ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ: ΕΓΚΩΜΙΟΝ ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΗΤΟΣ (μέρος β’). GREGORIO DI NAZIANZO (io dico: Arianzeno); Un Santo Grande Poeta Ed Erudito. II

Το παρακάτω αποτελεί συνέχεια της προ διετίας (?!) ανάρτησής μας:

Απο το νεανικό καίμενό μου: "ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΥ ..." (Ο ποιητής Γρηγόριος ο Θεολόγος ή Αριανζηνός)

«(...) Δεκαέξι αιώνες τώρα, εφάνησαν λίγος χρόνος για να εκτιμηθή σωστά, αν όχι να αναγνωρισθή, το μεγαλύτερο μέρος της συγγραφικής του παραγωγής, το ποιητικό!
Και το σημαντικώτερο, η παραγνωρισθείσα αυτή ποίησι, όχι μόνο δεν είναι τυχαία, μα έχει και κάτι το πρωτοποριακό, όσο και βαθειά ανθρώπινο. Και τούτο είναι το άκρως προσωπικό ή μάλλον εξομολογητικό ύφος και περιεχόμενο.
Eν τούτοις, σήμερον, όπου τα προκατειλημμένα, όσο και προκλητικά κηρύγματα του Γίββωνος και του Μοντεσκιά για τον «Βυζαντινό» πολιτισμό, μοιάζουν με εφιαλτικά σκέλεθρα, είναι τουλάχιστον λυπηρό το να υπάρχουν μελετητές, και μάλιστα Έλληνες, που να αρνούνται ολοσχερώς την ποίησι (ως γνήσια ποιητική έμπνευσι) του Γρηγορίου ή άλλοι, οι οποίοι να παραβλέπουν την πρωτοτυπία της για να προβάλουν επ’ αυτού άλλες ποιητικές φυσιογνωμίες της χριστιανικής Δύσεως και δή μεταγενέστερες! (…),,
Αυτά στο «Αντί Προλόγου». Πάμε τώρα στο κεφάλαιο:
Η Ποιητική Παραγωγή Του Γρηγορίου
"Δεν θα ήτο σφάλμα, εάν ελέγαμε ότι ως συγγραφέας ο Γρηγόριος, ήτο περισσότερο ποιητής.
Τούτο πιστοποιείται πρωτ’ απ’ όλα από το ποσοστό της ποιήσεως στην όλη διασωσμένη συγγραφική του παραγωγή (= πολύ μεγαλύτερο του μισού). Επ’ αυτού η θέσι μας ενισχύεται περισσότερο, αν λάβουμε υπ’ όψι μας την γνώμη του λεξικού της Σούδας, ότι δηλ. ο Γρηγόριος συνέταξε πάνω από τριάντα χιλιάδες (30.000!) στίχους, γνώμη που από δέχονται αρκετοί ερευνητές (όπως π.χ. ο Muratori).
Επίσης στο αυτό συμπέρασμα μας οδηγεί η κοινώς αποδεκτή παρατήρησι ότι καί «οι λόγοι του εν πολλοίς είναι πεζά ποιήματα». Έτσι άλλωστε εξηγείται το γεγονός ότι οι λόγοι του Γρηγορίου «προσφέρθηκαν σαν πρώτο υλικό στις ψυχές και τον κάλαμο των μεγάλων υμνογράφων της Εκκλησίας», όπως του Ι. Δαμασκηνού και του Κοσμά Μαϊουμά.
Επι πλέον η ανωτέρω γνώμη μας, ότι δηλ. ο Γρηγόριος ήτο κυρίως ποιητής, επικυρούται και από την μεγάλη διάδοσι που είχαν τα έπη του στους μεταγενεστέρους. Ενδεικτική είναι η ιδιαίτερη εκτίμησι των υμνογράφων της ρυθμικής ποιήσεως. Θαυμασμό για την ποιητική τεχνική του Γρηγορίου εκφράζει ο Θεόδωρος Πρόδρομος, γράφοντας για αυτόν ότι κατείχε «γραμματικήν τ’ ιδέ μέτρα πολύτροπα, θεσμά τε ρήτρης». Μακρά υπομνήματα στην ποιητική και πεζή παραγωγή του Γρηγορίου έγραψε ο Κοσμάς ο Μαϊουμά. Ανθολογία των ποιημάτων του συνέταξε ο Νικήτας Δαυίδ (9ος αι.) και σχόλια επ’ αυτής ο Ζωναράς (12ος αι.). Προσθετέον επ’ αυτών οι πολλές επώνυμες και ανώνυμες συλλογές εμμέτρων γνωμικών του Γρηγορίου, οι οποίες αλλεπάλληλα ανευρίσκονται από την φιλολογική έρευνα σε άγνωστα χειρόγραφα «οφειλόμεναι εις διαφόρους μελετητάς του μεγάλου πατρός της εκκλησίας» αφ’ ενός, αφ’ ετέρου δε στην ίδια την ποίηασι του Γρηγορίου, που σε αρκετά μεγάλο βαθμό είναι αποφθεγματική.
Γεγονός πάντως είναι ότι από την όλη αρχική ποιητική παραγωγή του Γρηγορίου, σήμερον μας σώζονται 408 «έπη» που εκτείνονται σε 20.000 περίπου στίχους. Ο αριθμός των επών εκφραζόμενος σε εκατοστιαία ποσοστά, αναλογεί κατά το 60% περίπου σε «επιτάφια / επιγράμματα», κατά το 25% σε «έπη ιστορικά», το 9% σε «ηθικά» και το 6% σε «θεολογικά».
Βέβαια, όπως είναι ευνόητο, η αριθμητική υπεροχή των «επιταφίων / επιγραμμάτων». Δεν πρέπει να μας λέει και πολλά, μια και η ποσοτική τους έκτασι σε στίχους είναι κάπως ασήμαντη εν σχέσει με το σύνολο των υπολοίπων ποιητικών συνθέσεων. Συγκεκριμένα, μετα βίας ξεπερνούν τους χίλιους στίχους."

(Συνεχίζεται)

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης

Ένα και ένα ποιήματα για πατεράδες και γιούς. 1 Ποίημα του Μαρκορά και 1 του Στρατήγη. Due poesie per padri e figli. (di Marcoras e Stratighis)

Και μετά την εικόνα (τα δύο βίντεο – φίλμ) που προηγήθηκαν στις σχετικές αναρτήσεις, ο λόγος. Δύο ποιήματα. Παραδοσιακά. Άλλης εποχής…



Πατρική Ευτυχία



Το βράδυ βράδυ από βουνίσια μέρη

κουρασμένος ο Αδάμ γυρνούσε αγάλι,

κι ετήραε θλιβερά το πρώτο αστέρι,

που αντίκρυ του καθάριο είχε προβάλει.


Των αγγέλων στο νού του αυτό να φέρει
τ’ αγνά δυνήθη αγαπημένα κάλλη,
κι είπε ξυπνώντας του βραδιού τ’ αέρι:
- Πότε θα ιδώ τη θεία τους λάμψη πάλι;

Πλήν όλα τα βαθιά της πίκρας ίχνη
σβηώνται μέσα του ξάφνου, ως κατεβαίνει.
Μια ματιά –μία μονάχη ομπρός του ρίχνει,



και την Εύα θωράει, που, καθισμένη
σε στρώμα χλόης, πρώτη φορά του δείχνει
αφτέρωτο αγγελούδι οπου βυζαίνει.


Γεράσιμος Μαρκοράς



.......................................

Το φιλί του πατέρα μου

Απ’ όλες τις χαρές μου η πιο βαθύτερη,
κι απ’ το γλυκύτερό μου ακόμα πόθο,
κάτι που μου χαρίζει τον παράδεισο,
και κάτι που βαθιά στα σπλάχνα νιώθω,
είναι ν’ ακούω το γέρο τον πατέρα μου
να λέει πώς αγαπούσαν οι παλιοί,
και –τί ντροπή!– πως έδωσε στη μάνα μου,
πριν παντρευτούνε ακόμα, ένα φιλί!

Κ’ ενώ γελάμε γύρω με τη μάνα μας,
που ακόμα κι ως τα τώρα κοκκινίζει,
στα σωθικά μου μέσα ξάφνου αισθάνομαι
κάτι που με κεντάει και φτερουγίζει
σαν κάποιου μακρινού πουλιού κελάδημα
που μες στο δάσος, νύχτα, αντιλαλεί:
Μην είσαι συ, ψυχή μου, σπίθα που άναψες
από το πρώτο εκείνο τους φιλί.

Γεώργιος Στρατήγης

ΠΑΤΡΙΚΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ! Ένα ακόμη βίντεο… Amore del padre x il figlio: un video

Κάποια μέρα ο (παραπληγικός;) γιος ρωτάει τον πατέρα του .
Πατέρα , θέλεις να συμμετάσχεις μαζί μου στον Μαραθώνιο;
Ο πατέρας παρ’ όλο που είναι καρδιακός, απάντησε ....ναι!
Έτσι αποφάσισαν μαζί να δηλώσουν συμμετοχή . ..

Μετά από ένα διάστημα ξαναρωτάει ο γιος τον πατέρα . Πατέρα τι λες , μπορούμε να δηλώσουμε συμμετοχή στο Ironman ?
Ο πατέρας απάντησε: Ναι, αλλά είναι το πιο δύσκολο τρίαθλο στο κόσμο. (Είναι αυτό που διοργανώνεται κάθε χρόνο στην Hawai και που οι αθλητές πρέπει να …κολυμπήσουν 3,86km , να διανύσουν 180,2km με το ποδήλατο και να τρέξουν 43,19km διασχίζοντας το νησί).
Ο πατέρας με τον γιο του (στο καρότσι) έγιναν ένα σώμα και έλαβαν μέρος!!
Δήτε το VIDEO:

Κι εδώ...

Ο π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ - Δελτίο Τύπου

Από τον φίλο Παναγιώτη Χαρατζόπουλο, (υπο την ιδιότητά του συνεργάτη και παραγωγού του Ραδιοφωνικού Σταθμού της ΠΕΙΡΑΪΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ), λάβαμε το παρακάτω Δελτίο Τύπου που αφορά στο πολύ ενδιαφέρον για εμάς θέμα της αυριανής του εκπομπής, τους Τρείς Ιεράρχες και την σημασία της εορτής τους, και στον λίαν σεβαστό προσκεκλημένο του: έναν καθηγητή Πανεπιστημίου, εκλεκτό μαχητή στις Ελληνικές και Ορθόδοξες επάλξεις, τον πατέρα Γ. Μεταλληνό.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αυτή την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009,
9.00 -10.00 μ.μ. η εκπομπή
TOY ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΡΟΙΚΟΙ,
απο την ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
( 91.2 FM και μέσω του Διαδικτύου www.pe912fm.com ),
θα είναι αφιερωμένη στην εορτή των τριών Ιεραρχών.
Στην εκπομπή θα συζητήσουμε με τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, ομότιμο
καθηγητή του Πανεπ. Αθηνών:
--- Για το ουσιαστικό νόημα της εορτής.
--- Για τη συμβολή των τριών Ιεραρχών στην Ελληνορθόδοξη Παιδεία.
--- Για τους λόγους, που οι τρεις αυτοί μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αποτελούν πρότυπα δασκάλων και πνευματικών ανθρώπων.


Με εκτίμηση
Παναγιώτης Χαρατζόπουλος

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ: ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΩΜΙΟΝ ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΗΤΟΣ. GREGORIO DI NAZIANZO (o meglio Arianzeno); UN SANTO GRANDE POETA ED ERUDITO

Απόψε αναζήτησα επι σκοπώ τιμής του αγαπημένου μου Καππαδόκη Αγίου, του Γρηγορίου του Θεολόγου (ή και Αριανζηνού, όπως αρέσκομαι προσωπικά να τον αποκαλώ, διαφωνώντας με το γενικά αποδεκτό «Ναζιανζηνός» που του ‘κόλλησαν’ οι εξ Εσπερίας χριστιανοί) ένα παλιό μου κείμενο, μία ανέκδοτη –ακόμη- προπτυχιακή μου μελέτη, πολυσέλιδη, η οποία στάθηκε η αφορμή να γνωρίσω και να θαυμάσω την ποιητική πλευρά του θεολογικότερου, όχι μόνο ανάμεσα στους τρείς Ιεράρχες μας, αλλά και πιθανότατα τον θεολογικότερο πάντων των μεγάλων μας αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας μας.
Άξιοσημείωτο άλλωστε, ότι εφέτος –πιθανώτατα- έχουμε και την 1680ή επέτειο από την γέννησί του, αφού οι περισσότεροι μελετητές δέχονται το 329 ως έτος της γεννήσεώς του!
Βρήκα λοιπόν το καλά φυλαγμένο, αλλά και ήδη πολυκαιρισμένο φωτοαντίγραφο.
Διαβάζω στο εσώφυλλο:
«Μικρή Πανεπιστημιακή Εργασία εις την Βυζαντινή Φιλολογία. Θέμα: ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΥ (ή Ο ποιητής Γρηγόριος Ναζιανζηνός και το υποκειμενικό στοιχείο στα Επιγράμματά του»). Πιο κάτω η ημερομηνία: «Φεβρουάριος 1979».
Τριάντα ολόκληρα χρόνια!;
Κι ακόμα ο Γρηγόριος …περιμένει. Έχει ο Θεός!

…Αντιγράφω μερικές (ελπίζω ακόμη ενδιαφέρουσες) σελίδες:
Α΄ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ίσως να μην υπάρχη πιο αξιοσέβαστο πράγμα απο το έργο και την υπο οποιανδήποτε μορφή δημιουργίας προσφορά στο σύνολο, ενός ανθρώπου.
Στην περίπτωσι μάλιστα που ο μελετητής καλείται να πλησιάση την πνευματική κληρονομιά μια μεγάλης ιστορικής προσωπικότητος, τότε τον σεβασμό τον διαδέχεται το αίσθημα του ιερού. Τούτο συμβαίνει , κυρίως, με προσωπικότητες οι οποίες με το ήθος και την πνευματική ακτινοβολία τους, όχι μόνον εσφράγισαν ανεξίτηλα την εποχή τους, αλλά και καταξιώθηκαν ξεπερνώντας τα στενά τοπικά και χρονικά όρια, να υψωθούν και να μεταβληθούν σε σύμβολα και λαμπρά υποδείγματα για τους επερχομένους.
Και τα ανωτέρω ισχύουν πολύ περισσότερο, προκειμένου για μια από τις εξοχώτερες μορφές του Δ΄ μ.Χ. αιώνος, του «χρυσού» αυτού «Αιώνος του Χριστιανισμού» -και επομένως ενός απο τους σημαντικότερους αιώνες για την διαμόρφωσι του καθόλου ύστερου πολιτισμού- για ένα «Μεγάλο Καππαδόκη», τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό ή –καλύτερα- Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, όπως μεταθανατίως ετιμήθη και αποκαλείται πλέον από την Ορθοδοξη Εκκλησιαστική μας Παράδοσι.
Βεβαίως, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός συνδέεται περισσότερο με τον χώρο της Θεολογίας, όπου γενικώς αναγνωρίζεται ως μεγάλη πατερική φυσιογνωμία, η οποία με την δράσι και το έργο της συνέβαλε καί εις την μέσω της διατυπώσεως του δόγματος εδραίωσι του δόγματος της Χριστιανικής Εκκλησίας, καί εις την προσέγγισι των δύο κόσμων, του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού. Όμως μόνον αυτά, αποτελούν τουλάχιστον ατελή εικόνα της πνευματικής κληρονομιάς και, κατ’ επέκτασι, της προσφοράς του ανδρός.
Δεκαέξι αιώνες τώρα, εφάνησαν λίγος χρόνος για να εκτιμηθή πλήρως, αν όχι να αναγνωρισθή, το μεγαλύτερο μέρος της συγγραφικής του παραγωγής, το ποιητικό. Και το σημαντικώτερο: η παραγνωρισθείσα αυτή ποίησι, όχι μόνο δεν είναι τυχαία, μα έχει και κάτι το πρωτοποριακό, όσο και βαθειά ανθρώπινο. Και τούτο είναι το άκρως προσωπικό ή μάλλον εξομολογητικό ύφος και περιεχόμενο….
(…)
(Continua...)

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ, ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ 900 ΧΡΟΝΩΝ

«Τους τρεις μεγίστους φωστήρες
της Τρισηλίου Θεότητος,
τους την οικουμένην κτίσι
δογμάτων θείων πυρσεύσαντας
τους μελιρρύτους ποταμούς της Σοφίας,
τους την κτίσιν πάσαν
θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας,
Βασίλειον τον Μέγαν και τον Θεολόγον Γρηγόριον
συν τον κλεινόν Ιωάννην τω την γλώτταν χρυσορρήμονι…»

"Όταν η κ. Διευθύντρια με κάλεσε να πώ δυό λόγια για την σημερινή γιορτή αισθάνθηκα ένα σύνηθες ΔΕΟΣ. Τί να πής και τί να θυμηθής μπροστά σ’ αυτές τις γιγάντιες μορφές; Παρηγορήθηκα με την σκέψι του Έκο: «Είμαστε νάνοι, μα μπορούμε να ανέβουμε σε πλάτες γιγάντων για να δούμε μπροστά».

Βασίλειος, Γρηγόριος και Ιωάννης ως άγιοι πατέρες στην ορθόδοξη παράδοσι εορτάζονται κατ’ ιδίαν –ως συνήθως- στην μνήμη της κοιμήσεώς τους, αλλά εδώ και 900 περίπου χρόνια καθιερώθηκε ( το 1100 επι Αλεξίου Κομνηνού και με πρότασι του Μητροπολίτου Ιωάννη Μαυρόποδα) να εορτάζονται και την 30η Ιανουαρίου από κοινού.

Τους ενώνουν πολλά πράγματα:
 Κοινή ΕΠΟΧΗ (ο φοβερός 4ος αιώνας)
 Κοινή ΚΑΤΑΓΩΓΗ (Μικρασιάτες. Πόντιοι οι δύο πρώτοι, στον Πόντο πέθανε ο τρίτος)
 Κοινός ΤΟΠΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ (Αθήνα!)
 Κοινά ΙΔΑΝΙΚΑ & ΑΞΙΕΣ (μην πούμε και αξιώματα, αφού ο πρώτος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος και οι δύο άλλοι Πατριάρχες)
 Κοινοί ΑΓΩΝΕΣ και ταυτόσημη ΑΝΤΙΛΗΨΙ ΕΥΘΥΝΗΣ και ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ . Μέσα σε πνεύμα ελευθερίας, μακριά από κάθε καθεστηκυία εξουσία, υπηρέτησαν (στα όρια της αυτοθυσίας) μόνο τον ΑΝΘΡΩΠΟ εν ονόματι του ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Μαζί αγωνίσθηκαν:
1.Για την διάδοσι και διάσωσι της αληθούς Χριστιανικής ΠΙΣΤΗΣ και την οριστική επικράτησι της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ απέναντι στον εφιάλτη τών ΑΙΡΕΣΕΩΝ.
2. Για την κοσμογονική συνθηκολόγησι ανάμεσα στον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ και τον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ. Από το ΕΡΓΟ τους προέκυψε τελικά η ΣΥΝΘΕΣΙ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ (στην αρχή ΕΧΘΡΙΚΩΝ) ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ, Η ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΙ. Η εναρμόνισι, δηλ., τών πνευματικών αποσταγμάτων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων με το αποκαλυπτικό πνεύμα τής Χριστιανικής διδασκαλίας.

Συνειδητοποιημένοι χριστιανοί ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ αλλά και ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ.
Με απαράμιλλο ΗΘΟΣ και πνευματικό ΑΝΑΣΤΗΜΑ και με ένα απίστευτα μεγάλο (ποσοτικά και ποιοτικά) ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ (με επιπλέον ανυπολόγιστο ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ και ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΒΑΡΟΣ ˙ τρομάζουμε σήμερα μπροστά στα πολύτομα ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ και των τριών τους) σε συνδυασμό με ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ και σπάνιο ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΕΡΓΟ, είναι, νομίζω, αυτονόητο ότι μοιράζονται επαξίως τον τίτλο των ΜΕΓΑΛΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ και ότι παραμένουν ανυπέρβλητα ΠΡΟΤΥΠΑ διαχρονικά και οικουμενικά.

Και μια μόνο κουβέντα για την αντιεξουσιαστική τους στάσι:
Αγωνίστηκαν για ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Αλλά και έγραψαν.
Στο στόχαστρό τους όχι σπάνια μπαίνει ο πλούτος και η πλουτοκρατία:
«Πενία και πλούτος ύστερον επεισήλθον τω γένει των ανθρώπων ώσπερ αρρωστήματα.», «και το της φύσεως ευγενές, πλεονεξία κατέτεμε, προσλαβούσα και νόμον, της δυναστείας επίκουρον»,
διαβάζουμε στο « Περί Φιλοπτωχείας», του άγιου Γρηγορίου τού Θεολόγου.
Η κοινωνική αδικία, νοείται ως εκτροπή από τη φυσική τάξη των πραγμάτων, ως απομάκρυνσι από την θεϊκή τάξι. Ως εκτροπή δηλαδή από την ισότητα, προκύπτει ως αποτέλεσμα της άνισης κατανομής του πλούτου και ταυτίζεται με την αρχαία ύβρι για να καταδικαστή με βιβλική σφοδρότητα κι από τους τρείς τους.
(Άλλοι περιορίζονται να λένε μόνο την ομοφυλοφιλία κουσούρι.
Οι τρείς Ιεράρχες λένε πως ο καπιταλισμός είναι ΤΟ ΚΟΥΣΟΥΡΙ!)
(…)
Γι’ αυτό αξίζει και σήμερα (…) να στεκόμαστε ευλαβικά απέναντι στις σεβάσμιες μορφές τους και ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΛΕΤΟΥΜΕ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ, τουλάχιστον να εκτιμούμε ευγνωμόνως την συμβολή τους στην ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ και να τιμάμε την ΜΝΗΜΗ τους επικαλούμενοι την μεσολάβησί τους μέσα και από τα λόγια του υμνωδού τής Εκκλησίας μας στο απολυτίκιο της ημέρας:
«…Πάντες οι των λόγων αυτών ερασταί
Συνελθόντες ύμνοις τιμήσωμεν˙
Αυτοί γαρ τη Τριάδι υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσιν»".

[ Από σημείωμά μου την περσινή Σχολική χρονιά ] Α. Σ..

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Σήμερα το εκκλησιαστικό μας εορτολόγιο μάς καλεί να θυμηθούμε τον μεγάλο Καππαδόκη Ιεράρχη (έναν από τους Τρείς) τον Γρηγόριο τον Θεολόγο. Ο γίγας αυτός της Ορθοδοξίας μας είναι και Μέγας Ποιητής. Χιλιάδες οι στίχοι τής ποιητικής του παραγωγής. Η ποικιλία τών μετρικών σχημάτων και τών στιχουργικών συστημάτων, καθώς και η πολυμορφία ποιητικών ειδών (από το επίγραμμα έως το έπος) καθώς και η πρωτοτυπία με την σφραγίδα τού προσωπικού ύφους, σε συνδυασμό με την βαθειά γνώσι τών υψηλών προτύπων τής αρχαίας ελληνικής γραμματείας, συνθέτουν ένα μνημειώδες λογοτεχνικό έργο που ακόμα δέν έχει πλήρως αποτιμηθεί.
Από το πολύστιχο 'Επος εις εαυτόν’ ΙΑ΄ είναι το ακόλουθο απόσπασμα:
(Άς μας συγχωρέσει ο Άγιος το θράσος να αποδώσουμε στην νεοελληνική, και δη στο μονοτονικό, στίχους του –αυθαιρετώντας και στην επιλογή).


[Αφιέρωση
στ’ αγαπημένα του πνευματικά παιδιά]

Ακέραιη φυλάξτε Την που πρόσφερα Τριάδα
σε τέκνα, εσάς, που πόθησα, σαν ζάμπλουτος πατέρας
και τα δικά μου βάσανα, μή μου τα λησμονήστε.
Α.Σ.