Ποίημα αστόχαστης αισιοδοξίας και ερωτισμού για Σεπτέμβριο. Εμπειρίκειο (τι άλλο;)! Una poesia di Andreas Empirikos per il Settembre. Contro la malinconia e per tutte le stagioni!

Αρχάγγελος τον Σεπτέμβριον βοών μέσα στην πλάσι

Τις μέρες τις γλυκειές του Σεπτεμβρίου,

ὅταν δεν έχει ακόμη βρέξει

και είναι το άκουσμα των ήχων πιο αραιό

και η γεύσις των ὡρών και από του θέρους πιο πυκνή,

ὅταν στους κήπους σκάνε τα ρόδια,

και πάλλονται ὑψιτενείς οἱ στήμονες των λουλουδιών

και σφύζουν στις πορφύρες των φλεγόμενοι οἱ ἱβίσκοι

ὅλοι σαν ὑπερβέβαιοι γαμβροί που στων νυμφών κτυπούν τις θύρες

τότε, σαν νά ‘ναι πάντα καλοκαίρι

(γιατί ὅποια κι αν είναι ἡ εποχή, ὁ πόθος είναι πάντα θέρος)

αναγαλλιάζουν οἱ ψυχές, και ὁ Έρωτας,

ὁ πιο ξανθός αρχάγγελος του Παραδείσου,

βοά και λέγει στο κάθε που άγγιξε κορμί: 

Τα ρούχα πέτα, γδύσου.

Τίποτε μή φοβάσαι.

Έαρ, χειμώνας, θέρος

- ὅπου κι αν είσαι- 

Είναι η ρομφαία μου μαζί σου.

 

Ανδρέας ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ (Οκτάνα)

(Τρίτη και 13!) Ξορκίζοντας την φθινοπωρινή μελαγχολία με ένα ιταλικό τραγούδι για τον Σεπτέμβρη. Settembre: la canzone di Luca Carboni (+traduzione)

Εν μέσω θερμού Σεπτεμβρίου (πατημένο το φθινοπωρινό κατώφλι) περιμένοντας με συννεφιασμένες καρδιές τα πραγματικά πρωτοβρόχια κι αγωνιούντες για την επικείμενη βαρυχειμωνιά...

Ένα ιταλικό τραγούδι, μικρό αριστούργημα, που αφηγείται κάτι από τα ανοιξιάτικα νιάτα μας, επιστρέφοντας στο μυαλό μας στιγμές ίσως ξεθωριασμένες, αλλά αξέχαστες και για τον καθένα μας μοναδικές.
(ΣΗΜ. Το τραγούδι «Σεπτέμβρης» του Λούκα Καρμπόνι μας έχει απασχολήση και σε παλια ανάρτησι, όπου και παρουσιάσαμε τους στίχους του στο πρωτότυπο).



ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

Μάλλον θα είναι
Αυτό το κλίμα του Σεπτέμβρη
Ή μόνο το ότι
Όλα αλλάζουνε πάντα.
Το καλοκαίρι περνάει
Και ύστερα κάθε ημέρα πεθαίνει
Και φεύγει
Μαζί της παίρνοντας την χαρά μου.


Μάλλον θα είναι
Αυτό το κλίμα του Σεπτέμβρη.
Ή απλώς το ότι
θα ήθελα να ονειρεύομαι πάντα.
Μα γατί κάποια στιγμή ξαφνικά
Τίποτα δεν είναι εύκολο;
Αναρωτιέμαι αν
Αν κάτι μένει ή αν χάνονται όλα…

Όπως τα γκολ που έβαζα
Σε ένα τέρμα φτιαγμένο με πέτρες
Με τα γόνατά μου γδαρμένα
«Εξωτερικό φάλτσο: …γκόλ!»

Όπως το να πεθαίνεις της δίψας
Γυρνώντας από μια καλοκαιρινή κούρσα,
Αλλά δεν έχω πια το ποδήλατό μου
Για κρός!

Άντε, λοιπόν, Έρωτα, κι αγκάλιασέ το
Αυτό το παιδί που τρέμει απ’ το κρύο
Αυτό που ζητάει όλη την αγάπη
Που υπάρχει.

Μάλλον θα είναι
Αυτό το κλίμα του Σεπτέμβρη.
Ή μόνο το ότι
Όλο μεγαλώνω.
Νάτο τι είναι!
Μού ‘ρχεται να γελάσω… Δυο δάκρυα..
Μα γατί κάποια στιγμή ξαφνικά
Τίποτα δεν είναι εύκολο;


Όπως τα γκολ που έβαζα
Σε ένα τέρμα φτιαγμένο από πέτρες
Και με τα χέρια στον ουρανό
Να βάζω γκόλ…
Και νά η μαμά να μου φωνάζει
Πως είναι στρωμένο το τραπέζι από ώρα
Μα εγώ που θέλω να παίξω
Ακόμα λίγο!


Άντε, λοιπόν, Έρωτα, κι αγκάλιασέ το
Αυτό το παιδί που τρέμει απ’ το κρύο
Αυτό που ζητάει όλη την αγάπη που υπάρχει.
Όπως το να πεθαίνεις της δίψας
Γυρνώντας από μια καλοκαιρινή κούρσα,
Όπως το να περιμένεις Χριστούγεννα
Ή το χιόνι να παίξης.
Όπως το να περιμένεις Χριστούγεννα…


Απόπειρα μεταφραστική απο τα ιταλικά:

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης - Σελλενίδης