά μέσα, ενώ σήμερα με όρους ελεγχόμενης χρεοκοπίας και μηχανισμών «στήριξης». Αυτό απαιτεί σήμερα η διάσωση των τραπεζών και των αγορών. Τώρα ήρθε η ώρα της Κύπρου.  Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα της Κύπρου; Το γεγονός ότι ο κρατικός προϋπολογισμός δεν επαρκεί για την διάσωση των τραπεζών διαμέσου της γνωστής «ανακεφαλαιοποίησης». Ήδη η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα της Κύπρου (Λαϊκή Τράπεζα της Κύπρου) επεδίωξε και πέτυχε με απόφαση της Κυπριακής Βουλής την χρηματοδοτική υποστήριξη της κυπριακής κυβέρνησης για μια προγραμματισμένη αύξηση κεφαλαίου πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, «κάτι που θα ωθήσει τα δημόσια οικονομικά του νησιού βαθιά στο κόκκινο και να το αναγκάσει να επιτύχει τους στόχους του φετινού προϋπολογισμού,» όπως επισημαίνει The Wall Street Journal. Ο Κύπριος εργαζόμενος και φορολογούμενος καλείται να επωμιστεί τις ζημιές της κερδοσκοπίας με ομόλογα και χρέη στα οποία είχε επιδοθεί η συγκεκριμένη τράπεζα και όχι μόνο. Κι επειδή δεν θα είναι η μόνη φορά που θα συμβεί αυτό, ούτε η μόνη τράπεζα που θα το απαιτήσει, τα δημοσιονομικά του νησιού προβλέπεται να βουλιάξουν, η προσφυγή τον οίκο χρεοκοπημένων χωρών της ευρωζώνης, δηλαδή το ΕΤΧΣ θεωρείται μάλλον σίγουρο.
Η Κύπρος βρίσκεται ήδη υπό την άγρια πίεση των αγορών, όπως ακριβώς βρισκόταν η Ελλάδα το 2010. Το 10ετές κυπριακό ομόλογο έχει εκτιναχθεί γύρω στο 14%, πράγμα που κάνει απαγορευτική την πρόσβαση στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου για δανεισμό του Κυπριακού κράτους. Στα τέλη του περασμένου έτους, η χώρα διαπραγματεύθηκε ύψους € 2,5 δισ. διμερές δάνειο από τη Ρωσία, προκειμένου να αποφύγει την προσφυγή στον «μηχανισμό στήριξης» της ευρωζώνης. Τώρα, η Κύπρος βρίσκεται σε συνομιλίες με την Κίνα για άλλο διμερές δάνειο, από ένα αξιοσέβαστο ποσό, που μοιάζει απίθανο να υλοποιηθεί στο χρονικό διάστημα που έχει ανάγκη η Κύπρος.
Ακόμη όμως κι αν επιτευχθεί, το πρόβλημα παραμένει. Η διάσωση της Λαϊκής Τράπεζας από τον κρατικό προϋπολογισμό εκτιμάται ότι θα εκτινάξει το πρωτογενές έλλειμμα πάνω από το 10% επί του ΑΕΠ, ενώ το δημόσιο χρέος καλπάζει ήδη. Το 2011 ξεπέρασε το 68% επί του ΑΕΠ που για την Κυπριακή δημοκρατία είναι πρωτοφανές. Με τις αγορές να την δανείζουν με εξωφρενικά επιτόκια – αν και με κριτήριο το % επί του ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος της Κύπρου, είναι ασήμαντο εν συγκρίσει με άλλες χώρες της ευρωζώνης – και με τις δανειακές ανάγκες του Κυπριακού κράτους να καλπάζουν λόγω χρηματοδοτικών ενισχύσεων των Κυπριακών τραπεζών, είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα θα αναγκαστεί η Κύπρος να καταφύγει στο ΕΤΧΣ.
Τις τελευταίες ημέρες, οι Κύπριοι αξιωματούχοι αρχίζουν και προετοιμάζουν την κοινή γνώμη ότι η διάσωση από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας μπορεί να είναι επικείμενη. Ο υπουργός Οικονομικών Βάσος Σιαρλής δήλωσε στο κρατικό ραδιόφωνο την περασμένη εβδομάδα ότι η «αποφυγή της EFSF είναι Νο 1 προτεραιότητα μας.» Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση της Κύπρου ήδη προετοιμάζεται για την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης της ευρωζώνης. Και τότε οι Κύπριοι εργαζόμενοι θα μάθουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει πολιτική των μνημονίων και αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις.
Η κυβέρνηση της Κύπρου, επίσης, προσπαθεί να πείσει για ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας εντός των επόμενων 10 ημερών, προκειμένου δήθεν να αποφύγει το νησί το ΕΤΧΣ. Μέσα σ’ αυτόν τον κουρνιαχτό εκβιασμών και αποπροσανατολισμού το Κυπριακό Κοινοβούλιο θα ψηφίσει σύντομα να υιοθετηθεί το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο της Ευρώπης. Κι έτσι η Κυπριακή Δημοκρατία θα πάψει να υπάρχει για να μετατραπεί, τουλάχιστον δημοσιονομικά και οικονομικά, σε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Οι Κύπριοι θα ζήσουν ένα δημοσιονομικό Σχέδιο Ανάν, που ούτε καν περίμεναν.
Τα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Χριστόφια, που σίγουρα θα επιβαρύνουν την ήδη εύθραυστη οικονομία του νησιού, η οποία αναμένεται να συρρικνωθεί το 2012 πάνω από 1,2% με ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας, εμφανίζονται απαραίτητα για να αποκατασταθεί υποτίθεται η εμπιστοσύνη των αγορών και για να αποτραπούν οι μεγαλύτερες περικοπές που οι εταίροι της Κύπρου θα ζητήσουν σε αντάλλαγμα για ένα σχέδιο διάσωσης από το ΕΤΧΣ. Με άλλα λόγια, τα ίδια και τα ίδια παραμύθια.
Τα παπαγαλάκια δίνουν και παίρνουν: «Η Κύπρος έχει αρχίσει να αισθάνονται τις επιπτώσεις της ελληνικής κρίσης και δεν μπορούν να έχουν άλλη διέξοδο από το να ζητήσει ευρωπαϊκή βοήθεια», λέει ο Άλεξ Αποστολίδης, καθηγητής Οικονομικών στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. «Υπήρξε μια μείωση όλων των άλλων επιλογών που ήταν διαθέσιμες, στο σημείο όπου η προσφυγή στο ΕΤΧΣ φαίνεται όλο και πιο πιθανή, σχεδόν αναπόφευκτη.»
Η αλήθεια βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Ο μηχανισμός χρεοκοπίας που βιώνει σήμερα η Κύπρος είναι το ίδιο το ευρώ και η ένταξή της στην ευρωζώνη. Με την υιοθέτηση του ευρώ, οι ανάγκες ρευστότητας της Κυπριακής οικονομίας μετατράπηκαν σε ανάγκες δανεισμού και κερδοσκοπίας για τις τράπεζες. Έτσι, μια οικονομία που διακρινόταν πριν το ευρώ για τα χαμηλά επίπεδα δανεισμού – ιδιωτικού και δημόσιου – που εξυπηρετούσε μάλιστα με το δικό της εξαιρετικά πολύτιμο εθνικό νόμισμα, την Κυπριακή λίρα, βρέθηκε μέσα σε λίγα από την ένταξη της στην ευρωζώνη να πνίγεται στα χρέη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2000 το ιδιωτικό χρέος στην Κύπρο δεν υπερέβαινε το 60% επί του ΑΕΠ, το 2007 είχε ήδη φτάσει στο 200% επί του ΑΕΠ, ενώ το 2011 εκτινάχθηκε στο 308,7% επί του ΑΕΠ της Κύπρου!
Το ιδιωτικό αυτό χρέος που βαραίνει κατά κύριο λόγο τις τράπεζες καλείται σήμερα ο Κυπριακός λαός να το φορτωθεί μέσα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Γιατί; Διότι έτσι γίνεται μέσα στην ευρωζώνη. Πρώτα οι τράπεζες και μετά τα κράτη και οι λαοί.
Η είσοδος στην ευρωζώνη, η οποία από άποψη αρχιτεκτονικής είναι ο παράδεισος των τραπεζών, επέβαλε καθεστώς πλήρους ασυδοσίας και για τις Κυπριακές τράπεζες. Έτσι τους επέτρεψε να συσσωρεύουν και να κερδοσκοπούν με ιδιωτικό χρέος χωρίς κανένα όριο. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να μην γνωρίζει κανείς ποια είναι η πραγματική κατάσταση των τραπεζών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια πρόσφατη συνέντευξη του Πανίκου Δημητριάδη, νέου διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, που δόθηκε στις 27 Μαΐου 2012 στην εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος. «Έχετε αναλάβει διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας στην πιο δύσκολη περίοδο του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Σκέφτεστε να προχωρήσετε σε έρευνα για να δείτε τι έφταιξε από την πλευρά της εποπτικής Αρχής και ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης των διοικητικών συμβουλίων;» ρωτά η δημοσιογράφος. «Πράγματι θα προχωρήσουμε το συντομότερο δυνατό σε έρευνες από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες πρώτον για να επανέλθει η εμπιστοσύνη των επενδυτών στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα, κάτι που θα διευκολύνει τα μέγιστα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με ιδιωτικά κεφάλαια, και δεύτερον για να ικανοποιηθεί το αίσθημα δικαίου μεταξύ των φορολογουμένων οι οποίοι καλούνται σήμερα να στηρίξουν το τραπεζικό σύστημα. Ασφαλώς, η έρευνα θα πρέπει να γίνει και για ένα επιπρόσθετο λόγο, να μην επαναληφθούν τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν,» απάντησε ο νέος διοικητής.
Μιλάμε για τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Αν αυτός δεν γνωρίζει σε ποια κατάσταση επακριβώς βρίσκεται το τραπεζικό σύστημα της χώρας, τότε βράστα! Όσο για την έρευνα από «ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες», αυτή δεν αφορά το ξεκαθάρισμα της κατάστασης, αλλά την προετοιμασία του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου για νέες «συνεργασίες» και συγχωνεύσεις με επενδυτές του εξωτερικού, ή και του εσωτερικού. Η συνταγή είναι τραγικά γνωστή. Ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή ο φορολογούμενος, φορτώνεται τις ζημιές και τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, μέχρις ότου βρεθεί ιδιώτης επενδυτής να τις αναλάβει εκ νέου. Κι έτσι ένας νέος φαύλος κύκλος χρέους και εξυγίανσης διαμέσου του προϋπολογισμού θα ανοίξει.
Το ερώτημα είναι γιατί την έρευνα στην κατάσταση των τραπεζών δεν την αναλαμβάνει η Κυπριακή Βουλή με εμπειρογνώμονες που θα προασπίσουν το δημόσιο συμφέρον και θα αποκαλύψουν την πορεία του χρήματος; Γιατί θα πρέπει να επαναληφθεί ότι έγινε στην Ελλάδα με την Blackrock; Γιατί η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου δεν αναλαμβάνει μια δημόσια εκκαθάριση των τραπεζών; Δημόσια, όχι ιδιωτική και μυστική όπως γίνεται με τους «ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες». Μήπως δεν διαθέτει το κατάλληλο προσωπικό εμπειρογνωμόνων; Όχι βέβαια. Απλά οι «ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες» χρειάζονται όταν προετοιμάζεις αγοραπωλησίες στις ανοιχτές αγορές, ώστε ο υποψήφιος επενδυτής να έχει εμπιστοσύνη ότι η άλλη μεριά δεν πάει να τον κοροϊδέψουν. Βέβαια, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν «ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες» στις σημερινές αγορές. Απλά είναι ένας εύσχημος τρόπος για να μην φανεί ότι πας να προστατεύσεις τα απόρρητα της τραπεζικής κερδοσκοπίας και ασυδοσίας.
Με άλλα λόγια η Κύπρος θα υποστεί την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, μόνο γιατί οι τράπεζές της πρέπει να φορτώσουν τις ζημιές από την κερδοσκοπία τους με χρέη στις πλάτες του φορολογούμενου. Η συνέχεια και η κατάληξη είναι γνωστή. Η μετατροπή της Κύπρου σε ένα είδος ευρωπαϊκού προτεκτοράτου που θα προσιδιάζει στα νησιά-αποικίες του Ατλαντικού για μεγιστάνες των αγορών και με τους ιθαγενείς ρε ρόλο καλοθελητή υποταχτικού για όλες τις δουλειές. Η ολοκληρωτική παράδοση της εθνικής κυριαρχίας της Κύπρου στους παλιούς αποικιοκράτες είναι πια θέμα χρόνου. Και πολύ κράτησε. Το δίλλημα έχει διατυπωθεί ήδη: εθνική κυριαρχία, ή χρεοκοπία;
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Μήπως το ευρώ και η ευρωζώνη με το καθεστώς ασυδοσίας τραπεζών και αγορών; Όχι προς θεού! Αυτός που φταίει είναι πάντα η Ελλάδα. «Οι τράπεζες της Κύπρου είναι σε σχετικά καλή θέση για να αντιμετωπίσουν την καταιγίδα,» δήλωσε ο Γιώργος Βασιλείου, πρώην πρόεδρος της Κύπρου και μεγαλοεπιχειρηματίας. Όμως μια ελληνική έξοδος του ευρώ θα μπορούσε να το αλλάξει: «Η κύρια ανησυχία από την ελληνική έξοδο θα είναι η απώλεια της εμπιστοσύνης των ξένων καταθετών και των επενδυτών, η οποία θα μπορούσε να γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία», είπε.
Βέβαια, δεν μας ξενίζουν οι ευαισθησίες του κ. Βασιλείου. Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος όταν πρόκειται για τα μεγάλα συμφέροντα και τις τράπεζες και παντελώς αδιάφορος όταν παίζεται η τύχη του λαού και του νησιού. Γι’ αυτό άλλωστε και υπήρξε ένας από τους πιο ένθερμους θιασώτες του σχεδίου Ανάν.
Ωστόσο, οι Κύπριοι, όπως και οι Έλληνες, έχουν ήδη κληθεί να αποφασίσουν για την δική τους επιβίωση. Κι αυτή συνδέεται άρρηκτα με την έξοδό τους από το ευρώ και την ευρωζώνη. Άλλη διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει. Ελπίζω μόνο η επίσημη προπαγάνδα της Κύπρου να μην στέρησε από τους Κυπρίους την δυνατότητα ορθής κρίσης, γιατί διαφορετικά πολύ σύντομα θα κληθούν να θρηνήσουν για το νησί τους. Κι αυτή την φορά οριστικά.

Πηγή

"Κατάλαβες τώρα γιατί στα κάνουν όλα αυτά", κείμενο Ι. Κωνσταντινίδη (Αναδημοσίευσι) "Hai capito ora perche' ti fanno tutto questo?" (ripubblicazione)

Το παρακάτω κείμενο το είδαμε πρόσφατα σε εκπαιδευτικό ιστολόγιο, ένα μη συμβατικό BLOG που «δημιουργήθηκε από εκπαιδευτικούς που υπηρετούν ή υπηρέτησαν στη Λήμνο» και παρ’ όλες τις μικροαδυναμίες ή υπερβολικές κρίσεις του το κρίνουμε άξιο αναδημοσίευσης.

Κατάλαβες τώρα γιατί...
(testo di I. Konstantinidis)

Του Ιωάννη Κωνσταντινίδη

Κατάλαβες τώρα γιατί στα κάνουν όλα αυτά…
Όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να την πουλήσουν πιο εύκολα.
Όταν επί Σημίτη κάθε λέξη που άρχιζε από εθν-… και ελλ-… έγινε ο δαίμονας που θα μας στερούσε από τον “εκσυγχρονισμό”;
Κατάλαβες τώρα γιατί σε λέγανε ρατσιστή;
Σε πολύ λίγο δεν θα είσαι ιδιοκτήτης της πατρίδας σου, θα είσαι ένας κάτοικος μιας χώρας που θα ανοίκει στους τραπεζίτες και τ’ αφεντικά τους που παριστάνουν την κυβέρνηση.
Κατάλαβες τώρα γιατί τους αγαπάνε τους “μη νόμιμους μετανάστες” τόσο πολύ οι εκλεγμένοι αλήτες μας; Για να κάνουν με τη δυστυχία τους κι εμάς δυστυχισμένους.
Κατάλαβες τώρα γιατί πριονίσανε την παιδεία και την υποβάθμισαν σε “εκπαίδευση”; Για να σε κάνουν υπαλληλάκο των 3.60. Να σε βάλουν πίσω από τον πάγκο των μπακάλικών τους, να σερβίρεις καφέδες και να πηγαίνεις με το παπί πίτσες στα πάρτυ του Χριστοφοράκου.
Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου πάρουν το πατρικό σου! Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου, με χαρτιά τυπωμένα σου πήρανε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο; Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι του χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς για …επενδύσεις.
Κατάλαβες τώρα πως κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας πλούτο με αέρα;
Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την “ελεύθερη αγορά”; Για να κλείσει ο μπακάλης και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα της Γερμανίας. Σε βγάλανε ψαράκι από τη γυάλα σου και σε πετάξανε στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, με τους δικούς τους …κανόνες διατροφής.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου; Μήπως έχεις την καλύτερη γωνιά στον κόσμο, το καλύτερο οικόπεδο και στην κοστολογούν μόλις 300 δις; Τότε τα βράχια της Ιρλανδίας πόσο κάνουν, τέσσερα δίφραγκα;

Κατάλαβες τώρα τι σημαίνουν για ‘κείνους “επενδύσεις”; Με δημόσιο χρήμα, σε δημόσιο χώρο, με κρατικές επιδοτήσεις φτιάχνουν έργα που σε βάζουν να τα πληρώνεις για τρεις ζωές σ’ αυτούς που το παίζουν εργολάβοι. Τους έφτιαξες καινούριο αεροδρόμιο ενώ είχες, τους χάρισες και τον εθνικό σου αερομεταφορέα επειδή ήταν “μορφονιοί” και ‘ξέραν καλύτερα να στήνουν σιδεριές και να στρώνουν άσφαλτο από τη ΜΟΜΑ.

Κατάλαβες τώρα γιατί την Εθνική σου Οδό της αλλάζουν ονοματάκι; Θέλεις 20ευρώ για να πας από Αθήνα – Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, αυτήν που είναι υποχρέωση του κράτους να κατασκευάσει κι όχι να την ξεπουλήσει στο κάθε “όμορφο’ που παριστάνει τον εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα χαζοκούτια; Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια της τηλεόρασης. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων “τίποτα” με ειδικότητα στον αέρα.

Κατάλαβες μήπως τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος; Επειδή αφορά ένα θίασο τριακοσίων διορισμένων από τις κομματικές λίστες οι οποίες συντάσσονται από ντόπιους τοποτηρητές που οι μεγάλοι επιλέγουν από τις “άγιες οικογένειες” του τόπου. Δεν θα βρείτε κανέναν από τους έλληνες λαμπρούς διανοητές κι επιστήμονες εκεί μέσα. Ούτε απ’ έξω δεν πατάνε μη λερωθούν.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ’ αυτά; Δεν θέλουν άλλους Έλληνες. Ούτε στο γένος ούτε στη σκέψη. Καθιστούν αδύνατη ακόμα και την αναπαραγωγή. Οι γονείς σε δυο δουλειές, οι παππούδες ακόμα και στα 70 θα εργάζονται. Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν αυτόματα και ο ξέρουν. Είναι υπεύθυνοι για κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ.

Θυμηθήτε το, κάνουν γενοκτονία και το ξέρουν.