Νεώτεροι άγιοι: Ο Άγιος Αρσένιος ο Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ (ο πνευματικός του Γέροντος Παϊσίου). Il santo Arsenio il Cappadoce.

Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, πνευματικός πατέρας μιας άλλης σύγχρονης και λαοφιλούς χαριτωμένης μορφής, (και αγίου στην συνείδησι πολλών ορθοδόξων), του Γέροντα Παϊσίου ( ο οποίος - γι' αυτό- κατα κόσμον λεγόταν Αρσένιος!) :

• Γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό της Καππαδοκίας
• Κατά κόσμον λεγόταν Θεόδωρος
• Μετά από πολύχρονες σπουδές και σχετικά μεγάλος (26 χρονών) εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος
• Για ένα διάστημα δίδαξε τα ελληνικά γράμματα στα μέρη του που είχαν ορφανέψη από δασκάλους
• Τριάντα χρονών χειροτονείται ιερεύς (αρχιμανδρίτης) στην Καισάρεια
• Προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα εξ ού και το προσωνύμιο Χατζη-Εφέντης ή Χατζεφεντής από τους συντοπίτες του.
• Συνδύαζε το ορθόδοξο μοναστικό βίωμα με πνευματική δράσι
• Θεράπευε αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο σε Χριστιανούς και Τούρκους (Μωαμεθανούς)
• Μαρτυρίες αναφέρονται σε ιδιαίτερα καρποφόρο πνευματικό έργο καθώς και σε ποικίλα θαύματα
• Θύμα κι αυτός της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922 αναγκάσθηκε να ξερριζωθή μαζί με το ποίμνιό του, τον Αύγουστο του 1924
• Από τον Πειραιά βρέθηκε στην Κέρκυρα, όπου μετα από ολιγοήμερη παραμονή εκοιμήθη –όπως είχε άλλωστε προβλέψη- το ίδιο έτος
• Ήταν 10 Νοεμβρίου 1924


Την ευλογία του!




Το απολυτίκιο του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη είναι:

Ήχος γ' Θείας πίστεως.

Βίον ένθεον, καλώς ανύσας,
σκεύος τίμιον, του Παρακλήτου,
ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε,
και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος,
πάσιν παρέχεις ταχείαν βοήθειαν.

Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε
δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κάππα όπως Καππαδοκία ή πώς λέμε ΚΑΙ΄ (Αυτοπροσδιοριστική "ΣΗΜΕΙΩΣΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΦΡΑΣΤΟΥ")

"ΑΛΛΟΙ ΛΑΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΓΙΟΥΣ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΧΟΥΝ ΣΟΦΟΥΣ" Φρειδερίκος Νίτσε 1844-1900
Εγώ λέω, ο λαός μου έχει καί αγίους καί σοφούς!
Προσωπική παρένθεσι (για να τονίσω την σύνθεσι που μας αρνούνται, το σύν , το + , το ΚΑΙ): Το στερνοπούλι μας το βαφτίσαμε –εν τω μυστηριακώ Τριαδικώ Ονόματι- στο όνομα της Παναγίας και του Αριστοτέλη. (Το φωνάζουμε ΠΑΡΙ, < Παναγιώτης-Αριστοτέλης). Προς-ευχόμαστε εγώ και η μητέρα του να έχει αμφοτέρων των αγαπημένων προσώπων κι ονομάτων την ευλογία και την χάρι. Και όλα τα τα παιδάκια του κόσμου να προκόπτουν "σοφία και χάριτι". Κλείνει η παρένθεσι. Δεν πρέπει να αφήσουμε σε φρειδερίκους να προσδι-ορίζουν την μνήμη ή την ψυχή, την δική μας ή της μάνας μας. Να επιχειρούν να υποθηκεύσουν αποδομώντας το, μουσειακά ή μωσαϊκά, το συναμφότερον παρελθόν του λαού μας ή να χαλκεύουν συνωμοτικά το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας.
Θά ’μαστε ανόητοι να προσέχουμε τις βαρύγδουπες ρητορείες και τις απλώς αδόλεσχες ή υστερόβουλες μεγαλοστομίες των εκάστοτε Νίτσων και να αγνοούμε τους καημούς των Κάλβων & των Καβάφηδων ή τον παλμό των Παλαμάδων & των Παπαδιαμάντηδων.
Ο δικός μου λαός λέει «το κερί και το λιβάνι»: ίσως υπονοεί και το μελάνι , απαραίτητο για να καταγραφή καί η φωτισμένη σκέψι σ’ έναν διάλογο ΚΑΙ το βίωμα του ιερού σ’ έναν ψαλμό.
Αν και δέν μου επιτρέπεται να ομιλώ εξ ονόματος του αγιασοφίτου λαού μου, κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύση να αφουγκράζομαι - όποτε αξιώνομαι - ανάμεσα στους κτύπους της καρδιάς μου και κάποιες απόμακρες χαμηλόφωνες κουβέντες, (έπεα κι ονόματα με πολλά πολλά κάππα: ίσως πιο πολλά τα Πα από τα Κά, αλλά το Κά εδώ τονίζεται), κοντοζυγώνοντας με θαυμασμό και δέος στα ιερά και όσια τραπέζια, όπως αυτό, όπου συμποσιάζονται οι σκιές του Παλαμήδη και του Καππαδόκη Γρηγορίου από την Αριανζό . Στο ίδιο τραπέζι, μάλιστα, μπορεί διαλεγόμενοι στην γλώσσα –πάντα- των αγγέλων, άμα λάχη, να παίξουν και καμμιά παρτίδα πεσσούς!