«Ακόμα κι ο Αττίλας σεβάστηκε τον Σταυρό»: Μια συνέντευξι του Λούτσιο Ντάλλα περι θρησκείας, πίστης και Σταυρού. "Anche Attila onorò la Croce"; intervista a Lucio Dalla, su religione, Fede e Croce

Σήμερα, αν δεν κάνουμε λάθος, κλείνουν 9 μήνες από την μέρα που σταμάτησε να κτυπάει η καρδιά του Λούτσιο Ντάλλα, ενός από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές και τραγουδοποιούς της Ιταλίας, γεμίζοντας θλίψι όχι μόνο τους φανατικούς θαυμαστές του, αλλά όλους τους αναρίθμητους ανα τον κόσμο φίλους της ποιοτικής ελαφράς και ποπ-ρόκ  μουσικής. Στην κηδεία του που έγινε στην Μπολόνια, αγαπημένη του γενέθλια πόλι, (κι ανήμερα των 69ων γενεθλίων του!), το πλήθος ξεπέρασε τις 50.000. Τον συνόδεψαν νοερά αρκετά εκατομμύρια…

Είναι, λοιπόν, ευκαιρία να δημοσιεύσουμε μια κάπως παλιά συνέντευξί του, το κυρίως κομμάτι της, όπου ο  ιταλός δημοσιογράφος Stefano Mannucci τον ρωτάει τί γνώμη έχει για το θέμα της (αρχικής) καταδίκης της χώρας του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα θρησκευτικά σύμβολα και γενικά πώς αυτός, ως πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης (Σ.Σ.: γνωστός αριστερός και προοδευτικός) τοποθετείται στα περι της θρησκείας ζητήματα και σε συσχετισμό με ένα τελευταίο του δίσκο.

 ...............................................................

Stefano Mannucci:  -- Λούτσιο Ντάλλα, ποια είναι η γνώμη σας για την (καταδικαστική) απόφασι του Στρασβούργου;

«Είναι μια μεγάλη μαλακία!»

-- Δεν είσαστε ο μόνος που εκφράζεται με τέτοιους όρους. Το ίδιο κάνει και ο Μπόσι, ας πούμε. (Σ.Σ. Προβοκατόρικο σχόλιο του δημοσιογράφου, αφού ο εν λόγω Umberto Bossi δεν είναι άλλος από τον δεξιόφρονα πολιτικό ηγέτη της αυτονομιστικής Λέγκας του Βορρά)

«Θέλησαν να χτυπήσουν ένα σύμβολο (ΣΣ Ο Ντάλλα εννοεί το σύμβολο του σταυρού, τον Εσταυρωμένο που οι Ιταλοί έχουν αναρτημένο στις σχολικές αίθουσες και σε χώρους άλλων κρατικών υπηρεσιών, όπως τα δικαστήρια), το οποίο πηγαίνει πέρα από την καθαρά θρησκευτική σημασία. Είναι ένα σύμβολο στυλοβάτης του συλλογικού μας φαντασιακού/ασυνειδήτου.(ΣΣ Ο Ντάλλα  αναφέρεται στον διεθνή όρο social imaginary, όρο στον οποίο έχει μεγάλη συμβολή και ο Κορνήλιος Καστοριάδης συγγράφοντας την «Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας», μία μελέτη  πρωτοποριακή, στην οποία ο μεγάλος στοχαστής απέδειξε, μεταξύ άλλων, ότι το Μαρξιστικό σύστημα αποτελεί μέρος της καπιταλιστικής κουλτούρας).

Το αποδεικνύει η ιστορία του Αττίλα»

-- Του …Αττίλα;

«Οι Ούννοι ήσαν λαός νομαδικός, δεν είχαν εκκλησίες. Τις λίγες φορές που κατέβαιναν από το άλογο το έκαναν για να προσευχηθούν. Καρφώνανε στο έδαφος το σπαθί και γονάτιζαν.  Εκείνο το όπλο είχε την μορφή και την δύναμι του σταυρού. Όταν αυτός το είδε μπροστά του, αρνήθηκε να λεηλατήση την Ρώμη».

-- Σταμάτησε στον όχθη του ποταμού Πάδου.

«Ήταν στα μέρη της Μάντοβας. Δεν αποφάσισε να διασχίση το ποτάμι. Βρέθηκε να τον αντιμετωπίση εκείνος ο ευλογημένος τρελός, ο πάπας Λέων ο 10ος , ο οποίος κράδαινε τον Εσταυρωμένο μπροστά σε ένα στρατό εκατό χιλιάδων ιππέων. Έκαναν λόγο για θαύμα. Όπως και να ‘ναι ο αγριότατος εισβολέας διέταξε μεταβολή στα στρατεύματά του. Είχε επίγνωσι ότι δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίση εκείνη την πρόκλησι».

-- Άλλοι αντιθέτως δοκιμάζουν (να τα καταφέρουν) με την μέθοδο των «κωδικέλλων» (ΣΣ. Με την βοήθεια των δικαστηρίων, στρεψόδικα)

«Μα, τί θα κερδίσουνε αν βγάλουμε τους σταυρούς από τα σχολεία; Θα ήθελαν εν ονόματι της "εγγυητικότητας" (ΣΣ: των πολιτικών δικαιωμάτων) να μας κρεμάσουν και τα βουδιστικά σύμβολα ή την ημισέληνο; Ας εξηγήσουν ότι εκείνες είναι πίστεις πάρα πολύ σεβαστές και ας αφήσουν τον Χριστό εκεί που είναι. Ξέρετε τι έλεγε ο Νίτσε;»

-- Τί;

«"Δεν ξέρω ποιος Θεός, αλλά υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο". Και ήταν ένας φιλόσοφος που πέρασε μια ζωή αρνούμενος την ύπαρξι ενός Παντοδύναμου Θεού»

-- Κυκλοφορείτε σήμερα ένα νέο σιντάκι, «Γωνιές στον ουρανό», στο ίδιο ύψος με τα άλλα σας αριστουργηματικά έργα. Μέσα σ’ αυτό διασθάνεται κανείς την παρουσία του υπερβατικού. Σε ένα τραγούδι αναρωτιέστε: "Θά ‘θελα νά ξερα ποιος τον κόσμο κινεί και πού είναι"» 

«Σε εκείνο τον στίχο μπαίνω στη θέσι του ανθρώπου που δεν έχει βρή ακόμα τον Θεό. Τον δικό μου τον νιώθω. Όχι αναγκαστικά πηγαίνοντας στην Θ. Λειτουργία: εκεί καμμιά φορά βαριέμαι. Ο Θεός μού μιλάει όταν βγαίνω στην ταράτσα μου, για ώρες. Τον αισθάνομαι στα σφυρίγματα του τραίνου, στον άνεμο που κουνάει τα δέντρα του λόφου, στο χιόνι που πέφτει. Εγώ είμαι ένας χριστιανός όχι παραδοσιακός, κατά γράμμα, αλλά απολύτως δημιουργικός. Η παρουσία Του μου φτάνει πραγματική, όχι μυστικιστική. Εκδηλώνεται φανερά στην ψυχή μου. Αλλιώς θα ήμουνα όπως ένας από τους γλυκύτατους σκύλους που έχουμε στο σπίτι»

 

 […]

-- Σε τί να πιστεύουμε;

«Στους ανθρώπους, στον κόσμο που δεν δίνει πια πληρεξούσια εν λευκώ στους πολιτικούς. Σε αυτή την συνεχώς μεταλλασσόμενη κοινωνία οι υποτιθέμενοι ηγέτες θα είναι οι πρώτοι που θα σαρωθούν από τους κραδασμούς μιας υποκουλτούρας που δεν γνωρίζει πλέον ηθική. Τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο σε καθημερινή βάσι: χωρίς ισχυρές κοινωνικές αξίες, η κοινωνία μας θα είναι ρότα ενός πλοίου σε θύελλα. Κι αν στην συνέχεια μας αφαιρέσουν και τα πιο απροσμάχητα σύμβολά μας, κινδυνεύουμε με ναυάγιο» 

[Σ.Σ. Η μετάφρασι είναι δική μου και όποιος επιθυμεί, μπορεί να αντιπαραβάλη για σύγκρισι και επεξηγηματικά το πρωτότυπο]:

Lucio Dalla, cosa gliene pare della sentenza di Strasburgo?

 «È una grande stronzata».

 Non è l'unico a usare questi termini. Anche Bossi, per dire.

«Hanno voluto colpire un simbolo che va oltre il significato puramente religioso. È una colonna portante del nostro immaginario collettivo. Lo dimostra la storia di Attila».

Attila.

«Gli unni erano popolazioni nomadi, non avevano chiese. Le poche volte che scendevano da cavallo lo facevano per pregare. Piantavano a terra la spada e si inginocchiavano. Quell'arma aveva la forma e la forza della croce. Quando se la vide davanti, rinunciò a saccheggiare Roma».

Si fermò sulla riva del Po.

«Era dalle parti di Mantova. Non se la sentì di guadare il fiume. A fronteggiarlo, si trovò quel benedetto pazzo di Leone X che brandiva il crocifisso, alla testa di centomila cavalieri. Si parlò di miracolo. Come sia, il ferocissimo invasore ordinò il dietrofront alle sue truppe. Era consapevole di non poter affrontare quella sfida».

Altri invece ci provano, a suon di codicilli.

«Ma che ci guadagnano a togliere le croci dalle scuole? Vorrebbero, in nome del garantismo, appenderci anche i simboli buddisti e la mezzaluna? Spieghino che quelle sono fedi rispettabilissime e lascino Cristo dov'è. Sa cosa diceva Nietzsche?»

Cosa?

«"Non so quale Dio, ma c'è in ogni uomo". Ed era un filosofo che aveva trascorso la vita a negare l'esistenza di un Padreterno».

Lei pubblica oggi un nuovo cd, "Angoli nel cielo", all'altezza dei suoi capolavori. Vi si avverte molto la presenza del trascendente. In una canzone chiede: "vorrei sapere chi è che muove il mondo e dov'è".

«In quel verso mi metto nei panni di chi Dio non l'ha ancora trovato. Il mio lo sento. Non necessariamente andando a Messa: lì a volte mi annoio. Dio mi parla quando mi affaccio nella mia terrazza per ore. Lo sento nei fischi del treno, nel vento che muove gli alberi della collina, nella neve che viene giù. Io sono un cristiano non radicale, ma assolutamente creativo. La Sua presenza mi arriva reale, non mistica. Si manifesta scopertamente nella mia anima. Altrimenti sarei come uno di quei dolcissimi cani che teniamo in casa».

 (…)

In cosa confidare?

«Nella gente, che non dà più deleghe in bianco ai politici. In questa società in costante mutazione i presunti leader saranno i primi a venire spazzati via dagli scossoni di una sottocultura che non conosce più etica. Gli scandali si susseguono a ritmo quotidiano: senza valori sociali forti, la nostra sarà una navigazione nella burrasca. Se poi ci tolgono anche i simboli più inattaccabili, rischieremo il naufragio».

Stefano Mannucci (2010)

 

Μελωδική επίκλησι στο Αστέρι της Βηθλεέμ: Ένα Χριστουγεννιάτικο (;) ιταλικό τραγούδι. La canzone “Stella” di Antonello Venditti

Θα κλείσουμε το αφιέρωμα στο μυστηριώδες Άστρο με μια μελωδία ιταλική από τον με τον Αντονέλλο Βεντίτι. Όμως, τελευταία ευκαιρία να πούμε κι εμείς ένα "Basta"!

Επιτέλους «μπάστα» (= φτάνει!) με αυτά τα αλλόδοξα πεντάκτινα ή εξάκτινα σύμβολα που από χρόνια έχουν πλημμυρίση την χώρα, τις πλατείες, τους δρόμους. Τώρα μπήκαν σ’ όλα σχεδόν τα σπίτια των χριστιανών και έχουν γεμίση τα βιβλία και τα τετράδια των παιδιών μας! Δεν βλέπει κανείς ότι αυτά τα ξενόφερτα αστέρια έχουν ξεκολλήση / ξεπατικωθή από τα χαρτονομίσματα, τις σημαίες και τα τάνκς των αντίχριστων εξουσιαστών του κόσμου μας;
Τα δικά μας αστέρια ας είναι μόνο αυτά της ανατολικής χριστιανικής και της ελληνικής μας παράδοσης: τετράκτινα (ως προτύπωσι του Σταυρού;) και οκτάκτινα (Χριστόγραμμα;) (Και αυτό ακόμη το αστέρι-ήλιος της Βεργίνας, όταν δεν είναι οκτάκτινο, στο πολλαπλάσιο του 4 λογίζεται!)…


Και το ωραίο τραγούδι του Αντ. Βεντίτι για το Άστρο:
Antonello Venditti - Stella



Stella (i versi):

Stella che cammini, nello spazio senza fine
fermati un istante solo un attimo,
ascolta i nostri cuori caduti in questo mondo
siamo in tanti ad aspettare
donaci la pace ai nostri simili
pane fresco da mangiare
proteggi i nostri sogni veri dalla vita quotidiana
e salvali dell'odio e dal dolore
noi che siamo sempre soli nel buio della notte
occhi azzurri per vedere.
Questo amore grande, grande, grande
questo cielo si rischiara in un istante
non andare via, lasciati cadere
stella, stella mia resta sempre nel mio cuore.
Proteggi i nostri figli puri nella vita quotidiana
e salvali dall'odio e dal potere
come il primo giorno, come nella fantasia
occhi azzurri per vedere.
Grande, grande, grande
questo cielo si rischiara in un istante
non andare via, non ci abbandonare,
stella, stella mia resta sempre nel mio cuore.



Μετάφρασι:

ΑΣΤΕΡΙ

Διαβατάρικο αστέρι, μες στο άπειρο το σύμπαν
Κάνε μία στάσι μόνο, να ‘ποστάσης μια στιγμή,
Κι άκου τις καρδιές μας, άκου, ειν’ πεσμένες εδώ κάτου
Κι είμαστε μαζεμένοι τόσοι που περιμένουμε στη γή.

Χάρισε στους ομοίους μας ειρήνη, και μόνο
Ψωμί ζεστό να έχουμε.
Σκέπασε τα αληθινά μας όνειρα στον κόπο της ημέρας
Και σώστα από το μίσος και σώστα απ’τον πόνο
Εμείς που είμαστε μόνοι στο σκοτάδι κάθε νύκτας
-καταγάλανα μάτια για να βλέπουμε-

Αυτή η μεγάλη αγάπη, η τρισμέγιστη,
Αυτός ο ουρανός που ανοίγει στη στιγμή
Μην φεύγεις τώρα εσύ, μην μας εγκαταλείπεις
Άστρο μου, αστέρι, μείνε πάντα στην καρδιά μου!

Φύλαξε τα αγνά παιδιά μας μέσ’ τον μόχθο της ημέρας
Και σώσ’ τα από το μίσος, σώσ’ τα απ’ την εξουσία
Όπως την πρώτη μέρα, όπως στην φαντασία
-καταγάλανα μάτια για να βλέπουμε-

Τί τρανός, τεράστιος, μέγας κι όλος στην απειροστή
Τούτος ο ουράνιος θόλος δές: νετάρει στην στιγμή!
Για τ’ αλλού μην πάς, αφέσου, πέσε, φώς μου, εδώ χάμου,
Άγγελε, καλό μου αστέρι, μείνε αιώνια στην καρδιά μου!


Απόδοσι στην νεοελληνική: Αλέξανδρος ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ

Τρείς παρεμβάσεις ενός μαχητικά προβληματιζόμενου εκπαιδευτικού. Κείμενο-συνεργασία Κ. Γαβριήλ (για απομάκρυσι Εικόνων, κατάργησι Θρησκευτικών ...)

ΑΝΤΙΦΩΝΟ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΝΕΑΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ - ΠΑΤΡΙΔΟΜΑΧΙΑΣ
Είχαμε καιρό να δεχθούμε κάποια πρότασι για διάλογο ή κάποια νέα συνεισφορά σε προβληματισμό από τον συνάδελφο εκπαιδευτικό και φίλο του Ιστολογίου Γαβριήλ Κωνσταντίνο.
Εχθές όμως ο Κωνσταντίνος επανήλθε με ένα πλούσιο σε περιεχόμενο ηλεκτρονικό του μήνυμα. Από αυτήν την αλληλογραφία του, σήμερα δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενό του, όπου ο αγαπητός φίλος τοποθετείται με τόλμη σε τρία σοβαρά θέματα: δύο εκ πρώτης όψεως εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος, την απομάκρυνσι των εικόνων και την κατάργησι του μαθήματος των θρησκευτικών, και ένα με κοινωνικο-πολιτικό αντίκτυπο, αλλά και εξόχως εθνικό και ταυτοχρόνως πνευματικό ζήτημα, τον διαχωρισμό Ελλαδικού κράτους και Ορθόδοξης Εκκλησίας.


ΠΩΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ ΛΟΧΙΑ …
Δεν έχω μάθει ακόμη να κάνω φιλολογικώς ελκυστικούς προλόγους , γι’ αυτό και θα μπω κατ’ ευθείαν στο δια ταύτα:
Να καταργηθούν λένε οι εικόνες που συμβολίζουν, εικονίζουν και υπενθυμίζουν ποιος είναι ο Ων . Να καταργηθούν τα θρησκευτικά, να διακοπεί η σχέση εκκλησίας και κράτους και …έχει συνέχεια η λίστα .
Λοιπόν , όχι να καταργηθούν μόνο οι εικόνες στις αίθουσες ή όπου αλλού πρόκειται να επιχειρηθεί ( απλώς επικεντρώνομαι περισσότερο στα της εκπαιδεύσεως , ως εκπαιδευτικός ), αλλά να αντικατασταθούν όλες οι παλιές φθαρμένες και ξεθωριασμένες εικόνες στα σχολεία μας με καινούργιες ! Να πάρουν πρωτοβουλία οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί που λειτουργούν στα σχολεία και που βέβαια έχουν κατά τον ελάχιστο βαθμό μέσα τους την ανάγκη, ώστε οι μαθητές μας να γίνουν ολοκληρωμένες και στέρεες προσωπικότητες, να μαζέψουν λίγα χρήματα . Να αναρτηθούν καινούργιες εικόνες, ώστε τα παιδιά να δουν και να αισθανθούν ότι κάποιος νοιάζεται για τα ιερά και όσια της πατρίδος μας .
Όχι ότι αυτό σημαίνει πως κάποιος πιστεύει περισσότερο από άλλους , αλλά πώς να το κάνουμε, να γίνει, πρέπει να γίνει αντιληπτό και κατανοητό, ότι Εκείνος ήταν που «έμπαινε» κρυφά και σιωπηρά στα κρυφά σχολειά και άναβε τη φλόγα στους αγράμματους Έλληνες για ελευθερία , πρώτα εσωτερική και στη συνέχεια εξωτερική, και έδωσε τη δυνατότητα και την ελευθερία στους σημερινούς αγνώμονες να θέλουν να τον «κατεβάσουν» από τους τοίχους που Εκείνος φρόντισε να στεγάσουν την αγνωμοσύνη τους σήμερα.
Πρέπει , λοιπόν να γίνει κατανοητό ότι δεν μπορεί να ισοπεδωθεί η πίστη και το φρόνημα των Ελλήνων μαθητών αμαχητί επειδή τάχα κάποιοι θίγονται.
Αν θίγονται ας πάνε από εκεί που ήρθαν, που καλοπερνούσαν και που δεν καταπατιόντουσαν τα δικαιώματά τους. Κανένας δεν τους ανάγκασε να έρθουν . Μόνοι τους ήρθαν. Καλώς όρισαν, λοιπόν , αλλά θα προσαρμοστούν στα δικά μας δεδομένα κι όχι εμείς στα δικά τους. Αν δεν τους αρέσει τα σύνορα είναι ανοιχτά και τα σκυλιά δεμένα …
Να καταργηθούν τα θρησκευτικά …
Βεβαίως !!! Εδώ θα συμφωνήσω , αν αυτό βέβαια ισχύσει και για τα άλλα μαθήματα . Αν για παράδειγμα κάποιος δε θέλει να διδαχτεί φυσική ή μαθηματικά ή ιστορία ή … ή …ή … να μπορεί να το κάνει .
Γιατί υπάρχει η αίσθηση ότι μόνο τα θρησκευτικά «ενοχλούν» τα παιδιά ; Συνεχώς αναρωτιούνται τι θα τους ωφελήσει η φυσική , τα μαθηματικά , η ιστορία και άλλα μαθήματα, αφού για παράδειγμα άλλος θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής , άλλος κομμωτής , άλλος τραγουδιστής , άλλος φιλόλογος , άλλος τσοπάνης …
Δεν είναι εύλογο το ερώτημά τους; Γνωρίζω πάρα πολύ καλά την απάντηση. Η ανάλογη , λοιπόν , απάντηση ας τους δοθεί και για τα θρησκευτικά .
Να διαχωριστεί η εκκλησία από το κράτος.
΄Ε , λοιπόν, ας γίνει επιτέλους! Δεν έχει ανάγκη ο Χριστός από εμάς . Δεν πρόκειται να κλονισθούν οι ισορροπίες των ουρανίων δυνάμεων αν δεν πάνε οι πολιτικοί στην εκκλησία . Όποιος θέλει τον ακολουθεί . Τίποτε δε γίνεται με το ζόρι. Εμείς έχουμε την ανάγκη Του.
Με ενοχλεί ως χριστιανό η εκκλησία του Χριστού μας να τρέχει πίσω από κάθε πολιτικό . Για φανταστείτε το Χριστό στην εποχή του να έτρεχε να κάνει τα κέφια των τότε αρχόντων . Μπροστά στον Πιλάτο φέρθηκε ως αληθινός Θεός . «Τίποτα από αυτά που λες ότι μπορείς να μου κάνεις δε θα μπορούσες να το κάνεις, αν δεν σου επιτρεπόταν άνωθεν» έτσι του είπε, όταν ο άλλος του έλεγε ότι μπορεί είτε να τον ελευθερώσει , είτε να τον σταυρώσει . Αυτός είναι ο Θεός μας . Όχι να φοβάται διαχωρισμό του από το κράτος .
Ας με συγχωρήσουν οι πατέρες αλλά δίνουν δικαιώματα και με αυτόν τον τρόπο διώχνουν τον κόσμο από την εκκλησία , διότι προσπαθούν στα λόγια να απομακρυνθούν από τον κόσμο και στην πράξη ζουν πολλές φορές κοσμικότερα και από τους κοσμικούς .
Ας γίνει τελικά αυτός ο διαχωρισμός , ώστε να πάψουν επιτέλους να δίνονται τα του Θεού τω Καίσαρι . Η κεφαλή της εκκλησίας είναι ο Χριστός . Τι έχει να φοβηθεί η εκκλησία του Χριστού ; Ο Κύριος μας έχει πλάσει προκλητικά , τολμώ να πω ελεύθερους . Γιατί , λοιπόν , ο καθένας από εμάς φοβάται να διαχωρίσει και να κάνει ξεκάθαρες τις θέσεις του;
Αφού η εκκλησία υπηρετεί την ΑΛΗΘΕΙΑ γιατί φοβάται και αρνείται το διαχωρισμό της από το κράτος ;
Ούτως ή άλλως ποιος θα απαγορεύσει σε έναν ιερέα να πει από άμβωνος τη γνώμη του ακόμα και για ζητήματα πολιτικά, εφόσον είναι ελεύθερος πολίτης και ψηφίζει και φορολογείται και υπηρετεί την πατρίδα ως στρατιώτης, όπως δεν κάνουν μερικοί - μερικοί … ;
Ή μήπως θα την εμποδίσει κανείς στο φιλανθρωπικό και πατριωτικό της έργο, όταν οι συνθήκες το προστάξουν ;
Ας πέσουν οι μάσκες από ιερείς και από πολιτικούς , ώστε να μην μπερδεύεται ο κόσμος και νομίζει ότι από τη μια τον κυβερνούν χριστιανοί ορθόδοξοι και από την άλλη τον ποιμαίνουν ιερείς με αληθινά χριστιανικά αισθήματα.
Δεν αναφέρομαι προφανώς σε όλους , αλλά ας έρθει ο καθένας απέναντι των σκοπών που πραγματικά υπηρετεί κι ας τους υπηρετήσει ειλικρινά .

Γαβριήλ Κωνσταντίνος
Καθηγητής φυσικής

Επιχείρησι ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Η περίπτωσι της Ιταλίας. L’ Italia contrasta la decisione della UE sulla dasacralizzazione delle ...aule.

Η «Καταδίκη» της Ιταλίας από μια «μαϊμού» ιταλοφινλανδέζα
La condanna dell’ Italia a causa del ricorso di una cittadina di origine pseudofinlandese (leggi: italiana di origine turca)


Πολλή συζήτησι έγινε τελευταία στην χώρα μας για το ζήτημα της καταδίκης της γείτονος Ιταλίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σε μια πρωτοφανή
απόφασί του, το ανώτατο ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Στρασβούργο απεφάνθη πως η παρουσία του χριστιανικού συμβόλου του εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες συνιστά «παραβίασι του δικαιώματος των γονέων να μορφώνουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις» και μία παραβίασι «της θρησκευτικής ελευθερίας των μαθητών».
Κρίνουμε αναγκαίο να αναφερθούμε κι εμείς επι του θέματος και να αρθρώσουμε δυο κουβέντες.

Κατά πρώτον, νομίζουμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να ...διαψεύσουμε κατηγορηματικώς πως έχουμε οποιανδήποτε σχέσιν ή συγγένεια με την ιταλίδα υπήκοο Soile Lautsi, η οποία έκανε την νικηφόρα προσφυγή κατά της «χώρας της»! Η κα. Soile που δηλώνει καταγωγή όχι από την Τουρκία, όπως πασίδηλα προδίδει το όνομά της (Soile < τουρκ. "πές μου", "μίλα"), αλλά από την μακρινή Φινλανδία, το 2002 ζήτησε από το δημόσιο Σχολείο «Vittorino da Feltre» του Άμπανο (Abano Terme, γειτονική κωμόπολι της Πάντοβας), όπου φοιτούσαν τα παιδιά της, να απομακρύνη τους σταυρούς (με τον Εσταυρωμένο) από τις αίθουσες. Οι προσφυγές της στα ιταλικά δικαστήρια δεν είχαν αποτέλεσμα.
Τώρα οι δικαστές του Ευρ. Δ. Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της έδωσαν δίκιο: Η απόφασι καθορίζει ότι η ιταλική κυβέρνησι πρέπει να καταβάλη στην κα. Soile Lautsi (που απ’ ό,τι φαίνεται ντρέπεται να δηλώση την ασιατική της καταγωγή και την –προφανώς- μουσουλμανική της πίστι) το ποσό των 5.000 ευρώ για «ηθική βλάβη». [Την ηθικοπνευματική βλάβη που προξενούν οι ξένοι δικαστές σε μια οργανωμένη κοινωνία 60 εκατομμυρίων ανθρώπων δεν την λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν του κανένας από τους νομικούς εγκεφάλους;]

Κι όμως το μείζον για εμάς δεν είναι η καταδίκη της Ιταλίας από την «Ευρωπαϊκή Ένωση», όπως διατυμπανίστηκε από τον ελλαδικό ηλεκτρονικό και μή Τύπο, και ειδικά από κάποιους ιδεολογικούς χώρους προσανατολισμένους ...ανάποδα (ή, για να χρησιμοποιήσω δοκιμότερο όρο, πρόσωπα από χώρους που δρούν αποδομητικά).
Το σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον για τις μελλοντικές εξελίξεις είναι (και αυτό πρέπει να γνωρίζει ο μέσος Έλληνας πολίτης), πως η ιταλική κοινωνία αντέδρασε έντονα σε αυτήν την «καταδίκη», αποδοκιμάζοντας την απόφασι των εν Στρασβούργω δικαστών. Σε ποσοστό άνω των 80% ο ιταλικός λαός τάσσεται κατά της νεοεποχήτικης δικαστικής απόφασης!
Χαρακτηριστικό δείγμα για το αυθόρμητο «γιουχάϊσμα» που «έφαγε» αυτές τις μέρες και συνεχίζει να δέχεται σε πανιταλικό επίπεδο η political correct απόφασι του Στρασβούργου, είναι το παρακάτω δημοσίευμα στον ιταλικό ηλεκτρονικό Τύπο:



(Συνεχίζεται…)