"Εἰς νέον ἐνιαυτὸν", με την ευχή του Μεγάλου Βασιλείου για Ευλογημένη Χρονιά!! Una preghiera di Basilio Magno dalla sua Divina Liturgia; per l' Anno Nuovo!

Σήμερα, 1η Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου. 

Η παρακάτω ευχή είναι απο την Θεία Λειτουργία του. Ο Βασίλειος εκφράζοντας διαχρονικά κάθε πιστό προσεύχεται στον εν Τριάδι Θεό της Αγάπης, ο οποίος μας αξίωσε για μια ακόμη φορά "εἰς νέον ἐνιαυτὸν". Την ευχήν του ας έχουμε! 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Α.  ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

«Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, 

ὁ ἄναρχος καὶ ἀτελεύτητος καὶ ἐπέκεινα παντὸς χρόνου νοούμενός τε καὶ ὑπάρχων, 

ὁ πάσης ἐκτός μεταβολῆς τε τῶν ὄντων καὶ ἀλλοιώσεως, 

ὁ τὸν πάντα χρόνον τόν τε γεγονότα, τόν τε ὄντα καὶ τὸν ἐσόμενον πληρῶν, 

ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον ἐνιαυτὸν τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητός σου εἰσελθεῖν, 

αὐτός, πανάγαθε Δέσποτα, τὴν εἴσοδον ταύτην τῇ θείᾳ σου χάριτι εὐλόγησον· 

ὄμβρους εἰρηνικοὺς πρὸς καρποφορίαν τῇ γῇ δώρησαι· 

τοὺς ἀέρας ὑγιεινοὺς καὶ εὐκράτους ἀνθρώποις τε καὶ κτήνεσι κατασκεύασον· 

δὸς ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ βεβαίᾳ τὸν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, 

τῷ φωτὶ τῶν ἐντολῶν σου εὐσχημόνως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύοντας· 

τὸ εὐσεβές ἡμῶν ἔθνος τῇ δυνάμει σου κραταίωσον· 

τὴν νεότητα παιδαγώγησον, τὸ γῆρας περικράτησον· 

τοὺς ὀλιγοψύχους παραμύθησον· τοὺς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε· 

τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου Ἐκκλησίᾳ, ἥν τῇ θείᾳ σου χάριτι καλῶς διαφύλαξον· 

λάλησον ἀγαθὰ ἐν ταῖς καρδίαις τῶν ἀρχόντων ἡμῶν, ἐνίσχυσον καὶ ἐνδυνάμωσον αὐτούς τε καὶ τὸν φιλόχριστον ἡμῶν στρατόν· 

ἐλθέτω ἐφ’ ἡμᾶς, Κύριε, ἡ βασιλεία σου, βασιλεία ἀγάπης, χρηστότητος, δικαιοσύνης καὶ εἰρήνης 

καὶ ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ ὑμνεῖν σε καὶ δοξάζειν 

σε τὸν ἐν Τριάδι ἄναρχον καὶ αἰώνιον Θεόν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

 

Β. ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΙ *:

Κύριε ὁ Θεός μας,
Ἐσὺ ποὺ ἔθεσες ὑπὸ τὴν ἐξουσία Σου τοὺς καιροὺς καὶ τοὺς χρόνους,
ποὺ ὑπάρχεις χωρὶς ἀρχὴ καὶ τέλος καὶ ἔξω ἀπὸ κάθε ἔννοια χρόνου,
ἔξω ἀπὸ κάθε μεταβολὴ καὶ ἀλλοίωση, ποὺ γεμίζεις μὲ τὴν παρουσία Σου
κάθε χρόνο, τὸν παρελθόντα, τὸν ἐνεστότα καὶ τὸν μέλλοντα,
Ἐσὺ ποὺ μὲ τὴν ἀπερίγραπτη μακροθυμία Σου μᾶς ἀξίωσες
νὰ εἰσέλθουμε σὲ νέο χρόνο τῆς πλούσιας καλοσύνης Σου,
Ἐσὺ Πανάγαθε Δέσποτα, εὐλόγησε αὐτὴ τὴν εἴσοδο μὲ τὴ θεία Σου Χάρη.
Δώρησε κατάλληλο καιρὸ στὴ γῆ πρὸς καρποφορία.
Κάνε τὸ κλίμα ὑγιεινὸ καὶ εὔκρατο γιὰ ἀνθρώπους καὶ ζώα.
Δῶσε μας μὲ εἰρήνη καὶ σταθερὴ ὁμόνοια νὰ περάσουμε τὴν διάρκειά του,
στολισμένοι μὲ τὸ στεφάνι τῆς δόξας τῶν ἀρετῶν
καὶ ὁδεύοντας θεάρεστα στὸ φῶς τῶν ἐντολῶν Σου.
Δυνάμωσε τὸ εὐσεβὲς Ἔθνος μας μὲ τὴν δύναμή Σου.
Παιδαγώγησε τὴ νεότητα. Στήριξε τὰ γηρατειά. Παρηγόρησε τοὺς ὀλιγόψυχους.
Ἐπανάφερε αὐτοὺς ποὺ ἔχουν διασκορπιστεῖ.
Αὐτοὺς ποὺ ἔχουν πλανηθεῖ ἕνωσέ τους πάλι μὲ τὴν ἁγία Σου Ἐκκλησία,
τὴν ὁποία διαφύλαξε μὲ τὴ Χάρη Σου.
Μίλησε ἀγαθὰ στίς καρδιές τῶν ἀρχόντων μας,
ἐνίσχυσε καί δυνάμωσε αὐτοὺς καὶ τὸν φιλόχριστο στρατό μας.
Ἂς ἔλθει σὲ ἐμᾶς, Κύριε, ἡ Βασιλεία Σου,
Βασιλεία ἀγάπης, καλωσύνης, δικαιοσύνης καὶ εἰρήνης,
Καί ἀξίωσέ μας,
μὲ ἕνα στόμα καὶ μιὰ καρδιὰ νὰ Σὲ ὑμνοῦμε καὶ νὰ Σὲ δοξάζουμε
Ἐσένα τὸν Ἄναρχο καὶ αἰώνιο Τριαδικὸ Θεὸ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.

 

[*Πηγή: ΕΔΩ ]

Ο Γρηγόριος Θεολόγος για την Ελληνική Παιδεία. Ιουδαιο-χριστιανική θεολογική παράδοσι ή αρχαιοελληνική ανθρωπιστική Παιδεία;

 

Η άποψι του Γρηγόριου του Θεολόγου 

για την «παίδευσιν», την κλασική παιδεία:

 

«Οἶμαι δὲ πᾶσιν ἀνωμολογῆσθαι τὸν νοῦν ἐχόντων, παίδευσιν τῶν παρ᾿ ἡμῖν ἀγαθῶν εἶναι τὸ πρῶτον· οὐ ταύτην μόνην τὴν εὐγενεστέραν καὶ ἡμετέραν, ἣ πᾶν τὸ ἐν λόγοις κομψὸν καὶ φιλότιμον ἀτιμάζουσα μόνης ἔχεται τῆς σωτηρίας καὶ τοῦ κάλλους τῶν νοουμένων· ἀλλὰ καὶ τὴν ἔξωθεν, ἣν οἱ πολλοὶ Χριστιανῶν διαπτύουσιν, ὡς ἐπίβουλον καὶ σφαλερὰν καὶ Θεοῦ πόρρω βάλλουσαν, κακῶς εἰδότες. Ὥσπερ γὰρ οὐρανὸν καὶ γῆν καὶ ἀέρα καὶ ὅσα τούτων, οὐκ ἐπειδὴ κακῶς τινες ἐξειλήφασιν ἀντὶ Θεοῦ τὰ τοῦ Θεοῦ σέβοντες, διὰ τοῦτο περιφρονητέον· ἀλλ᾿ ὅσον χρήσιμον αὐτῶν καρπούμενοι πρός τε ζωὴν καὶ ἀπόλαυσιν ὅσον ἐπικίνδυνον διαφεύγομεν, οὐ τῷ κτίστῃ τὴν κτίσιν ἐπανιστάντες κατὰ τοὺς ἄφρονας, ἀλλ᾿ ἐκ τῶν δημιουργημάτων τὸν δημιουργὸν καταλαμβάνοντες, καὶ ὅ φησιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος, αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς Χριστόν· ὡς δὲ καὶ πυρὸς καὶ τροφῆς καὶ σιδήρου καὶ τῶν ἄλλων οὐδὲν καθ᾿ ἑαυτὸ χρησιμώτατον ἴσμεν ἢ βλαβερώτατον, ἀλλ᾿ ὅπως ἂν δοκῇ τοῖς χρωμένοις· ἤδη δὲ καὶ τῶν ἑρπυστικῶν θηρίων ἔστιν ἃ τοῖς πρὸς σωτηρίαν φαρμάκοις συνεκε ράσαμεν· οὕτω καὶ τούτων τὸ μὲν ἐξεταστικόν τε καὶ θεωρητικὸν ἐδεξάμεθα, ὅσον δὲ εἰς δαίμονας φέρει καὶ πλάνην καὶ ἀπωλείας βυθὸν διεπτύσαμεν· ὅτι μὴ κἀκ τούτων πρὸς θεοσέβειαν ὠφελήμεθα, ἐκ τοῦ χείρονος τὸ κρεῖττον καταμαθόντες, καὶ τὴν ἀσθένειαν ἐκείνων ἰσχὺν τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς λόγου πεποιημένοι. Οὔκουν ἀτιμαστέον τὴν παίδευσιν, ὅτι τοῦτο δοκεῖ τισιν· ἀλλὰ σκαιοὺς καὶ ἀπαιδεύτους ὑποληπτέον τοὺς οὕτως ἔχοντας, οἳ βούλοιντ᾿ ἂν ἅπαντας εἶναι καθ᾿ ἑαυτούς, ἵν᾿ ἐν τῷ κοινῷ τὸ κατ᾿ αὐτοὺς κρύπτηται, καὶ τοὺς τῆς ἀπαιδευσίας ἐλέγχους διαδιδράσκωσιν. Ἐπεὶ δὲ τοῦτο ὑπεθέμεθα καὶ ἀνωμολογησάμεθα, φέρε τὰ κατ᾿ αὐτὸν θεωρήσωμεν.»

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, Επιτάφιος εις τον Μέγαν Βασίλειον....,
(PG 36, 508-509)

 

 Νεοελληνική απόδοσις:

"Νομίζω πως έχει γίνει παραδεκτό από όλους τους συνετούς ανθρώπους ότι η παιδεία είναι το πρώτο από τα αγαθά που έχουμε∙ και όχι μόνο η χριστιανική μας παιδεία, που είναι η πιο εκλεκτή και επιδιώκει τη σωτηρία και την ομορφιά των θείων πραγμάτων, αλλά και η εξωχριστιανική παιδεία, την οποία πολλοί χριστιανοί, έχοντας σχηματίσει λανθασμένη αντίληψη γι’ αυτήν, την περιφρονούν, επειδή, όπως ισχυρίζονται, κρύβει δόλιους σκοπούς, είναι επικίνδυνη και απομακρύνει από τον Θεό. Γιατί όπως ακριβώς δεν πρέπει να περιφρονούμε τον ουρανό, την γη και τον αέρα, και όσα υπάρχουν σ’ αυτά επειδή μερικοί έχουν σχηματίσει λάθος αντιλήψεις και αντί να λατρεύουν τον Θεό λατρεύουν τα δημιουργήματά του∙ αλλά αφού παίρνουμε από αυτά ό,τι είναι χρήσιμο για την ζωή και την απόλαυσί μας, αποφεύγουμε ό,τι είναι επικίνδυνο […] κατά τον ίδιο τρόπο και από αυτά που μας προσφέρει η εξωχριστιανική παιδεία παραδεχτήκαμε ό,τι είναι χρήσιμο στην έρευνα και στις θεωρητικές αναζητήσεις, ενώ αποκρούσαμε καθετί που οδηγεί στην ειδωλολατρία, στην πλάνη και στο βάθος της καταστροφής. Μάλιστα από την εξωχριστιανική παιδεία έχουμε ωφεληθεί στην ευσέβεια και τη λατρεία του Θεού, γιατί διακρίναμε καλά το ανώτερο από το χειρότερο και έχουμε κάνει δύναμι της διδασκαλίας μας τις αδυναμίες εκείνης. Δεν πρέπει λοιπόν να περιφρονούμε την παιδεία, επειδή κάποιοι θεωρούν καλή μια τέτοια περιφρόνησι∙ αντιθέτως, πρέπει να θεωρούμε αμαθείς και αμόρφωτους τους ανθρώπους που έχουν αυτή την αντίληψι."(...)

Γρηγόριος ο  Θεολόγος, "Επιτάφιος εις Μέγαν Βασίλειον..."

«Οι τρεις δάσκαλοι, οι Τρεις Ιεράρχες», ένα κείμενο του Δ. Νατσιού για την γιορτή της νεοελληνικής «Παιδείας» και την ευθύνη των σημερινών εκπαιδευτικών. Un testo di D. Natsios sui 3 Santi Gerarchi e l’ educazione neogreca

Ανήμερα της εορτής της Παιδείας και των Γραμμάτων στο όνομα των τριών Μεγάλων Ιεραρχών, λόγω ελλείψεως χρόνου (ή προσωπικής αδυναμίας συγκεντρώσεως ή και …ευκολίας!), παραπέμπω (ελαφρώς αποσπασματικά) σε ένα περσινό κείμενο ενός συναδέλφου και συναγωνιστού, που σε πολλά σημεία του με βρίσκει ομοφρονούντα!

...............................................................

Οι τρεις δάσκαλοι, οι Τρεις Ιεράρχες

«…Το πρόβλημα της ελληνικής Παιδείας είναι ότι δεν είναι…ελληνική. 400 και 500 χρόνια κάτω από το ζυγό των Τούρκων άντεξε το Γένος, γιατί αρδευόταν από τις ελληνοσώτειρες πηγές μιας Παιδείας, που ξεκινούσε από τους «γοναίγους της ανθρωπότης» τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους άλλους σοφούς της αρχαιότητας και κατέληγε στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Ο ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος τονίζει: «Η ψυχή του Έθνους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την ελληνικήν παράδοσιν διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους δίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία» («Η παιδεία στη Τουρκοκρατία», σελ 181). Το θαυμαστό αυτό κείμενο, που ανακάλυψα στο προαναφερθέν βιβλίο, αποκαλύπτει μεγαλειωδώς τα αίτια της σημερινής παρακμής. Κι αν υποστηρίζουν κάποιοι ότι οι συνθήκες οι τωρινές είναι διαφορετικές είναι γελασμένοι. Στην Τουρκοκρατία μπορεί να ήταν αλυσοδεμένα τα σώματα, όμως η ψυχή του δούλου Γένους ανέπνεε ελευθέρα.

Σήμερα βιώνουμε την χειρότερη αιχμαλωσία, την πνευματική. «…αυτή είναι η ζωή για τους σημερινούς ανθρώπους. Παγερή αδιαφορία, ύπνος ψυχικός, οκνηρία, φόβος, κρυφή απελπισία, και πολλή φασαρία για να σκεπαστεί η αμηχανία. Κι η φασαρία είναι ανοησίες, κουτσομπολιό, σκάνδαλα, εγκλήματα, κάθε μικρολογία που την παίρνουμε στα σοβαρά, ενώ κανένα σοβαρό πράγμα δεν βρίσκει θέση μέσα στα ζαλισμένα μυαλά τους και στις αποσυντεθειμένες ψυχές τους». Είναι λόγια του Φώτη Κόντογλου, δασκάλου του Γένους μας, από το βιβλίο του «Μυστικά Άνθη»

Έγραψα παραπάνω πως το κείμενο του ακαδημαϊκου Σ. Μενάρδου φωτίζει το…αφεγγές πρόβλημα της Παιδείας μας. Το ότι δεν συνεχίζουμε την παράδοσή μας υπεύθυνοι είναι οι εκπαιδευτικοί. Το επίσημο κράτος είναι ανάξιο, θέλει το δάσκαλο κακομοίρη πενταροκυνηγό και τους μαθητές, ημιμαθή νευρόσπαστα, που θα παρακαλούν τους κλεφτοκατσικάδες, με ένα άχρηστο πτυχίο στο χέρι, για μια «θέση» απασχόλησης.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει για το δάσκαλο: «Ο δάσκαλος δεν πρέπει ούτε απειρία να επικαλεσθεί, ούτε να προφασισθεί άγνοια, ούτε να προβάλει ως δικαιολογία την ανάγκη και την φτώχεια…Γι αυτό κάθισε στο διδασκαλικό θρόνο, για να σαλπίσει στους άλλους την αλήθεια, για να οδηγεί (τους μαθητές) στο δρόμο της αρετής και να προμηνύει τις μελλοντικές δυσκολίες». (Β.Χαρώνη «Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου», τομ. Β’ σελ 247).

Πάσχει σήμερα η Παιδεία, γιατί ούτε η ευθύνη μας βαραίνει ούτε σαλπίζουμε την αλήθεια. Μονάχη έγνοια μας τα επιδόματα, η αναρρίχηση στα αξιώματα, το ύψος των αποδοχών μας. Μέγιστο παιδαγωγικό αξίωμα των Τριών Ιεραρχών είναι το παράδειγμα: «Ή μη δίδασκε ή δίδασκε δια του παραδείγματος», αναφωνεί επιγραμματικότατα ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Στα χρόνια της σκλαβιάς «το σχολείο μπορούσε με τον επιβλητικό εκείνο, άγιο άνθρωπο, τον σεβαστό γέροντα δάσκαλο, που χωρίς ίσως ιδέα από παιδαγωγική, έτσι σαν με άμεση μετάγγιση, ψυχή με ψυχή, έδινε το παιδί τον θησαυρό της δικής του ανώτερης προσωπικότητας. Και ξεσκόλιζε το παιδί, αγνώριστο κυριολεκτικά, άνθρωπος στ’ αλήθεια, που ήταν η ελπίδα, το καμάρι του Γένους, ο φόβος και η ανησυχία του κατακτητή…Κυβερνούσε αργότερα τη φαμίλια του, μα και το χωριό του, όπου η χρεία (=ανάγκη) το καλούσε. Πήγαινε και έβγαινε ασπροπρόσωπος σε αρχές, σε προξένους, σε δυνατούς».

Αυτό λείπει σήμερα, η ψυχή με ψυχή μετάγγιση του θησαυρού, που ονομάζεται ελληνορθόδοξη παράδοση. Μπαίνουν σήμερα στην εκπαίδευση άνθρωποι ανυποψίαστοι για το βαρύ έργο που επωμίζονται. «Γι αυτό οι πολιτείες μας είναι διεφθαρμένες, γιατί οι δάσκαλοι της νεότητας είναι κακοί. Γι αυτό εκείνοι που πρόκειται να γίνουν δάσκαλοι, πρέπει προηγουμένως να έχουν αυτοί καταρτισθεί και έπειτα να αποστέλλονται σ’αυτό το έργο».

Τα λόγια του Αγίου Ιωάννη μας ελέγχουν όλους όσοι «διδάσκουμε την νεότητα». Και χωρίς να ταπεινολογώ, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου και, όπως έλεγε ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «ας με συγχωρέσουνε εκείνοι όπου τους λέγω τα κουσούρια τους. Έχουν το δικαίωμα να ειπούνε κι αυτείνοι τα δικά μου, ό,τι έκαμα. Κι όταν λέγωνται τα λάθη μας, τότε κάνουν λιγότερα οι μεταγενέστεροι και γινόμαστε κι εμείς έθνος».

Και ας κλείσουμε με ένα κείμενο του Μεγάλου Βασιλείου, που μας υπενθυμίζει το λησμονημένο χρέος μας προς τον Ποιητή των όλων. «Είτε γαρ εσθίετε, φησίν, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα είς δόξαν Θεού ποιείτε». Καθεζόμενος επί τραπέζης, προσεύχου προσφερόμενος τον άρτον, τω δεδωκότι την χάριν αποπλήρου οίνω το ασθενές σώματος υπερείδων, μέμνησο του παρεχόμενου σοι το δώρον εις ευφροσύνην καρδίας και παραμυθίαν αρρωστημάτων. Παρήλθεν η χρεία των βρωμάτων. Η μέντοι μνήμη του ευεργέτου μη παρερχέσθω. Τον χιτώνα ενδυόμενος, ευχαρίστει τω δεδωκότι το ιμάτιον περιβαλλόμενος, αύξησον την είς Θεόν αγάπην, ος και χειμώνι και θέρει επιτήδεια ημίν σκεπάσματα εχαρίστατο, την τε ζωήν ημών συντηρούντα και το άσχημον περιστέλλοντα. Επληρώθη η ημέρα; Ευχαρίστει τω τον ήλιον μεν είς υπηρεσίαν των ημερινών έργων χαρισαμένω ημίν, πυρ δε παρασχομένω του φωτίζειν την νύκτα και ταις λοιπαίς χρείαις ται κατά τον βίον υπηρετείν».

«Είτε τρώτε, λέγει ο Απ.Παύλος, είτε πίνετε, είτε κάνετε οτιδήποτε άλλο, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού». Λοιπόν, όταν κάθεσαι στο τραπέζι, να προσεύχεσαι όταν τρως το ψωμί, να ευχαριστείς εκείνον που στο έχει δώσει, όταν πίνεις το κρασί και τονώνεις με αυτό την ασθενική φύση του σώματος σου, να θυμάσαι εκείνον που σου παρέχει το δώρο αυτό, για να σου δημιουργεί ψυχική αγαλλίαση και να σε ανακουφίζει, όταν είσαι άρρωστος. Περνά η ανάγκη των τροφών; Ας μην περνά όμως η θύμηση του ευεργέτη. Όταν φορείς το πουκάμισο, να εκφράζεις ευχαριστία σ’ εκείνον που στο έχει δώσει όταν φορείς το πανωφόρι, να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό, ο οποίος και για το χειμώνα και για το καλοκαίρι μας χάρισε τα κατάλληλα ενδύματα, τα οποία προστατεύουν τη ζωή μας και κρύβουν την ασχήμια μας. Τελειώνει η ημέρα; Να ευχαριστείς αυτόν που μας χάρισε τον ήλιο, για να κάνουμε τις εργασίες της ημέρας, και μας έδωσε τη φωτιά, για να μας φωτίζει τη νύχτα και για να εξυπηρετεί τις υπόλοιπες ανάγκες της ζωής». (ΕΠ 31,244).»

Δημήτρης Νατσιός

Πηγή

ΑΪ ΒΑΣΙΛΗΣ # Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ. S. NICOLA, IL SAN BASILIO E LA LOTTA DEI SANTI vs LA PLUTOCRAZIA. SAINT BASILIUS, SANTA CLAUS + A TEXT AGAINST PLUTOCRACY

SAINT BASILIUS, SANTA KLAUS, AND A TEXT AGAINST PLUTOCRACY
SAN NICOLA, IL SANTO BASILIO E LA LOTTA DEI SANTI CONTRO LA PLUTOCRAZIA
Ο ΑΪ ΒΑΣΙΛΗΣ, Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΙ Ο «ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ»


Λέγαμε και αλλού ότι ο Άγιοσβασίλης, ή Άι Βασίλης, (αυτή η πολιτιστική φιγούρα των Δυτικών με τα ονόματα Santa, San Nicola, Santa Claus, Klaus, San Niclaus, Babbo Natale, Noel κττ), είναι στον ιστορικό-λαογραφικό πυρήνα τού ανθρωπίνου προσώπου στο οποίο παραπέμπει, ο Άγιος Νικόλαος, ο μικρασιάτης Άγιος του ίδου (4ου μΧ) αιώνα, από τα Μύρα.
Οπωσδήποτε η δική μας πνευματική παράδοσι πολύ μικρή σχέσι έχει με τον ευτραφή γέρο με την πλούσια μακριά γενειάδα, τα ροδοκόκκινα μάγουλα , τις μπότες και την κόκκινη στολή.
Και είναι γνωστό ότι την συγκεκριμένη καρικατούρα την ντύνει η Κοκα-Κόλα (you know; Coca-Cola styling) από την δεκαετία του ’20.
Αποτέλεσμα: έχει καταλήξη αυτή η αμερικάνικη εφεύρεσι παγκόσμια αναγνωρίσιμο καταναλωτικό σύμβολο. Συνεχίζοντας από τότε να φέρνει τα δώρα στα παιδιά, αλλά και αμύθητα κέρδη στους πλούσιους του απανταχού καπιταλισμού.


ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ
Ο Μέγας Βασίλειος, όπως όλοι οι πραγματικοί μας Άγιοι, παγκόσμιοι κοινωνικοί @ πνευματικοί πρωταθλητές, δεν διστάζει να αναμετρηθή με την εξουσία (κι όχι μόνο την κρατική, αλλά και), την πραγματική εξουσία κάθε εποχής, την ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ.
Ρίξτε μια ματιά, φίλοι, σε ένα μόνο κείμενο του παραδίπλα (: απόσπασμα απο την "Ομιλία προς τους πλουτούντας", 4). Απευθυνόμενος προς τους πλουσίους του καιρού του, ο Καππαδόκης Άγιος, επίσκοπος Καισαρείας και αχώριστος φίλος του αγαπημένου μου Γρηγορίου από την Αριανζό, δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν μασάει τα λόγια του, δεν περιορίζεται σε ευχολόγια (αυτά είναι για συμβιβασμένους 'χριστεπώνυμους', διαχρονικά διαπλεκομένων και κρατικοδίαιτων ιερατείων)...
Η γλώσσα του δεν είναι γλώσσα διπλωμάτη, ούτε η λεγόμενη ξύλινη, των παραδοσιακών ή επαγγελματιών συνδικαλιζομένων κλπ κομματόσκυλων του Συστήματος. [Ως γνωστόν, τις ομιλίες του δεν τις έγραφαν πληρωμένοι γραφιάδες, διπλωματούχοι λαϊκοί ή κάθε θρησκεύματος ιερωμένοι κάποιας προσωπικής αυλής].
Συγκρούεται λοιπόν με όλους τους φορείς κοσμικής εξουσίας και στηλιτεύει την κατοχή του πλούτου με την ταυτόχρονη αναλγησία και την κοινωνική αδικία.

Ας μεταφέρω, όμως, καλύτερα, τα αντιεξουσιαστικά λόγια τού σήμερα τιμωμένου Αγίου στη γλώσσα της εποχής μας:

«Να έχης μεγαλοσύνη στην ψυχή: είτε μικροί οι τοίχοι είτε τεράστιοι, την ίδια ανάγκη καλύπτουν. Όταν τύχη και μπώ μέσα σε ένα σπίτι ανθρώπου κακόγουστου και νεόπλουτου και ’δώ αυτήν τη βαριά διακόσμησί του με κάθε είδους λουλούδια, καταλαβαίνω ότι αυτός δεν είναι κάτοχος κανενός πιο πολύτιμου και αξιόλογου πράγματος από όσα βλέπω. Και ότι τα άψυχα τα πράγματα τα φροντίζει, την ψυχή του όμως την αφήνει ατημέλητη.
Πές μου ποιά ανάγκη αληθινή καλύπτουν τα ασημένια κρεβάτια και τα ασημένια τραπέζια, τα φιλντισένια ανάκλιντρα και τα ασορτί καθίσματα, ώστε εξ αιτίας τους να μην φτάνει το χρήμα, να μην μοιράζεται ο πλούτος, στους φτωχούς ανθρώπους; Και μάλιστα, παρόλο που χιλιάδες απ’ αυτούς στέκονται μπροστά στις πόρτες σου και φωνάζουν κάθε λόγο στενάχωρο και κάθε φράσι αξιολύπητη;
Και εσύ να αρνήσαι την προσφορά, λέγοντας πως είναι αδύνατο να ικανοποιήσης όσους σου ζητάνε βοήθεια. Και με την γλώσσα μεν ορκίζεσαι, αλλά η παλάμη σε διαψεύδει: Κι ενώ δέν έχει στόμα, το χέρι σου σε ξεφωνίζει ψεύτη, αφού το δαχτυλίδι που φοράς μάς χτυπάει το μάτι με την λάμψι του πετραδιού του!
Αλήθεια, πόσους ανθρώπους πνιγμένους στα χρέη ένα και μόνο δαχτυλίδι σου μπορεί να τους απαλλάξη;
Πόσα σπίτια ετοιμόρροπα μπορεί να επισκευάση;
Εδώ, κι ένα σου μόνο μπαούλο ρούχα, μπορεί να ντύση τον πληθυσμό μιας πόλης, κι εσύ καταδέχεσαι να διώξης άπρακτο τον κάθε φτωχό.
Και δεν φοβάσαι την δίκαιη ανταπόδοσι από τον ουράνιο δικαστή!
Δέν ελέησες, δέν θα ελεηθής. Δέν άνοιξες την πόρτα σου, θα σε αποπέμψουν από το Ανάκτορο. Δέν έδωσες ένα κομμάτι ψωμί, θα λάβης κι έπαθλο την αιώνια ζωή; …»

Μέγας Βασίλειος, "Ομιλία προς τους πλουτούντας", 4

(Απόδοσι: Α. Σ.)