Τιμώντας την 2η θέσι του Ισραήλ στην Eurovision: “Ο Ύμνος της Παλαιστίνης” του Μίκη Θεοδωράκη! In onore del secondo posto di Israele all'Eurovision: "L'inno della Palestina" di Mikis Theodorakis! A left direct: “Palestine National Anthem” by Mikis Theodorakis

 Ἂμ’ ἔπος, ἂμ’ ἔργον! Όπως το υποσχεθήκαμε εχθές.

 

Κι ένα χρήσιμο συμπληρωματάκι στην χθεσινή ανάρτησι πριν πούμε κι εμείς:

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ!

...Αρκετά μέλη του κοινού -συμπεριλαμβανομένου ενός με γραμμένο στο στήθος του τη φράση «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»- απομακρύνθηκαν από την Wiener Stadthalle της Βιέννης το βράδυ της Τρίτης, αφού ακούστηκαν συνθήματα όπως «σταματήστε τη γενοκτονία» κατά τη διάρκεια του τραγουδιού...

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

...........................................................................................

 

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ;

 

Ο επίσημος εθνικός ύμνος της Παλαιστίνης έχει τίτλο "Fida'i" (Fida'i / Biladi) αναγνωρισμένος απο το 1996,  έχει άλλον συνθέτη.

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης το 1981 βουλευτής τότε του ΚΚΕ αποδέχθηκε πρότασι του ΓιασέρΑραφάτ

“ να συνθέσει έναν ύμνο για την ΟΑΠ, ο οποίος θα προταθεί να αποτελέσει τον επίσημο ύμνο του Παλαιστινιακού Κράτους, όταν επιτευχθεί η επίσημη ίδρυσή του.” 

Πράγμα που ο Μίκης το αποδέχθηκε και το παρουσίασε στους ενθουσιασμένους Παλαιστινίους και τον ίδιο τον Αραφάτ το 1982 (στην Βηρυτό)! 

“Palestine National Anthem” by Mikis Theodorakis

Και έχουμε να λέμε...

Ένα …άλλο «σιμουλτανέ»: “Σύγχρονη” Προσευχή στο Internet, με Απόδειπνο και Ακάθιστο Ύμνο! Un esperimento stupefacente tramite il PC: Preghiera simultanea con Inno Akathistos (Acatisto)!!

Η ιδέα μιας ταυτόχρονης διαδικτυακής προσευχής είχε κατέβη στον υπογραφόμενο διαχειριστή του Νέου Παλαμήδη από δεκαημέρου! Ένας πρωτόφαντος μινι-εκκλησιασμός! Τεχνολογία …μεταφυσικής επίβασις*!
Την φαεινή ιδέα την είχε μοιραστεί αρχικώς μόνο με τον πάλαι ποτέ συνδιαχειριστή και νύν επιστήθιο φίλο Δημήτρη Προβελέγγιο, αλλά ήταν γραφτό να λάβη σάρκα και οστά μετά την ηλε-επικοινωνία με τον κουμπάρο και φίλο του Γεώργιο Φρατζή. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Ντάργουιν και παλιός συμφοιτητής, δεν χρειάστηκε χθές το απομεσήμερο πολλές εξηγήσεις. Ως άλλος εαυτός, σε τέτοια ζητήματα «μίλαγε» και εξακολουθεί να «μιλάει» την ίδια γλώσσα. Με καταλυτικό τρόπο λοιπόν, όχι μόνο αποδέχτηκε την ιδέα, αλλά και αντιπρότεινε άλλη, ακόμα καλύτερη διαδικτυακή πλατφόρμα για την υλοποίησι του σχεδίου. Και επιπλέον έσπευσε να συντονίσει το πείραμα από το γραφείο του, αδιαφορώντας για την προχειρότητα του εμπνευστή και το απαγορευτικό εμπόδιο της 7ωρης διαφοράς στο ρολόι του. Όλοι «μένουμε μέσα, μένουμε σπίτι», αλλά αυτουνού το σπίτι είναι στους Αντίποδες, στην μακρινή Αδελαΐδα! Κι η ώρα της εικονικής συν-εύρεσης για αυτήν την πειραματική και ελλιπώς σχεδιασμένη απόπειρα στον χαοτικό ιστοχώρο, τον υποχρέωνε σε μεταμεσονύχτια δραστηριότητα. Για εμάς τους εν Ελλάδι τα πράγματα θα ήταν πιο απλά απ’ αυτήν την πλευρά. Ίσως όμως και λιγότερο κατανυκτικά…
Δόξα τω Θεώ, το εγχείρημα πέτυχε!!!
Αυτό πάντως που δεν φανταζόταν ο υπογραφόμενος, ήταν πως ο άλλος της παρέας, ο αδελφός του από τον Άγιο Στέφανο που ειδοποιήθηκε ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ και μάλιστα στο παρα πέντε (!!), θα είχε ομού με τον ΕΝΘουσιασμό, καί την έμπνευσι να καταγράψη  (μυστικώς!) το όλο πείραμα!
Έ, αφού βρέθηκαν και οι σχετικές μαρτυρίες (όλες από την ιστοσελίδα του Γιώργου στο Φατσόβιβλο) ας το αναρτήσουμε και στο Ιστολόγιο.
Άλλωστε οι τρείς στους τέσσερις είμαστε συνιδρυτές του Α.Ε.Κ. Άβαξ Και Πεσσοί!
……………

Αλλά το ουσιώδες ζήτημα είναι ότι αυτήν την Παρασκευή της πέμπτης εβδομάδας των Νηστειών, κάποιοι (και δεν εννοώ φυσικά μόνο εμάς τους 4) εκκλησιαστήκαμε έστω και με τους ναούς μας κλειστούς. Άλλωστε «πνεύμα ο Θεός» και η προς Αυτόν προσευχή, νοερά ή αρθρουμένη, μπορεί να γίνεται καί οίκοι καί κατά μόνας, όπου δεί. Η (ελληνική και χριστιανική) παράδοσί μας φυσικά προκρίνει τον εκκλησιασμό (εκκλησία < εκ+ καλώ). Και ο λόγος «όπου εισί δύο ή τρείς…» του Λόγου αντηχεί ακόμη. 
Έτσι κι εμείς οι 3+1 το αποτολμήσαμε με κάτι τις το πρωτότυπο, το εκτός του παραδοσιακού τυπικού, που έγινε μέσω της τεχνολογίας. [Παρέκβασις: Ποιος ξέρει; Σε έναν όχι και τόσο μακρινό μελλοντικό χρόνο (αν, συν Θεώ, η ανθρωπότητα …επιβιώση) θα μπορούσαν οι ενδιαφερόμενοι πιστοί να συμπροσεύχονται/εκκλησιάζονται τηλεμεταφερόμενοι ή και παρουσιαζόμενοι ολογραμματικώς! ] 

Τί λέγαμε για την τετραμελή παρέα; Ότι από τέσσερα «σημεία του ορίζοντα» (οι τρείς οίκαδε, ο είς μακρόθεν της πατρώας γής) βρεθήκαμε εχθές τ' απόγευμα νεωτερικώ τω τρόπω συνηγμένοι στο όνομά Του. 
Ως μικρός «πνευματικός θίασος» αποπειραθήκαμε να συμπροσευχηθούμε με οδηγό την ακολουθία του Μικρού Αποδείπνου. Άλλοτε εναλλάξ κι άλλοτε όλοι μαζί, διαβάσαμε, ψάλλαμε, νιώσαμε... 
Οίκοθεν νοείται ότι δεν εψάλαμε τον Ακάθιστο «ὀρθοστάδην», αλλά καθήμενοι μπροστά στις οθόνες των Η/Υ μας. Έτσι νιώσαμε εφέτος την ανάγκη να αποδώσουμε τιμητική προσκύνησι στην Θεοτόκο. Να μην χάσουμε την ευκαιρία να της πούμε το «ΧΑΙΡΕ!». Ως μεσίτρια προς τον Σωτήρα μας. Ας είμαστε πελαγωμένοι εν σκότει, ας είμαστε άσωτοι βουτηγμένοι στον ρύπο, σ’ αυτήν όλοι μας -και ειδικά στα δύσκολα- καταφεύγουμε. Σ’ αυτήν την Άσπιλο, που ως ευδοκία του Θεού και ως η πιο Άξια εκπρόσωπός μας, έχει παρρησία στον Θεό για όλη την ανθρωπότητα. 
Τώρα που οι πάντες βρισκόμαστε σε έναν πρωτόγνωρο --αγνώστου τύπου, βιολογικό, υβριδικό ή μήπως …«Υβριστικό»;-- πόλεμο: τον αόρατο εχθρό μάς λένε να τον αντιμετωπίσουμε κλεισμένοι μένοντας στα σπίτια μας. Ευτυχώς όχι ακόμα σε αντιαεροπορικά ή αντιπυρηνικά καταφύγια! Αλλά ας μην χάσουμε την πίστι μας, κι ας μην ξεχάσουμε το δοκιμασμένο φυλακτήριον πάντων. 
Δεν είναι η πρώτη φορά που ζητάμε από την Υπέρμαχο Στρατηγό, την αληθινή Πρόμαχό μας, ως ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον να μας λυτρώσει από τα δεινά. 
Άς ευχηθούμε του χρόνου να της προσφέρουμε τα ευχαριστήριά μας για τα νέα νικητήρια, όλοι ομοθυμαδόν, όχι οίκοι και καθήμενοι, αλλά ιστάμενοι όρθιοι εν οίκοις Θεού ημών. 

Γένοιτο! 

ΣΗΜ: Πρβλ. "Πράξις θεωράς επίβασις" (= Η πράξι, η εμπειρία, είναι θεμέλιο στήριξης της θεωρίας). Βασικό αξίωμα του Γρηγορίου του Θεολόγου ή -κατ'εμέ-Αριανζηνού!

Τεκμήρια 

Αλέξανδρος Σοϊλεμέζης  

Γιορτή της Σημαίας. Ένας Ύμνος για την σημαία στα αζήτητα και το ποίημα του Στ. Σπεράντσα. Festa della Bandiera Greca: una canzone (una poesia di Stelios Speranzas messa in musica) quasi abbandonata.

Κάποτε η εθνική ανάτασι ανέμιζε με τον αέρα μας
Πρίν λίγα χρόνια η σημαία έγινε συνώνυμο με κάποιο πανί που παρέσερνε ο αέρας στις βραχονησίδες και που κάποιοι άγνωστοι (-γνωστοί κουκουλοφόροι;) το καίγανε κάθε τόσο στο Πολυτεχνείο.
Τώρα όχι μόνο το σύμβολο αυτό, αλλά και οι άλλες πατρογονικές αξίες υπεστάλησαν.

Σ΄αυτά εδώ τα ματωμένα μέρη; Γιατί;
Σκοπός της ζωής μας δέν είναι η χαμέρπεια λέει ένας ποιητής.
Σκοπός της ζωής δέν είναι ο θάνατος λέει ένας άλλος...

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ  ΜΑΣ

Μέσα μας βαθιὰ γιὰ σένα μιά λαχτάρα πάντα ζῆ
τὴν πατρίδα συμβολίζεις καὶ τὴ λευτεριὰ μαζί. 

Γαλανόλευκη ἡ θωριά σου καὶ φαντάζεις μέσ᾿ στὸ νοῦ 
σὰν τὸ κύμα, σὰν τὸ γέλιο τοῦ πελάου καὶ τ᾿ οὐρανοῦ. 

Τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἀνδρείας εἶσ᾿ ἀστείρευτη πηγή, 
τοῦ λευκοῦ Σταυροῦ σου ἡ χάρι δυναμώνει κι εὐλογεῖ. 

Κι ὅσοι χάνονται γιὰ σένα σπῶντας σίδερα βαριά, 
ξεψυχοῦν καὶ τραγουδᾶνε χαῖρε, ὦ χαῖρε, λευτεριά. 

(Μελοποιημένη διασκευή)
......................

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΣΠΕΡΑΝΤΣΑ

Στή σημαία μας

Μέσα μας βαθιά για σένα
μια λαχτάρα πάντα ζει.
Σύμβολο είσαι της πατρίδας
και της λευτεριάς μαζί.

Γαλανόλευκη η θωριά σου,
και φαντάζεις μες στο νου
σαν το κύμα, σαν το γέλιο
του πελάου και τ’ ουρανού.

Της τιμής και της ανδρείας
την αστείρευτη πηγή
του λευκού σταυρού σου η χάρη
δυναμώνει κι ευλογεί.

Κι όσοι χάνονται για σένα
σπώντας σίδερα βαριά
ξεψυχούν και τραγουδάνε:
«Χαίρε, ω, χαίρε, Λευτεριά».

Στέλιος Σπεράντσας

[Σ.Σ. Η Ιστοσελίδα Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού παραπέμπει στο βιβλίο:
Σπύρος Kοκκίνης, Σχολική ποιητική ανθολογία, Bιβλιοπωλείον της «Eστίας» I.Δ. Kολλάρου και Σιας A.E. 1974 ]

Αφιέρωμα για τα 2400 χρόνια από την γέννησι του Αριστοτέλη: τρία κείμενα (στ’ Αρχαία Ελληνικά). In Country Study Program 2016: Celebrates Aristotle (384 -322 B.C.) : three texts (in Ancient Greek). Omaggio ai 2400 anni dalla nascita di Aristotele: 3 testi (in greco classico).

ΕΝΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ

Τόνδε ποτ' οὐχ ὁσίως παραβὰς μακάρων θέμιν ἁγνὴν

ἔκτεινεν Περσῶν τοξοφόρων βασιλεύς,

οὐ φανερῶς λόγχῃ φονίοις ἐν ἀγῶσι κρατήσας,

ἀλλ' ἀνδρὸς πίστει χρησάμενος δολίου.

Ο ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΕΤΗ

Ἀρετά, πολύμοχθε γένει βροτείῳ,                                     1
θήραμα κάλλιστον βίῳ,
σᾶς πέρι, παρθένε, μορφᾶς
καὶ θανεῖν ζαλωτὸς ἐν Ἑλλάδι πότμος
καὶ πόνους τλῆναι μαλεροὺς ἀκάμαντας·                          5
τοῖον ἐπὶ φρένα βάλλεις
καρπὸν ἰσαθάνατον χρυσοῦ τε κρεῖσσον
καὶ γονέων μαλακαυγήτοιό θ' ὕπνου.
σεῦ δ' ἕνεχ' οὑκ Διὸς Ἡρακλέης Λήδας τε κοῦροι
πόλλ' ἀνέτλασαν ἔργοις σὰν ἀγρεύοντες δύναμιν.            10
σοῖς δὲ πόθοις Ἀχιλεὺς Αἴας τ' Ἀίδαο δόμους ἦλθον·

σᾶς δ' ἕνεκεν φιλίου μορφᾶς Ἀταρνέος

ἔντροφος ἀελίου χήρωσεν αὐγάς.

τοιγὰρ ἀοίδιμος ἔργοις,

ἀθάνατόν τε μιν αὐξήσουσι Μοῦσαι,                                  15
Μναμοσύνας θύγατρες,

Διὸς ξενίου σέβας αὔξουσαι

φιλίας τε γέρας βεβαίου.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ

"Ἔσται μὲν εὖ· ἐὰν δέ τι συμβαίνῃ, τάδε διέθετο Ἀριστοτέλης·

ἐπίτροπον μὲν εἶναι πάντων καὶ διὰ παντὸς Ἀντίπατρον· ἕως δ'
ἂν Νικάνωρ καταλάβῃ, ἐπιμελεῖσθαι Ἀριστομένην, Τίμαρχον,
Ἵππαρχον, Διοτέλην, Θεόφραστον ἐὰν βούληται καὶ ἐνδέχηται
αὐτῷ, τῶν τε παιδίων καὶ Ἑρπυλλίδος καὶ τῶν καταλελειμ-
μένων. καὶ ὅταν ὥρα ᾖ τῇ παιδί, ἐκδόσθαι αὐτὴν Νικάνορι· ἐὰν δὲ
τῇ παιδὶ συμβῇ τι-ὃ μὴ γένοιτο οὐδὲ ἔσται-πρὸ τοῦ γήμασθαι
ἢ ἐπειδὰν γήμηται, μήπω παιδίων ὄντων, Νικάνωρ κύριος ἔστω
καὶ περὶ τοῦ παιδίου καὶ περὶ τῶν ἄλλων διοικεῖν ἀξίως καὶ αὐτοῦ
καὶ ἡμῶν. ἐπιμελείσθω δὲ Νικάνωρ καὶ τῆς παιδὸς καὶ τοῦ
παιδὸς Νικομάχου, ὅπως ἂν ἀξιοῖ τὰ περὶ αὐτῶν, ὡς καὶ πατὴρ
ὢν καὶ ἀδελφός. ἐὰν δέ τι πρότερον συμβῇ Νικάνορι-ὃ μὴ
γένοιτο-ἢ πρὸ τοῦ λαβεῖν τὴν παῖδα ἢ ἐπειδὰν λάβῃ, μήπω

παιδίων ὄντων, ἐὰν μέν τι ἐκεῖνος τάξῃ, ταῦτα κύρια ἔστω· ἐὰν δὲ
βούληται Θεόφραστος εἶναι μετὰ τῆς παιδός, καθάπερ πρὸς
Νικάνορα· εἰ δὲ μή, τοὺς ἐπιτρόπους βουλευομένους μετ' Ἀντι-
πάτρου καὶ περὶ τῆς παιδὸς καὶ περὶ τοῦ παιδίου διοικεῖν ὅπως
ἂν αὐτοῖς δοκῇ ἄριστα εἶναι. ἐπιμελεῖσθαι δὲ τοὺς ἐπιτρόπους
καὶ Νικάνορα μνησθέντας ἐμοῦ καὶ Ἑρπυλλίδος, ὅτι σπουδαία
περὶ ἐμὲ ἐγένετο, τῶν τε ἄλλων καὶ ἐὰν βούληται ἄνδρα λαμβάνειν,
ὅπως μὴ ἀναξίως ἡμῶν δοθῇ. δοῦναι δ' αὐτῇ πρὸς τοῖς πρότερον
δεδομένοις καὶ ἀργυρίου τάλαντον ἐκ τῶν καταλελειμμένων καὶ
θεραπαίνας τρεῖς, ἐὰν βούληται, καὶ τὴν παιδίσκην ἣν ἔχει καὶ

παῖδα τὸν Πυρραῖον· καὶ ἐὰν μὲν ἐν Χαλκίδι βούληται οἰκεῖν,
τὸν ξενῶνα τὸν πρὸς τῷ κήπῳ· ἐὰν δὲ ἐν Σταγείροις, τὴν πατρῴαν
οἰκίαν. ὁποτέραν δ' ἂν τούτων βούληται, κατασκευάσαι τοὺς
ἐπιτρόπους σκεύεσιν οἷς ἂν δοκῇ κἀκείνοις καλῶς ἔχειν καὶ
Ἑρπυλλίδι ἱκανῶς. ἐπιμελείσθω δὲ Νικάνωρ καὶ Μύρμηκος τοῦ
παιδίου, ὅπως ἀξίως ἡμῶν τοῖς ἰδίοις ἐπικομισθῇ σὺν τοῖς
ὑπάρχουσιν ἃ εἰλήφαμεν αὐτοῦ. εἶναι δὲ καὶ Ἀμβρακίδα ἐλευ-
θέραν καὶ δοῦναι αὐτῇ, ὅταν ἡ παῖς ἐκδοθῇ, πεντακοσίας δραχμὰς
καὶ τὴν παιδίσκην ἣν ἔχει. δοῦναι δὲ καὶ Θαλῇ πρὸς τῇ παιδίσκῃ

ἣν ἔχει, τῇ ὠνηθείσῃ, χιλίας δραχμὰς καὶ παιδίσκην· καὶ Σίμωνι
χωρὶς τοῦ πρότερον ἀργυρίου αὐτῷ <δοθέντος> εἰς παῖδ' ἄλλον, ἢ
παῖδα πρίασθαι ἢ ἀργύριον ἐπιδοῦναι. Τύχωνα δ' ἐλεύθερον
εἶναι, ὅταν ἡ παῖς ἐκδοθῇ, καὶ Φίλωνα καὶ Ὀλύμπιον καὶ τὸ
παιδίον αὐτοῦ. μὴ πωλεῖν δὲ τῶν παίδων μηδένα τῶν ἐμὲ
θεραπευόντων, ἀλλὰ χρῆσθαι αὐτοῖς· ὅταν δ' ἐν ἡλικίᾳ γένωνται,
ἐλευθέρους ἀφεῖναι κατ' ἀξίαν. ἐπιμελεῖσθαι δὲ καὶ τῶν ἐκδεδο-
μένων εἰκόνων παρὰ Γρυλλίωνα, ὅπως ἐπιτελεσθεῖσαι ἀνα-
τεθῶσιν, ἥ τε Νικάνορος καὶ ἡ Προξένου, ἣν διενοούμην ἐκδοῦναι,
καὶ ἡ τῆς μητρὸς τῆς Νικάνορος· καὶ τὴν Ἀριμνήστου τὴν
πεποιημένην ἀναθεῖναι, ὅπως μνημεῖον αὐτοῦ ᾖ, ἐπειδὴ ἄπαις

ἐτελεύτησε· καὶ <τὴν> τῆς μητρὸς τῆς ἡμετέρας τῇ Δήμητρι

ἀναθεῖναι εἰς Νεμέαν ἢ ὅπου ἂν δοκῇ. ὅπου δ' ἂν ποιῶνται τὴν

ταφήν, ἐνταῦθα καὶ τὰ Πυθιάδος ὀστᾶ ἀνελόντας θεῖναι, ὥσπερ

αὐτὴ προσέταξεν· ἀναθεῖναι δὲ καὶ Νικάνορα σωθέντα, ἣν εὐχὴν

ὑπὲρ αὐτοῦ ηὐξάμην. ζῷα λίθινα τετραπήχη Διὶ σωτῆρι καὶ

Ἀθηνᾷ σωτείρᾳ ἐν Σταγείροις."

Ο «Ύμνος Πατριωτικός» του Ρήγα. Το κείμενο και άλλο υλικό (για μια σχολική εορτή) . L’ “Inno Patriottico” di Rigas Fereos (come elemento per una festa scholastica)

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ (2./4) Theatre Erineos- Greece


Ο Πατριωτικὸς ὕμνος είναι ένα ἐθνεγερτικό τραγούδι τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ, που μεράει 215 χρόνια από την πρώτη του έντυπη έκδοσι και το οποίο διαλέξαμε ως βασικό λογοτεχνικό υλικό, από κοινού με το άλλο ιερό κείμενο, τον Εθνικό Ύμνο του Δ. Σολωμού, για την εφετινή μας εκδήλωσι του εορτασμού της 25ης Μαρτίου στο σχολείο μας.
Είναι σαφώς λιγότερο γνωστό από το αντίστοιχο ευρύτατα διαδεδομένο και ιδιαίτερα αγαπημένο εθνικό-επαναστατικό άσμα, τον «Θούριο» -- σήμα κατατεθέν του Ρήγα, λόγω ίσως και του ανώτερου αισθητικά επιπέδου του.

Ο Πατριωτικὸς ὕμνος μαζί με ένα άλλο επαναστατικό τραγούδι συμπεριλαμβάνονται, κάτι σαν μουσικό παράρτημα, στο “ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟ ” του πρωτομάρτυρα Επαναστάτη και φωτισμένου Πατριώτη Ρήγα.

Το πιο πάνω απόσπασμα από τηλεοπτική παραγωγή της εκπαιδευτικής Κρατικής Τηλεόρασης (από αφιέρωμα στα 200 χρόνια από την θανάτωση του Ρήγα Φεραίου – Βελεστινλή) και το παρακάτω βιντεάκι (και αυτό από το Γιουτιούμπι) με την εξαιρετική απαγγελία της μεγάλης Άννας Συνοδινού, αποτελούν μέρος του σχετικού υλικού της εορτής μας.

Ρήγας Φερραίος. Πατριωτικός Ύμνος. 
 Μουσική-τραγούδι: Χρήστος Λεοντής
Απαγγελία: Άννα Συνοδινού

Στίχοι:

 Όλα τα έθνη πολεμούν
και στους Τυράννους τους ορμούν,
εκδίκησιν γυρεύουν
και τους εξολοθρεύουν
και τρέχουν για την δόξαν
με χαρά στη φωτιά!
[...]
Έτζι κ' εμείς, ω αδελφοί,
να σηκωθούμεν με ορμή,
εκδίκησιν ζητούντες,
Τυράννους απολούντες,
για την Ελευθερίαν,
με χαρά, μπρε παιδιά!

Ως πότ' ημείς υπομονή,
και να μη βγάνωμεν φωνή;
Σα να'μαστε δεμένοι,
ζούμεν τυραννισμένοι,
και καταφρονημένοι,
στη φωτιά, μπρε παιδιά!

Όλα τα έθνη το θωρούν
και πάλ' ευθύς το απορούν,
πώς τέτοια παλληκάρια,
που 'ναι σαν τα λιοντάρια,
να ζουν στην τυραννίαν
στη φωτιά, μπρε παιδιά!

Λοιπόν, τινάξετε για μια,
την τυραννίαν και σκλαβιά.
Παράδειγμα μας είναι,
των προπατόρων μνήμαι,
καθώς εκείνοι ζούσαν
στη φωτιά, μπρε παιδιά.
(…)
Τα παλικάρια τα καλά
ποτέ δεν στέκουν σφαλιστά.
 Αλλά με την ανδρείαν
τινάζουν τυραννίαν
και ζούν μ’ ελευθερίαν
στο δουνιά, μπρε παιδιά.
(…)
Αυτούς που βλέπετ’ ἀντικρὺ,
εἶναι Κονιάρηδες χοντροί.
Κ’ ἐσεῖς, μπρὲ παλληκάρια,
εἶστε σὰν τὰ λιοντάρια.
Κτυπᾶτε τοὺς Τυράννους,
μὲ χαρὰ στὴ φωτιά!
(…)
Τὰ ἔθνη ποὺ δὲν μᾶς ψηφοῦν,
Πατρίδα, Γένος ὀνειδοῦν,
ἄς ἴδωσιν ἀνδρείαν
κι ἄς λάβωσι δειλίαν,
νὰ πέσουν, νὰ σπαράξουν,
στὴ φωτιὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Ν’ ἀρχίσουν τώρα νὰ λαλοῦν,
μὲ ὄργανα νὰ κελαδοῦν
οἱ Μοῦσες τὴν ἀνδρειὰν μας,
τώρα στὴν Λευθεριά μας.
πῶς τρέχομεν μὲ πόθον
καὶ χαρὰ στὴ φωτιὰ!

................................................................................

 Το πλήρες κείμενο του "Πατριωτικού Ύμνου"
(Στην ανάγνωσι/παρουσίασι, εκτός του υπογράφοντα, πρόκειται να συμμετάσχουν οι μαθητές:
Γιάννης Τζάθας, Βασίλης Σιμιτζής, Βαγγέλης Λάμπρου και Κωνσταντίνος Πούρης):

ΥΜΝΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ

τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅλης της Γραικίας πρὸς ξαναπόκτησιν τῆς αὐτῶν Ἐλευθερίας

Ὅλα τὰ ἔθνη πολεμοῦν
καὶ στοὺς Τυράννους τους ὁρμοῦν,

ἐκδίκησιν γυρεύουν

καὶ τοὺς ἐξολοθρεύουν·

καὶ τρέχουν γιὰ τὴν δόξαν

μὲ χαρὰ στὴ φωτιά!

Κ’ ἐκεῖνα πού ἀποκοτοῦν,
ὅ,τι κι ἂν θέλουν ἀποκτοῦν·
διέτε τὴν Ἰταλίαν,
πῶς πῆρ’ ἐλευθερίαν
καὶ τρέχει γιὰ τὴν δόξαν,
μὲ χαρὰ στὴ φωτιά!

Ἔτζι κ’ ἐμεῖς, ὦ ἀδελφοί,
νὰ σηκωθοῦμεν μὲ ὁρμή,
ἐκδίκησιν ζητοῦντες,
Τυράννους ἀπολοῦντες,
γιὰ τὴν Ἐλευθερίαν
μὲ χαρά, μπρὲ παιδιά!

Ὥς πότ’ ἡμεῖς ὑπομονή,
καὶ νὰ μὴ βγάνωμεν φωνή;
Σὰ νὰ ’μαστε δεμένοι,
ζοῦμεν τυραννισμένοι
καὶ καταφρονημένοι,
στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Ὅλα τὰ ἔθνη τὸ θωροῦν,
καὶ πάλ’ εὐθὺς τὸ ἀποροῦν,
πῶς τέτοια παλληκάρια,
ποὺ ‘ναι σὰν τὰ λιοντάρια,
νὰ ζοῦν στὴν τυραννίαν
στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Λοιπόν, τινάξετε γιὰ μία,
τὴν τυραννίαν καὶ σκλαβιὰ!
Παράδειγμά μας εἶναι,
τῶν προπατόρων μνήμαι,
καθὼς ἐκεῖνοι ζοῦσαν·
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Ἂν περπατῃς μεσ’ στὰ βουνά,
κ’ ἔχῃς συντρόφους τὰ κλαδιά,
κανεὶς δὲν σὲ στιμάρει,
πῶς νὰ ‘σαι παλληκάρι.
Ἄλλ’ ἔβγα καὶ πολέμει,
μὲ χαρὰ στὴ φωτιά!

Τώρα καιρὸς εἶναι καλός,
γιὰ νὰ φανῆ ὁ δυνατός,
Τυράννους νὰ σκοτώσῃ
και χριστιανοὺς νὰ σώσῃ.
Λοιπόν, ἄς κινηθῶμεν
μὲ χαρὰ στὴν Τουρκιά!

Ὡς πότε, ἄνδρες ξακουστοί,
νὰ εἶστε πάντα σφαλιστοί;
Σ’ ἔρημους καὶ στὰ δάση
κανεὶς δὲν σᾶς τρομάσσει
ἐβγῆτε καὶ χυθῆτε
στὴν Τουρκιά, μπρὲ παιδιά!

Τὰ παλληκάρια τὰ καλὰ
ποτὲ δὲν στέκουν σφαλιστά.
Ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνδρείαν
τινάζουν Τυραννίαν
καὶ ζοῦν μ’ Ἐλευθερίαν
στὸ δουνιά, μπρὲ παιδιά!

Ἰδοὺ καιρὸς νὰ δοξασθῇς,
ψυχὴν καὶ σῶμα νὰ σωθῇς,
τὰ ἀδέλφια σου νὰ γλύσῃς,
Τυράννους νὰ τζακίσῃς.
Κ’ ἐλεύθεροι νὰ ζῶμεν
στὸ δουνιά, μπρὲ παιδιά!

Ὅποιος λοιπὸν εἶναι καλός,
κι ὀρθόδοξος χριστιανός,
μὲ τ’ ἄρματα στὸ χέρι,
ἃς δράμῃ σὰν ξεφτέρι,
τὸ Γένος του νὰ σώσῃ
μὲ χαρά, μπρὲ παιδιά!

Σταυρός, ἡ πίστις καὶ καρδιά,
δουφέκια καὶ καλὰ σπαθιά,
γκρεμίζουν Τυραννίαν,
τιμοῦν Ἐλευθερίαν,
ὁπ’ ἔδωκεν ὁ Πλάστης
στὸ δουνιὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Αὐτοὺς ποὺ βλέπετ’ ἀντικρὺ,
εἶναι Κονιάρηδες χοντροί.
Κ’ ἐσεῖς, μπρὲ παλληκάρια,
εἶστε σὰν τὰ λιοντάρια.
Κτυπᾶτε τοὺς Τυράννους,
μὲ χαρὰ στὴ φωτιά!

Ντουντούμικα πλατιὰ φοροῦν,
χωρὶς πιλάφι δὲν μποροῦν,
μιὰ ὥρα δὲν προσμένουν,
χωρὶς καφὲ πεθαίνουν.
Λοιπόν, τὶ τοὺς φοβεῖσθε;
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Ἡ προκοπὴ τους εἶν’ αὐτὴ,
καθὼς ξυπνήσουν τὸ ταχὐ,
«ἀνάσουνου» καὶ «ντέρα»,
ὤ, τὴν κακή τους μέρα!
Ὡς πότε τοὺς βαστᾶτε;
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Ἀρβανιτιὰ καὶ ἡ Τουρκιὰ
χάνει καὶ νοῦν καὶ μυελὰ.
ὅταν θὰ σηκωθῆτε
κι ἀπάνω τοὺς χυθῆτε,
τρέμουν κι ἀνατριχιάζουν.
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Καπιτανέοι ἀδελφοί,
ἥρωες, ἄνδρες θαυμαστοί,
καιρὸς εἶν’, πολεμεῖτε,
Τυράννους μὴν ἀφῆτε.
τ’ ἀδέλφια μας νὰ γλύσουν.
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Νὰ λάμψῃ πάλιν Λευθεριά,
ὡς ἦτον τότε μιὰ φορὰ.
κ’ ἐσᾶς χρυσὰς κολόνας
σας κάμουν εἰς αἰῶνας,
νὰ εἶστε διὰ μνήμην.
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Ὅσ’ ἄστρα ἔχει ὁ οὐρανὸς
κι ὅσες φωτιὲς ὁ κεραυνός,
τόσες φορὲς ὁμοίως
ὁ Μπότζαρης ἀνδρείως
ἐνίκησε μὲ δόξαν
τὴν Τουρκιὰ, μπρέ παιδιὰ!

Μπουκουβαλέοι ξακουστοί,
ὅπου ‘ναι σὰν τὸν Ἡρακλῆ,
τυράννους Ὀθωμάνους
τοὺς ἔχουν σὰ γαϊδάρους.
σὰν τίγρεις γιουρουδίζουν
στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά.

Ὃ Δράκος εἶναι τρομερὸς
κι ὃ Καραΐσκος τολμηρός
Ὅρμοῦν εἰς τὴν Τουρκίαν
χωρὶς καμμιὰ δειλίαν,
σκοτώνουν τοὺς Τυράννους,
μὲ χαρὰ στὴ φωτιά!

Χριστάκης τώρα εἶν’ καλὸς
καὶ ὁ Μπλαχάβας δυνατὸς.
Ἂν βγάλουν τὰ σπαθιὰ τους,
ἀλὶ ‘πό τὴν Τουρκιὰ τους,
ζητοῦντες Λευθερίαν
μὲ χαρὰ στὴ φωτιὰ!

Ὁ Λάζος καὶ ὁ Κομπολὴς,
Μπασδέκης καὶ ὁ Κωσταντὴς,
Ταπάκης καὶ Γκιθώνας,
νὰ ζοῦν εἰς τοὺς αἰῶνας,
εἲν’ ἄνδρες ξακουσμένοι
στὸ δουνιὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Σταθᾶς, Στερνάρης κι ὁ Παππούς,
κι ὁ Κοντογιάννης ποὺ ἀκοῦς,
ὡς ταῦροι αὐτοὶ μουγγρίζουν,
Τυράννους φοβερίζουν,
πατοῦν τὴν Τυραννίαν
μὲ χαρὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Ὁ Βαρνακιώτης εἶν’ φρικτὸς
καὶ ὁ Μιχάλης φοβερός,
Τζιανάκας καὶ Νικόλας,
νὰ ‘χουν χρυσοὺς αἰῶνας,
ποτὲ τους δὲν φοβοῦνται
τὴν Τουρκιά, μπρὲ παιδιὰ!

Τζαχίλας, Ψείρας, κι ὁ Κοντὸς,
Δημόκας καὶ ὁ Κατζαρὸς,
ὁ Μάνδαλος καὶ Φώτης,
Τυράννων εἶν’ διώκτης.
Αὐτοὶ πάντα νικοῦνε
μὲ χαρὰ τὴν Τουρκιὰ!

Νικολακέοι τρομεροὶ
καὶ ὁ Καγκιούζης πολεμεῖ.
διέτε τὸν Ζαχαρία
πῶς τρώγει τὴν Τουρκία,
τὸ Γένος γιὰ νὰ σώσουν,
μὲ χαρὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Ὁ Χρυσαντάκης κι ὁ Γιαννὴς,
Τσοβάρας καὶ ὁ Τζιαμπαλὴς.
διὲς τὸν Κολοκοτρώνη
πόσους ἐχθροὺς σκοτώνει.
καὶ τρέχουν σὰ θηρία
μὲ χαρὰ στὴ φωτιὰ!

Κι ἄλλοι ἀμέτρητοι πολλοί,
καπιτανέοι τρομεροί,
ποὺ τρέχουν σὰ θηρία,
ξεσχίζουν Τυραννία
καὶ θέλουν Λευθερία.
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιά!

Αὐτοὶ Τυράννους δὲν ψηφοῦν
κ’ ἐλεύθεροι στὸν κόσμον ζοῦν.

πλοῦτος, ζωή, τιμή τους,
εἶν’ μόνον τὸ σπαθί τους!
Καὶ τρέχουν γιὰ τὴν δόξαν
μὲ χαρὰ στὴ φωτιὰ!

Ἀλέξανδρε, τώρα νὰ βγῇς
ἀπὸ τὸν τάφον, καὶ νὰ ἰδῇς
τῶν Μακεδόνων πάλιν
ἀνδρείαν τὴν μεγάλην,
πῶς τοὺς ἐχθροὺς νικοῦνε,
μὲ χαρὰ στὴ φωτιὰ!

Ὁ Λεωνίδας ποῦ νὰ ζῇ
μὲ τοὺς τρακόσιους του μαζὶ,
νὰ ἰδῇ τὸν Σπαρτιάτη
πῶς ρίχνεται σὰν ἄτι.
τρώει, πατεῖ, ξεσχίζει
τὴν Τουρκιά, μπρὲ παιδιὰ!

Αὐτοὺς κ’ ἐμεῖς τοὺς θαυμαστούς,
ἥρωας κι ἄλλους ἐκλεκτούς,
ἄς μιμηθῶμεν τώρα,
μὴ χάνωμεν τὴν ὥρα,
ὅτ’ εἶναι πρόγονοί μας.
Στὴ φωτιά, μπρὲ παιδιὰ!

Αὐτοὶ ἐζοῦσαν στὸ δουνιά,
μισοῦντες τὴν κακὴ σκλαβιά·
γιὰ τὴν Ἐλευθερίαν
πηδοῦσαν στὴν φωτίαν.
Λοιπόν, τὶ καρτεροῦμεν;
Στὴ φωτιὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Ἀπόφασις καὶ ἡ ὁρμὴ,
ἀνδρεία καὶ ἡ συμβουλή,
Τυράννους δίδουν δρόμον,
μαζὶ καὶ μέγαν τρόμον.
Λοιπόν, ἀγριωθῆτε,
μὲ χαρὰ στὴν Τουρκιὰ!

Ἁρπάξατε τώρα σπαθιὰ
καὶ τρέξατε σὰν τὰ θεριὰ.
Χυθῆτε στὴν Γραικίαν,
βγάλτε τὴν Τυραννίαν
καὶ δότε Λευθερίαν,
μὲ χαρὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Λόγγοι, βουνὰ καὶ λαγκαδιές,
ἄς στράψουνε ἀπὸ φωτιές·
φωνές, φόβους καὶ τρόμους
γεμίσατε τοὺς δρόμους·
νὰ διῶξτε τοὺς Τυράννους
μὲ χαρὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Νὰ λάμψῃ πάλιν ὁ Σταυρός,
ἄς ἔρχεται τώρα ὀμπρὸς,
νὰ ἴδωσι τὰ ἄστρα
τοὺς πύργους καὶ τὰ κάστρα
νὰ πέφτουν τῶν Τυράννων
στὴ φωτιὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Τὰ ἔθνη ποὺ δὲν μᾶς ψηφοῦν,
Πατρίδα, Γένος ὀνειδοῦν,
ἄς ἴδωσιν ἀνδρείαν
κι ἄς λάβωσι δειλίαν,
νὰ πέσουν, νὰ σπαράξουν,
στὴ φωτιὰ, μπρὲ παιδιὰ!

Ν’ ἀρχίσουν τώρα νὰ λαλοῦν,
μὲ ὄργανα νὰ κελαδοῦν
οἱ Μοῦσες τὴν ἀνδρειὰν μας,
τώρα στὴν Λευθεριά μας.
πῶς τρέχομεν μὲ πόθον
καὶ χαρὰ στὴ φωτιὰ!