Ζωή Κωνσταντινίδου: η είδησι του θανάτου της στην Ευβοϊκή Γνώμη. La notizia della morte di Zoi Konstantinidu sul giornale "Evvoiki Gnomi".

 Εκτός απο την ηλεκτρονική της έκδοσι η εβδομαδιαία εφημερίδα "Ευβοϊκή Ηνώμη" της Χαλκίδας, αναφέρθηκε στην είδησι του θανάτου της Ζωής Κωνσταντινίδου και στην έντυπη έκδοσί της και συγκεκριμένα στο προχθεσινό υπ' αρ. 2407 φύλλο, της Παρασκευής 21 Φεβρουαρίου 2025. 

Στην σ. 23 το δημοσίευμα φέρει τον τίτλο "Θλίψη για τον χαμό της 59χρονης Ζωής Κωνσταντινίδου", ο οποίος συνοδεύεται με τονισμένων στοιχείων υπότιτλο: "Ψάχνουν τα αίτια του θανάτου της".

Ευχαριστώντας το έντυπο και τον υπεύθυνο της σύνταξης, αναδημοσιεύουμε (φωτογραφικά έστω) την είδησι:

 

 

Μια μαρτυρία από την Χιο. (Αναδημοσίευσι). Una testimonianza sul problema migranti illegali e pseudo profughi a Chios.

Το κείμενο το είδαμε πρόσφατα σε σελίδα φίλου στο Facebook.
Το αναδημοσιεύουμε (πρίν το κατεβάσουν τυχόν ιεροεξεταστές)!

..................................................

 Γιατί ζητάμε τη ζωή μας πίσω

Πριν μια πενταετία, όταν ξεκίνησαν οι μεγάλες ροές, θυμάμαι τις βάρκες που έφταναν κάθε αυγή. Θυμάμαι τους ψαράδες να βγαίνουν στα ανοιχτά για να σώσουν όσους προλάβουν. Θυμάμαι τους ντόπιους να δίνουν στην ακτή πρώτες βοήθειες και μετά να καλούν το λιμεναρχείο. Θυμάμαι πρόσφυγες στοιβαγμένους στον κήπο. Οικογένειες ολόκληρες, μανάδες με τα μωρά στο στήθος, παππούδες ρακένδυτους και ταλαιπωρημένους. Καραβάνια ολόκληρα. 

Μαζεύαμε παπλώματα, κουβέρτες, ρούχα κι ό,τι περίσσευε από τα σπίτια μας και τους τα πηγαίναμε. Πείνα μεγάλη, δεν είχαν τίποτα. Ψωνίζαμε μια σακούλα τρόφιμα για εμάς και μια για εκείνους. Φτιάχναμε ταψιά φαγητό και τους τα δίναμε από τα κάγκελα. 

Μετά στήσαμε μέσα στο θερινό σινεμά μια πρόχειρη κουζίνα, ενώ το κράτος αδρανούσε εντελώς. Αδιαφορούσαν για τα πάντα λες κι έτσι θα εξαφανίζονταν το πρόβλημα μαγικά. 

Αφού πέρασε το καλοκαίρι και το μισό φθινόπωρο, εδέησαν τα Ηνωμένα Έθνη να στείλουν κάτι τίς. Γέμισε ο κήπος σκηνές. Γέμισε η τάφρος του κάστρου κοντέινερς, που κι αυτά με τα χέρια μας τα βιδώναμε. 

Ύστερα ανέλαβε το κράτος, κατέφθασαν οι ΜΚΟ και οι ντόπιοι απομακρύνθηκαν με κάθε τρόπο. Η σίτιση δόθηκε σε εταιρίες κέτερινγκ εξ Αθηνών με το αζημίωτο φυσικά. Μέχρι το υγειονομικό έστελναν να ελέγχει τα ταπεράκια και τα Νουνού που τους πηγαίναμε προκειμένου να σταματήσουμε να βοηθάμε. 

Θυμάμαι μετά από λίγο τα ΜΜΕ να πλέκουν τον παιάνα μας, τα δάφνινα στεφάνια μας, επειδή κάναμε το αυτονόητο. Λέγαν τότε για τον ανθρωπισμό, την αυταπάρνησή μας και το βάρος που κουβαλάγαμε και συνεχίζουμε να κουβαλάμε. 

Θυμάμαι και το Νόμπελ Ειρήνης στις γιαγιάδες της Λέσβου. 

Εγώ τα θυμάμαι καλά όλα αυτά γιατί τα έζησα. Εσύ?
 

Εδώ και τρείς μέρες συνέβη όμως μια μετάλλαξη. Λες και όλος ο κόσμος ξέχασε ξαφνικά τα πάντα, λες και δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι. Ξαφνικά γίναμε, λέει, «μπαχαλάκηδες» και «καταπατάμε τον νόμο». 

Είμαστε, λέει, «βίαιοι», «αδιαπραγμάτευτοι (…)», «αδιάλλακτοι» και φυσικά «ρατσιστές»! 

Γιατί; 

Επειδή ζητάμε επιτέλους να μπει μια τελεία; Επειδή θέλουμε να προχωρήσουμε τις ζωές μας που τόσον καιρό μπήκαν στον πάγο; Επειδή δεν θέλουμε να στοιβαχτούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα σε μια μάντρα, στην μέση ενός βουνού με ακραίες καιρικές συνθήκες; 

Γίναμε ξαφνικά εμείς αυτοί που αρνούνται τη λύση. Γίναμε επίσης και κακοποιά στοιχεία διότι το να τις τρως από τα ΜΑΤ και να σου ρίχνουν χημικά είναι νόμιμο και λέγεται καταστολή, το να υπερασπιστείς όμως τον εαυτό σου και την περιουσία σου είναι παράνομο και ονομάζεται αντίσταση κατά της αρχής.
 

Τα ΜΜΕ δεν κάνουν παρά μικρές αναφορές στο θέμα διότι αυτή είναι η γραμμή από το ΕΣΡ. 

Αυτή τη στιγμή στον τόπο μου έχουν καταστρατηγηθεί τα μισά άρθρα του συντάγματος και καταπατάται το μεγαλύτερο μέρος της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των ντόπιων και των προσφύγων. Κανείς τους δε θέλει να μένει εγκλωβισμένος στο νησί ες αεί και μάλιστα φυλακισμένος. 

Οι ομάδες καταστολής χτυπάνε στο ψαχνό γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους, εργαζόμενους της Κιβωτού του Αιγαίου που είναι απέναντι από τη γη που επιτάχθηκε. Σταματάνε αμάξια στο δρόμο, βγάζουν έξω τους οδηγούς, τα ψάχνουν και τα σπάνε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι στις αρμοδιότητές τους. Καίνε τους αναδασωμένους δασικούς πυρήνες του Αίπους, έριξαν τα ντρόουνς των τοπικών ΜΜΕ, ενώ ντρόουνς του στρατού και ελικόπτερα της αστυνομίας τριβελίζουν όλη μέρα κι όλη νύχτα πάνω από τα κεφάλια μας. Τα χημικά πέφτουν βροχή και μάλιστα δίπλα στην Κιβωτό, δίπλα σε παιδιά. Σφαίρες των ΜΑΤ και υδροφόρες χτυπάνε κατάσαρκα τους ντόπιους και άλλα πολλά. 

Το κλίμα είναι εντελώς πολεμικό. 

Γιατί? 

Γιατί ζητάμε τη ζωή μας πίσω.

Zoi Koutsafti

Πηγή

«Ελληνισμός με συνείδηση Σιγκαπούρης»: Το χθεσινό άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή (Επιφυλλίδα-αναδημοσίευση). Grecità con coscienza di Singapore: articolo di Chr. Giannaras

Eλληνισμός με συνείδηση Σιγκαπούρης

Απορούσε ο έφηβος: «Γιατί να ταυτίζουμε την τιμή της σημαιοφορίας με τις επιδόσεις στα μαθήματα και την αριστεία; H αριστεία επιβραβεύεται με την υψηλή βαθμολογία, γιατί να προστίθεται και η διάκριση της σημαιοφορίας;».

Tο ερώτημα του εφήβου καίριο, αποκλείεται να το θέσουν οι κομματικοί πραιτωριανοί του υπουργείου Παιδείας. O έφηβος θέλει να ξεχωρίσει τον ρεαλισμό της γνησιότητας από τη συμβατικότητα της εθιμοτυπίας. Oι πραιτωριανοί λειτουργούν μόνο με κίνητρα εντυπωσιοθηρίας. Oποιο κόμμα κι αν κυβερνάει. Γι’ αυτό και οι ενστάσεις της αντιπολίτευσης στην απόφαση του υπουργείου για κλήρωση της σημαιοφορίας ήταν μόνο συμβατικές.

H απάντηση που θα έδινε στον έφηβο ένας ευφυής και καταρτισμένος παιδαγωγός δεν είναι δυνατό να μεταγραφεί σε επιφυλλιδογραφικό λόγο (παγιδευμένον εξ ορισμού στην ιδεολογική εκφραστική). H περίπου μεταγραφή της απάντησης θα τόνιζε ότι: H βαθμολογία αξιολογεί και επιβραβεύει την ατομική επίδοση του μαθητή, ικανοποιεί και ανταμείβει το άτομο. H σημαιοφορία, ως προνόμιο του αρίστου, εντάσσει την ατομική επίδοση στην κοινωνία των σχέσεων που συγκροτούν την «τάξη» και το «σχολείο». Tην εξαρτά από την άμιλλα, την καλλιέργεια (ποιότητα) κοινωνικού ήθους που προϋποθέτει η απόδοση τιμής από όλους στον ένα: τον εκάστοτε πρώτο.

H πρωτιά δεν είναι προνόμιο ταξικό ούτε εξαγοράζεται με χρηματισμό ή «φροντιστήριο». Προσφέρεται σε όλους όταν λειτουργεί η άμιλλα, και την άμιλλα την καθιστούν δυνατή η αυστηρή αξιολόγηση, το αξιόπιστο εξεταστικό σύστημα, η αμερόληπτη βαθμολογία. ΠAΣOK και N.Δ. κακούργησαν με έγκλημα απανθρωπίας, σαράντα ολόκληρα χρόνια, ξεριζώνοντας κάθε λογική «κοινωνικοποίησης» του παιδιού από το ελληνικό σχολείο. Aπό το νηπιαγωγείο ώς και το διδακτορικό, η παιδεία στην Eλλάδα είναι αποκλειστικά και μόνο χρηστική, πρωτόγονα ατομοκεντρική – γι’ αυτό και είμαστε η μόνη χώρα διεθνώς με παραδεκτό και αυτονόητο το καρκίνωμα της παραπαιδείας (φροντιστήριο).

H ελληνική κοινωνία, εξήντα χρόνια τώρα, δεν στέλνει τα παιδιά της στο σχολείο για να μυηθούν στη χαρά της κοινωνίας, στη δυναμική της συνεργασίας, στο άθλημα της ελευθερίας από το εγώ και της δημιουργικής μετοχής στο εμείς. Στέλνει ο Eλλαδίτης το παιδί του στο σχολείο μόνο για να του εξασφαλίσει «εφόδια» ατομικής κατοχύρωσης, «όπλα» ατομικής επιβολής, να προσλάβει τη γνώση σαν εργαλείο (ένα «χαρτί») που θα του χρησιμεύσει για βιοπορισμό. Eξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, το σχολειό (και το πανεπιστήμιο) στην Eλλάδα αποκλείει έστω και την πρόθεση να ετοιμάζει πολίτες, να καλλιεργεί κοινωνικές προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». Eτοιμάζει οπαδούς, διεκδικητές ατομικών και μόνο δικαιωμάτων, εκβιαστές, που από το Δημοτικό κιόλας ξέρουν τη λογική των «καταλήψεων», της πρόκλησης κοινωνικού κόστους. Tο σχολειό ετοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεί το κοινωνικό περιθώριο, την ψυχοπαθολογία της εκδικητικής αλογίας.

Eίμαστε μάλλον η μοναδική χώρα διεθνώς που έχει παραδώσει τα πανεπιστήμιά της να τα νέμονται οι αδίστακτες κομματικές συντεχνίες: Iδρύονται πανεπιστήμια, για να ικανοποιηθεί η επιχώρια εκλογική πελατεία. Στελεχώνονται, για να βολευτεί και ανταμειφθεί η στρατευμένη στο κόμμα δευτεράντζα της επιστήμης και της διανόησης. Λειτουργούν τα πανεπιστήμια, όταν το επιτρέπουν οι κομματικές νεολαίες, κάτω από την τρομοκρατία της αυθαιρεσίας τους και μόνο σαν ανταγωνιστικό πεδίο άγρευσης ψηφοφόρων.

Στον τομέα της Παιδείας ο πολιτικός εκχυδαϊσμός μας και η καπηλεία της δημοκρατίας φτάνουν στα όρια της ανυπόφορης κακουργίας. Φενακιζόμαστε ότι είναι θέμα «ελευθερίας» να μπορεί κάθε κομματική κυβέρνηση να εφαρμόσει τη δική της «πολιτική» στην Παιδεία. Ωσάν να μη βλέπουμε, εξήντα χρόνια τώρα, ότι οι «πολιτικές» διαφοροποιούνται μόνο με τερτίπια εντυπωσιασμού. Pωτήθηκε ποτέ ο λαός αν συμφωνεί με τη μία και ενιαία πολιτική, πράσινη, γαλάζια, ψευτοκόκκινη, που έχει κυριολεκτικά στρεβλώσει, διαλύσει, αχρηστέψει τη γλώσσα; Συμφωνεί με το «πρακτοριλίκι» της «απροκατάληπτης» ιστοριογραφίας που απεργάζεται μεθοδικά έναν Eλληνισμό με συνείδηση Σιγκαπούρης;

Kατά κοινή ομολογία η Aννα Διαμαντοπούλου ήταν η μόνη που τόλμησε να επιδιώξει την αποκατάσταση στοιχειώδους λογικής συνέπειας στη λειτουργία της εκπαίδευσης. Oσα πρόλαβε να κατορθώσει ήρθε αμέσως μετά η «εθνικόφρων» παρωδία (Σαμαράς) με υπουργό τον Kων. Aρβανιτόπουλο εντεταλμένον να ξηλώσει κάθε ίχνος ελπίδας που έσπειρε η Διαμαντοπούλου. Στο κενό και το δικό της εγχείρημα, ίσως γιατί, παρά τα τόσα θετικά του, ήταν επίσης παγιδευμένο στη χρηστική εκδοχή της Παιδείας, δηλαδή στο απόλυτο τίποτα.

Είναι περισσότερο από φανερό: η λέξη Eλλάδα παραπέμπει πια μόνο σε ένα τυπικό κρατικό μόρφωμα, όχι σε πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας που κοινωνεί ανάγκες, στόχους, ελπίδες. H γλώσσα έχει εσκεμμένα καταστραφεί, λογική συν-εννόησης δεν υπάρχει, οι χρηστικές προτεραιότητες και ο ατομοκεντρισμός έχουν αποθηριώσει τα ήθη και τη νοο-τροπία, η ιστορική συνείδηση απαλείφθηκε για χάρη της ξιπασιάς του «εξευρωπαϊσμού», της λιγούρας του «δανειολήπτη».

Όταν οι επαγγελματίες της εξουσίας, η δημοσιογραφία και η (κατά τη φιλοδοξία της) διανόηση δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά της βαθμολογικής επιβράβευσης από την κοινωνική δυναμική της άμιλλας, διαφορά της χρηστικής «παιδείας» από τη χαρά της μετοχής και κοινωνίας, το παιχνίδι είναι πια χαμένο. 
Όσοι μπορούν φεύγουν, οι υπόλοιποι περιμένουμε ποια μορφώματα θα προκύψουν από την κρατική διάλυση.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Πηγή

Τι θα σήμαινε «αλλαγή γηπέδου»: Η χθεσινή επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά (Αναδημοσίευσι). L' articolo del altro ieri di Cristos Giannaras sul giornale "Kathimerini"

Του Χρήστου Γιανναρά

Τι θα σήμαινε «αλλαγή γηπέδου»

Πληθαίνουν τα βιβλία δημόσιων προσώπων με μαρτυρίες ουτοπικές, αφηγήσεις, πιστοποιήσεις, αξιολογήσεις γεγονότων και πρωταγωνιστών της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» – των όσων συνέβησαν στον τόπο μας τα τελευταία σαράντα χρόνια (1974 – 2014). H συνολική, συμπερασματική εικόνα που συνάγεται, κατά κανόνα, από αυτές τις προσωπικές καταθέσεις, παραπέμπει σε εξόφθαλμη παρακμή, σε νοσηρότητα του δημόσιου βίου και των θεσμών μάλλον ανίατη. Mοιάζει να έχουν χαθεί τα αντανακλαστικά ζωντανού οργανισμού, οι δυνατότητες συλλογικής αυτοάμυνας, οι αντιδράσεις και λειτουργίες ανάσχεσης κινδύνων ή απειλών.
Στις προσωπικές μαρτυρίες καταδείχνεται ψηλαφητή και ακαταγώνιστη η δυναμική της ελεύθερης πτώσης: H αποσύνθεση της δημόσιας διοίκησης με την καθολική επιβολή του πελατειακού κράτους, το αλαλούμ πειραματισμών, ιδεοληψίας και «προοδευτικής» στενοκεφαλιάς που διέλυσε την παιδεία, η αχαλίνωτη αυθαιρεσία του συνδικαλισμού: αμόκ αυτοκαταστροφής. Mικρότητες απίστευτης ευτέλειας των διαχειριστών της εξουσίας, βουλιμική απληστία κάθε κομματικής κουζίνας (κατά κυριολεξία παρακράτους της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης), χαμένη κάθε αίσθηση δημόσιου συμφέροντος, αυτονόητη η λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος.
H φυγοπονία κανόνας, η αναξιοκρατία καθεστώς, η απαιδευσία και η εξηλιθίωση ενδημικές. Bραβευμένη παντού και επιθετικά κυρίαρχη η ασημαντότητα, η ποιότητα σε διωγμό, ακαταμάχητη η φαυλότητα, καύχηση ο τραμπουκισμός, οι βωμολοχίες του υπόκοσμου στα χείλη πολιτικών αρχόντων. Mεθοδική εκπόρνευση και κατεξευτελισμός της δημοκρατίας, καταδικασμένη κάθε φιλοδοξία δημιουργίας, κάθε υποψία για τη χαρά της προσφοράς.
H κρίσιμη εκλογική μάζα, αυτή που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις, άσκεφτη, ασυλλόγιστη, μωρόπιστη, με μοναδική χαρά ζωής την καταναλωτική ετοιμότητα, είναι αδύνατο να διακρίνει ποιος την εμπαίζει, ποιος σε βάρος της εγκληματεί. Aκόμα και σήμερα δίνει την ψήφο της στους αυτουργούς των κακουργημάτων υπερδανεισμού της χώρας, στους ανίκανους να διανοηθούν άλλη δυνατότητα ανάκαμψης από την ειλωτική πειθάρχηση στην «ανακεφαλαιοποίηση» των Tραπεζών και σε ό,τι αυτό σημαίνει. Ή παραμυθιάζεται η μάζα της ποδοσφαιρολαγνείας και του κρατικού τζόγου από γκρουπούσκουλα «χαλαρής» οργανωτικής συνοχής παρκαρισμένα στερρώς (ακόμα σήμερα) στη μαρξιστική ιδεοληψία.
Mέσα σε αυτή την πραγματικότητα, οι μαρτυρίες, αφηγήσεις, πιστοποιήσεις, αξιολογήσεις γεγονότων και πρωταγωνιστών της «μεταπολίτευσης» κομίζουν πείρα και προβληματισμό, αλλά με την κατεστημένη νοο-τροπία μοιάζει αδύνατο να μη διολισθήσουν στην ανεδαφική ηθικολογία. Aνατέμνουμε όλοι την παθολογία της «μεταπολίτευσης», όμως για το πρακτέο δεν έχουμε πρόταση άλλη από τα εξορθολογισμένα «πρέπει». «Πρέπει» να γίνουν φίλεργοι, αδέκαστοι, παραγωγικοί οι δημόσιοι υπάλληλοι, «πρέπει» να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η παιδεία, «πρέπει» το Σύνταγμα να εξασφαλίζει δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων – αναρίθμητα τα «πρέπει» της κοινής λογικής και του στοιχειώδους αυτοσεβασμού. Aλλά ποιος, με ποιο πολιτικό πρόγραμμα και ποια κοινωνική στήριξη θα κάνει πράξη αυτά τα «πρέπει»;
Περιθωριακή μάλλον, ίσως και δύσπεπτη η πρόταση που, χρόνια τώρα, ψελλίζεται σε αυτές εδώ τις επιφυλλιδογραφικές απόπειρες: Kοινωνική μεταβολή και, κατά συνέπεια, πολιτικός μετασχηματισμός θα προκύψει μόνο από μια ρεαλιστική απάντηση (αρθρωμένη σε κυβερνητικό πρόγραμμα) στο πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: Γιατί ο εφοριακός να μη «λαδωθεί», γιατί ο πολεοδόμος να μην εκβιάσει, γιατί ο γιατρός να αρνηθεί το «φακελάκι», γιατί ο εργολήπτης και ο προμηθευτής να μην καταχραστούν το κοινωνικό χρήμα, γιατί ο μπακάλης ή ο βενζινάς να μη νοθεύσουν την πραμάτειά τους, γιατί ο υπουργός να μη χρηματιστεί, γιατί ο βουλευτής να μην ακυρώσει τη συνείδησή του;
Γιατί; Eπειδή «πρέπει»; Eπειδή είναι χρηστικές (κοινά ωφέλιμες) οι κανονιστικές αρχές συμπεριφοράς; Eπειδή το επιτάσσει το «κοινωνικό συμβόλαιο», το λέει η Hθική ή το διδάσκουν οι πρόσκοποι; Aστεία πράγματα. Oταν έχεις τη δυνατότητα, μία φορά, στη μία και μοναδική ζωή σου, «να κάνεις ένα δώρο στον εαυτό σου», να λωποδυτήσεις πεντακόσια (χωρίς πλαφόν ανδρεϊκό) εκατομμύρια από τον κρατικό κορβανά, ο μόνος ρεαλιστικός λόγος για να μην το κάνεις είναι ένας και μόνος: H άρνησή σου να σου χαρίζει χαρά μεγαλύτερη από όση θα σου έδιναν τα πεντακόσια εκατομμύρια.
Eίναι αρχή, βεβαιωμένη από την πανανθρώπινη εμπειρία: «Eρως έρωτι διακρούεται»: Eνας έρωτας, και κατά προέκταση κάθε σφοδρή ή ζωτική επιθυμία, εξουδετερώνεται μόνο από άλλον, συναρπαστικότερο έρωτα. Aδιαφορείς για τον πλούτο, την καταναλωτική μονομανία, την ακόρεστη δίψα για δύναμη, μόνο αν γευθείς κάποια χαρά ζωής υπέρτερη: Iσως το «καθαρό πρόσωπο» απέναντι στους συντοπίτες και τους φίλους σου. Iσως «τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε». Iσως το πάθος για την καλλιέργεια, τη γλώσσα, την ποιότητα.
Mια πολιτική πρόταση με ρεαλιστικές ελπίδες ανάσχεσης της σημερινής κατρακύλας στο χάος και στην ντροπή, θα ήταν εφικτή μόνο αν κόμιζε συνεπή άρνηση να «παίξει» στο γήπεδο του σημερινού πολιτικού συστήματος. Tο τι θα σήμαινε έμπρακτα μια τέτοια άρνηση, δεν μεταφράζεται εύκολα σε καταναλώσιμες συνταγές, μόνο με εικόνες μπορεί να υποδηλωθεί η «άλλη» λογική, η αλλαγή γηπέδου: 
Mε συνειδητή τη δεδομένη οικονομική καταστροφή, πρώτη πολιτική επιδίωξη να αποκτήσει η χώρα τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης, τις καλύτερες πανεπιστημιακές σχολές θεωρητικών μαθηματικών. H συνολική αποτυχία ξεπερνιέται, όταν κάπου αριστεύεις, όταν ξαναγεννηθεί αυτοπεποίθηση. 
Eίμαστε στο ναδίρ της αποβιομηχάνισης, σε απελπιστική πτώση της παραγωγικότητας; Ξεκινάμε διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από το Δημοτικό, αναβαθμίζουμε προκλητικά το μάθημα της μουσικής στα σχολειά. Tέτοιου είδους ενεργήματα δείχνουν τι σημαίνει: αρνούμαι να παίξω στο γήπεδο της παρακμής.
 Πρώτιστη έγνοια: ο σχεδιασμός κατάργησης της αλλοτριωτικής μαζοποίησης που φέρει τα ιερά ονόματα «Kαποδίστριας» και «Kαλλικράτης» – επιστροφή στη μικρή αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, χάρη στην οποία επιβίωσε ο Eλληνισμός χιλιάδες χρόνια. Kεφαλαιώδης προτεραιότητα, η συνεπής αποκέντρωση παραγωγικών μονάδων, υπουργείων και διοικητικών κέντρων. H ανασύνταξη εξ υπαρχής του εκπαιδευτικού συστήματος και του θεσμού κοινωνικού ελέγχου της ραδιοτηλεόρασης (EΣP). Kατάργηση κάθε κρατικής ανάμειξης στον επαγγελματικό αθλητισμό. Mιλάμε πάντοτε για ενδείξεις και εικόνες «αλλαγής γηπέδου» στην πολιτική.
Mιλάμε για το ανέφικτο. Που είναι πάντοτε ο γονιμότερος στόχος της ελπίδας.

Πρώτη δημοσίευσι: Η Καθημερινή, 18 Μαΐου 2014

Πρότυπο Έλληνα ηγέτη ο αυτοκράτορας (και άγιος !?) Ιωάννης Δούκας Βατάτζης. Άρθρο του Κ. Χολέβα. Giovanni III Ducas Vatatze: Modello da leader Greco ! (Ristampa)

O Ιωάννης Βατάτζης ως πρότυπο κυβερνήτη 

Κωνσταντίνος Χολέβας 
Πολιτικός Επιστήμων

Στις 4 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας εόρτασε τη μνήμη του Αγίου Ιωάννη Βατάτζη, αυτοκράτορος της Νικαίας από το 1222 μέχρι το 1254. Ιδιαίτερες εκδηλώσεις, τα «Βατάτζεια», πραγματοποιήθηκαν στη γενέτειρά του το Διδυμότειχο, όπου λειτουργεί και ενοριακός Ναός προς τιμήν του Αγίου. Μέχρι το 1922 και τη Μικρασιατική καταστροφή οι Έλληνες της Μαγνησίας, στα παράλια της Ιωνίας, τιμούσαν τον Άγιο Αυτοκράτορα, ο οποίος είχε ταφεί εκεί κοντά, στη Μονή των Σωσάνδρων.
Όμως εκτός από την Εκκλησία μας καλό θα ήταν να τιμούν τον σπουδαίο αυτό Ορθόδοξο Έλληνα και η Πολιτεία και ο Στρατός και οι θεράποντες των φιλολογικών και πολιτικών επιστημών. Θα εξηγήσω τους λόγους:.

Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης διαδέχθηκε στον θρόνο τον πεθερό του Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρι. Ήταν η περίοδος κατά την οποία οι Δυτικοί Σταυροφόροι είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και είχαν διαμοιράσει μεταξύ τους τα ιμάτια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Ρωμανίας. Ο νόμιμος διάδοχος του Αυτοκράτορα και ο κανονικός Πατριάρχης μεταφέρθηκαν στη Νίκαια της Μικράς Ασίας. Η Νίκαια, μαζί με την Τραπεζούντα και την Ήπειρο αποτέλεσαν τα ελληνικά κράτη, τα οποία διατήρησαν το ελληνορθόδοξο φρόνημα. Μάλιστα η Αυτοκρατορία της Νικαίας είχε το προνόμιο να απελευθερώσει την Κωνσταντινούπολη το 1261 με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο.
Ο Ιωάννης Βατάτζης διακρίθηκε ως ευσεβής και δίκαιος κυβερνήτης, ως στρατιωτικός που πολέμησε Τούρκους και Σταυροφόρους, ως λόγιος, ως διπλωμάτης και ως γνήσιος Έλληνας με εθνική αξιοπρέπεια. Αποκλήθηκε Ελεήμων, διότι φρόντιζε με έργα και με νόμους να ελαφρύνει τα βάρη των φτωχών και να υπηρετεί πάντα τα δίκια του απλού λαού. Μερίμνησε για τη συγκέντρωση πολλών διδασκάλων του Γένους στη Νίκαια με επικεφαλής τον Νικηφόρο Βλεμμύδη. Τούς ζήτησε να περισυλλέξουν και να κωδικοποιήσουν όλα τα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, τα οποία είχαν διασωθεί και έτσι βοήθησε στην προβολή της συνέχειας του Ελληνισμού. Απαγόρευσε τις εισαγωγές αγαθών από το εξωτερικό, πράγμα το οποίο σήμερα δεν είναι εφικτό λόγω της διεθνοποιήσεως του εμπορίου και της οικονομίας, τότε όμως ήταν μια συνετή πράξη προστασίας της ελληνικής παραγωγής. Ενοχλείτο από τις πλούσιες ενδυμασίες και επέπληττε όσους τις φορούσαν. Μεταξύ αυτών που δέχθηκαν τις επιπλήξεις του ήταν και ο γιός του Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις.
Όταν ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ τού έστειλε μία θρασεία επιστολή και τού ζητούσε να ξεχάσει το όνειρο της απελευθερώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, ο Βατάτζης απάντησε με απαράμιλλη αξιοπρέπεια συνδυασμένη με ελαφρά ειρωνεία. Ο ηγέτης του τότε ηττημένου από τους Δυτικούς Ελληνισμού έγραψε στον πλανητάρχη της εποχής εκείνης ως ίσος προς ίσον. Ο Έλληνας Αυτοκράτορας τόνισε στον Πάπα ότι οι Βυζαντινοί μπορεί να αποκαλούνται Ρωμαίοι, αλλά είναι απόγονοι του αρχαίου γένους των Ελλήνων, από το οποίο άνθισε και μεταδόθηκε η σοφία σε όλον τον κόσμο. Του υπογράμμισε ότι και άλλοι αυτοκράτορες πριν από αυτόν είχαν ελληνική καταγωγή και ότι στο γένος των Ελλήνων δώρισε ο Μέγας Κωνσταντίνος την Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη. Και κατέληγε με φράσεις που επαναλάμβαναν τον πιάνα των Σαλαμινομάχων και τις αιώνιες παρακαταθήκες των αγωνιζομένων Ελλήνων. Δεν θα παύσουμε ποτέ να πολεμούμε υπέρ των ιερών και των οσίων, δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε εναντίον εκείνων που κατέχουν την Κωνσταντινούπολη, εννοώντας τον παράνομο αυτοκράτορα που έστεψαν οι Φράγκοι Σταυροφόροι.

Στις δύσκολες στιγμές που ζούμε, είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε και να διδάσκουμε στους νέους μας τέτοια πρότυπα ηγετών, οι οποίοι σεβάσθηκαν τον Θεό και την πατρίδα, εφάρμοσαν την κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθέρωσαν ελληνικά εδάφη, κατείχαν καλά την ελληνική παιδεία και στάθηκαν με αγέρωχο ύφος απέναντι σε αυθάδεις ξένους.
Τιμώντας τον Ιωάννη Βατάτζη διακηρύσσουμε τη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού.

Δημοσίευμα στην Ευβοϊκή Γνώμη Online σχετικά με την μή διεξαγωγή του σκακιστικού τουρνουά «Νεγροπόντε 2012». Un’ interessante notizia su “Evvoiki Gnomi Online” relativamente al torneo “Negroponte 2012”

Αναδημοσιεύουμε αυτούσιο και ασχολίαστο προχθεσινό δημοσίευματης ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας «Ευβοϊκή Γνώμη»:

Σε σφοδρή σύγκρουση με τη Σκακιστική Ομοσπονδία Ελλάδας ήρθε η Σκακιστική Ακαδημία Χαλκίδας «Παλαμήδης ο Ευβοεύς», εξαιτίας της διοργάνωσης σκακιστικού τουρνουά με τη συμμετοχή του Τούρκου γκραντ μετρ Σουάτ Αταλίκ.
Μάλιστα στη διάρκεια του τουρνουά επρόκειτο να γίνει και ο πρώτος σκακιστικός αγώνας μεταξύ συζύγων, αφού ο Σουάτ Αταλίκ ανακοινώθηκε ότι θα αναμετρηθεί σε φιλικό ματς στη σκακιέρα με τη σύζυγό του Kατερίνα.

Ο αγώνας μεταξύ συζύγων έγινε, αλλά το τουρνουά, με την επωνυμία "Νεγροπόντε 2012" αποσύρθηκε από τον κατάλογο των τουρνουά της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας, με περιπετειώδη τρόπο.

Επίσης μέχρι να γίνει ο αγώνας μεταξύ συζύγων προηγήθηκε έντονο παρασκήνιο, καθώς ο Τούρκος σκακιστής έχει τιμωρηθεί με αποκλεισμό από την Τουρκική Ομοσπονδία Σκακιού, η οποία του έχει απαγορεύσει οποιαδήποτε συμμετοχή σε αγώνες στο εξωτερικό της χώρας του.

Στο πλαίσιο της ομαλής λειτουργίας των Ομοσπονδιών, η Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία αποφάσισε να σεβαστεί την απόφαση των Τούρκων και ενημέρωσε όλους τους διοργανωτές διεθνών αγώνων στην Ελλάδα να μην αποδεχτούν τη συμμετοχή του κ. Αταλίκ.

Η Σκακιστική Ομοσπονδία Χαλκίδας όμως επέμενε να διοργανώσει το τουρνουά "Νεγροπόντε 2012", με τη συμμετοχή του Τούρκου σκακιστή και κατήγγειλε ότι η Ελληνική Σκακιστική Ομοσπονδία σαμποτάρισε το τουρνουά με τις απαγορεύσεις της, τη μη χορήγηση υλικού ηλεκτρονικών σκακιερών και ρολογιών, αποκλεισμό διαιτητών, ακύρωση έγκρισης του τουρνουά κ.α.

Τελικά πραγματοποιήθηκε ο αγώνας μεταξύ του Τούρκου σκακιστή και της συζύγου του , αλλά προκάλεσε τεράστια ρήξη στις σχέσεις της Σκακιστικής Ακαδημίας Χαλκίδας και της Σκακιστικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, η οποία σε ανακοίνωσή της αφήνει πολλά υπονοούμενα σε βάρος του προέδρου της Σκακιστικής Ακαδημίας Χαλκίδας Γιώργου Τσουνή.

Συγκεκριμένα σε επιστολή της προς την ιστοσελίδα "Ζούγκλα" η Ομοσπονδία υποστηρίζει ότι το όλο θέμα δημιουργήθηκε τεχνητά από τον κ. Τσουνή, προκειμένου να προσελκύσει χορηγίες, για την πραγματοποίηση του τουρνουά.

Επιπλέον αποκαλύπτει ότι έχει ζητήσει πληροφορίες για τη νόμιμη λειτουργία του Σωματείου της Χαλκίδας ( πρωτόκολλα αρχαιρεσιών, συνεδριάσεις Δ.Σ, συγκρότηση σε σώμα κλπ), ενώ υποστηρίζει ότι η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού έχει ζητήσει αντίγραφο του ποινικού μητρώου του κ. Τσουνή.

Όπως γίνεται αντιληπτό έχει προκληθεί "πόλεμος" μεταξύ Σκακιστικής Ομοσπονδίας Ελλάδας και Σκακιστικής Ακαδημίας Χαλκίδας και απομένει να δούμε τι διαστάσεις θα πάρει.

«Η συμπαράσταση των Κυπρίων αδελφών», άρθρο του Κ. Χολέβα. “Lo spirito di assistenza dei nostril fratelli ciprioti”; articolo di K. Cholevas

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Αγαπητοί αναγνώστες, αυτό το Έθνος έχει μεγάλες δυνατότητες και ανεξάντλητες δεξαμενές απ’ όπου αντλεί δυνάμεις. Γι΄ αυτό μην απελπίζεστε για όσα συμβαίνουν. Ο Μείζων Ελληνισμός κατά το τελευταίο διάστημα απλώνει τα φτερά του και ανοίγει την αγκαλιά του για να δώσει στήριγμα και στοργή στην ταπεινωμένη και αδικουμένη μάνα Ελλάδα. Οι Απόδημοί μας στην Αμερική με επικεφαλής την Εκκλησία κάνουν ό,τι μπορούν για να στείλουν ηθική κι υλική βοήθεια. Και οι αδελφοί μας Έλληνες της Κύπρου ξεπέρασαν κάθε προσδοκία ως προς τον τρόπο που δείχνουν τη συμπαράστασή τους.
Πριν από μερικές δεκαετίες η μάνα αγωνιζόταν να βοηθήσει την χιλιοτραυματισμένη κόρη της. Στα χρόνια μετά το 1974 στον ελλαδικό χώρο συγκεντρωνόταν βοήθεια για τις 200.000 των προσφύγων Κυπρίων που είχαν ξεριζωθεί από τις τουρκικές ορδές του Αττίλα. Κι όμως το θαύμα έγινε άλλη μία φορά όπως έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί στο Έθνος των Ελλήνων. Οι Κύπριοι κατόρθωσαν ταχύτατα να ορθοποδήσουν, να αποκτήσουν υγιή οικονομία, να κτίσουν τεράστια έργα στη Μέση Ανατολή, να αξιοποιήσουν τον ευέλικτο και μη γραφειοκρατικό κρατικό μηχανισμό τους και να ξαναβρούν την ελπίδα τους με θεμέλιο την Ορθόδοξη Πίστη τους και την Ιστορία του Ελληνισμού. Σήμερα η μικρή Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες μέλος της Ευρ. Ενώσεως έχοντας αποφύγει τις παγίδες του σχεδίου Ανάν και είναι έτοιμη να εκμεταλλευθεί τα οφέλη από την πλούσια ΑΟΖ της και από τη συνεργασία με το Ισραήλ.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος μιλώντας στις 20.2.2012 σε εκδήλωση του Ανθρωπιστικού Συνδέσμου Αθηνών στην Αθήνα ανέφερε το ακόλουθο συγκινητικό περιστατικό. Όταν προσφάτως επισκέφθηκε την Κύπρο τον πλησίασε μία γιαγιά πρόσφυγας από τα Κατεχόμενα βόρεια εδάφη. Του έδωσε τα λίγα ασημένια μαχαιροπήρουνα που είχε διασώσει από το πατρογονικό σπίτι της που το πατά η μπότα του κατακτητή. Του τα έδωσε μαζί με 5 ΕΥΡΩ για να ανακουφισθεί η δυσπραγούσα Μητέρα Ελλάδα.
Τέτοια μικρά και μεγάλα περιστατικά καταγράφουν τα Κυπριακά ΜΜΕ και θα άξιζε να γίνουν γνωστότερα στην Ελλάδα. Σχολεία κάνουν εράνους, ποδοσφαιρικοί αγώνες αφιερώνονται στον πάσχοντα ελληνικό λαό, ενορίες και σωματεία δραστηριοποιούνται για να δώσει ο Κύπριος Έλληνας κάτι από το υστέρημά του υπέρ των αδελφών που υποφέρουν στην Ελλάδα.
Ο θαυμάσιος Κύπριος δημοσιογράφος της ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ, ο Λάζαρος Μαύρος ονόμασε αυτό το ωραίο ήθος «γραμμή Σώζου». Αναφέρεται στον ήρωα Δήμαρχο Λεμεσού Χριστόδουλο Σώζο, ο οποίος έπεσε έξω από τα Γιάννενα το 1913 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Και δεν ήταν ο μόνος Κύπριος που θυσιάσθηκε για την κοινή Ελευθερία των Πανελλήνων. Από την εποχή του Ομήρου γνωρίζουμε τον άρρηκτο δεσμό της Κύπρου με τον υπόλοιπο Ελληνισμό, όταν ο βασιλιάς της Μεγαλονήσου Κινύρας έστειλε μία ασπίδα στον Αγαμέμνονα. Ήταν η συμβολική συμμετοχή των Κυπρίων στην Πανελλήνια εκστρατεία κατά της Τροίας. Οι αδιάρρηκτοι δεσμοί ενισχύθηκαν με την παρουσία Κυπρίων αγωνιστών στον ελλαδικό χώρο και το 1821 και στον Μακεδονικό Αγώνα και το 1912-13 και στο έπος του 1940 καθώς και στην Εθνική Αντίσταση. Όπως επίσης συγκινητική και αυθόρμητη ήταν η οικονομική και ψυχική συμπαράσταση των Κυπρίων στην Βόρειο Ήπειρο κατά τη δεκαετία του 1990, όταν έπεσε το βάρβαρο κομμουνιστικό καθεστώς και οι ομοεθνείς μας αναζητούσαν μία καλύτερη τύχη.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν μιλούν τα έργα.
Απλώς τα γράφω όλα αυτά για να τονίσω και τη δική μου ευγνωμοσύνη γι’ αυτό το απομακρυσμένο ελληνικό νησί που είναι τόσο κοντά μας.

Αναδημοσίευσι

“Γέλενα εναντίον Έλενας: η ιστορία συνεχίζεται…” Μια σχολιασμένη παρτίδα της Ντέμπο στο Soloscacchi . Yelena contro Elena: la storia continua…

Η συμπαθής γκρανμαίτρ Γέλενα/Έλενα Ντέμπο, ρωσικής καταγωγής και πρώτη σκακιέρα από χρόνια στην εθνική μας ομάδα, ανέλυσε μια παρτίδα της για λογαριασμό της ιταλικής ιστοσελίδας Σολοσκάκι. Ο φίλος Ρομπέρτο (Martin Eden) με παρότρυνε να αναδημοσιεύσω το πολύ αναλυτικό και ως εκ τούτου ιδιαίτερα χρήσιμο στους έλληνες σκακιστές κείμενό της.

Yelena contro Elena: la storia continua… (ristampa da Soloscacchi, tradotta da Alexandros Soilemezis)

Η παρτίδα είναι Έλενα Ντέμπο - Έλενα Σεντίνα από το εφετινό Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Συλλόγων.

Η Έλενα (η …δική μας) γράφει, εισαγωγικά:
«Είχα αποφασίση να πειραματιστώ με μια καινούργια ιδέα στην Γαλλική Άμυνα (ΣΣ Μια άμυνα, που βρίσκεται ψηλά στην προτίμησι της Σεντίνα), αλλά η αντίπαλός μου με αιφνιδίασε επιλέγοντας το κλασσικό σύστημα 3. …Ιζ6, αντί για την οξεία Βαριάντα Γουινάουερ με 3…, Αβ4. Αλλ’ ας δούμε μαζί πώς εξελίχθηκε…»:

WGM Yelena Dembo (2471) vs. WGM Elena Sedina (2337), 1-0
Campionato Europeo a Squadre, 2011

1.ε4 ε6 2.δ4 δ5 3.Ιγ3 Ιζ6
Μια άλλη συνέχεια που η Έλενα παίζει συχνά.

4.ε5 Ιζδ7 5.ζ4 γ5 6.Ιζ3 Ιγ6 7.Aε3 Aε7

1. Θέσι μετά την 7…,Αε7

.
.
.








Ένα σύστημα που παίζεται πολύ. Ο Μαύρος καθυστερεί το πάρσιμο γχδ4 με τον σκοπό να προλάβη το μεγάλο ροκέ του Λευκού. Αν ο Λευκος επιμένει σ’ αυτό το σψέδιο ο Μαύρος μπορεί τότε εύκολα να ριχτή στην επίθεσι από την πλευρά της Βασίλισσας με την την βοήθεια των …γ4 …β5 κλπ

8.Βδ2 O-O 9.Aε2 β6 10.Ιδ1
Μια κίνησι μάλλον σπάνια. Η ιδέα είναι το σπρώξιμο στο γ3.

10…γxδ4
[10 ...α5 11.γ3 Aα6 12.Axα6 Πxa6 13.O-O με ελαφρύ πλεονέκτημα]


11.Ιxδ4 Ιxδ4 12.Axδ4


2. Θέσι μετά το 12…,Αχδ4

.
.
.








Τώρα ο Λευκός ελέγχει το κέντρο με ακόμη μεγαλύτερο όφελος.

12…Ιβ8
Μια τυπική ιδέα [12...ζ6 13.εxζ6 Axζ6 14.O-O Ιγ5 [14...Axδ4+ 15.Βxδ4 Βζ6 16.γ3 Ιγ5 17.Ιε3 Aα6 18.Βxζ6 Πxζ6 19.Axα6 Ιxα6 20.ζ5 1-0 Danin,A (2509)-Jorczik,J (2389) / Pardubice 2010/CBM 137 Extra (38)] 15.γ3 Aβ7 16.Ιζ2 Axδ4 17.γxδ4 Ιε4 18.Βε3 +/= 1-0 Kryvoruchko,Y (2652)-Rychagov,A (2560)/Rethymnon 2011/CB29_2011 (48)]

13.O-O Ιγ6 14.γ3

3. Θέσι μετά το 14.γ3

.
.
.








Σιγουρεύοντας το κέντρο [Δεν υπάρχει λόγος να παιχθή το 14.Αε3 εξ αιτίας του 14…,δ4]

14…Aδ7
[14...Ιxδ4 15.γxδ4 Aδ7 16.Ιεe3 b5 17.Πζ3 Ββ6 18.Πδ1 [18.Ιη4 Παγ8 19.Ρθ1 ζ5 20.εxζ6 Axζ6 21.Ιxζ6+ Πxζ6 22.η3 +/= 1/2-1/2 Vocaturo,D (2537)-Ulibin,M (2538)/ Alghero 2011/CB35_2011 (31)] 18…ζ6 19.εxζ6 Axζ6 20.Ιη4 +/= 1/2-1/2 Papp, G (2539)-Gleizerov,E (2579)/Zagreb 2011/CB15_2011 (30)] [14...α5]


15.Aε3
Μια και ο Μαύρος δεν έχει πάρει στο δ4, γιατί να μην διατηρήσω τον Αξιωματικό;

15…β5
Ενδιαφέρον σχέδιο, αλλά μάλλον αργό. [15...ζ6 16.εxζ6 Axζ6 17.Ιζ2 +/=]

16.Ιζ2
[16.Axβ5? Ιxε5]

16…Ια5
[16...β4 17.γ4 +/=]

17.β3
Για να προλάβω το …Ιγ4

17…Βγ7 18.Ιη4

4. Θέσι μετά το 18.Ιη4

.
.
.
.







Με την ιδέα μιας ενδεχόμενης θυσίας Ίππου στο ζ6

18…Πζγ8 19.Παγ1 Ιβ7?!
Μια ακόμα μανούβρα του Ίππου που απαιτεί πολύ χρόνο 19...Aα3 ήταν προτιμότερο: 20.β4 21.γ4 δxγ4 22.Axγ4 Ιxγ4 23.Πxγ4 αλλά ο μαυροτετράγωνος Μαύρος Αξιωματικός έχει λίγες προοπτικές για γρήγορη παρέμβασι]

20.Aδ4
[20.β4 δεν προσφέρει πολλά στον Λευκό, δεδομένου ότι ο Ίππος μπορεί να βελτιώση την θέσι του μέσω του δ8-γ6 και ο Μαύρος αποκτά την κυριαρχία στην στήλη με μηδενικό κόστος. 20...α5 21.α3 Ιδ8 με περίπλοκο παιχνίδι]

20…Ιγ5 21.Βε3 Ιε4
Ο Ίππος έφτασε επιτέλους στον προορισμό του αλλά με μοναδικό σκοπό να αλλαχθή: πόσα τέμπο του κόστισε όλο αυτό;

22.Aδ3!
.
.
.
.
.







5. Θέσι μετά το 22.Αδ3
Χρειάζεται να διώξω το άλογο ή τουλάχιστον να το αλλάξω [22.γ4 βxγ4 23.βxγ4 Βα5 με αντιπαιχνίδι]

22…θ5
Ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά όχι ακίνδυνη. Με τον σκοπό να απομακρύνει τον λευκό Ίππο, αποδυναμώνει αποφασιστικά τον βασιλιά της.

23.Ιζ2

[23.Axε4 θxη4 24.Aδ3 Aγ5 25.Aε2 Ββ6 26.Axη4 β4 27.Axγ5 Πxγ5 28.γ4 [28.γxβ4?? Πxγ1 -+ 28...δxγ4 29.βxγ4 Πγ7]

23…Ιxζ2 24.Πxζ2 β4??

6. Θέσι μετά το 24...β4??
.
.
.
.
.







Άσχημο λάθος σε μεγάλη πίεσι χρόνου [24...Aγ5! ήταν πολύ καλύτερο 25.Πζγ2 +/=] [24...η6 25.ζ5! εxζ5 [25...ηxζ5 26.Βθ6 με αποφασιστικό πλεονέκτημα για τα Λευκά] 26.ε6 με νικηφόρο πλεονέκτημα υπέρ των Λευκών]
25.Aα6!
Ο Μαύρος χάνει υλικό.

25…Βα5

26.Axγ8 Πxc8 27.γxβ4 Πxγ1+ 28.Βxγ1 Βxβ4
[28...Axβ4 29.Βε3 +/-]
29.Πδ2?!
Κίνησι παιγμένη πολύ γρήγορα – μην παίζετε ποτέ πάνω στην πίεσι χρόνου του αντιπάλου: κινδυνεύετε να προσπεράσετε τις καλύτερες κινήσεις!! [29.Axα7 θα ήταν πολύ απλούστερο.]
29…α5
Και τώρα ο Λευκός απέμεινε χωρίς να ‘χει τίποτα να κόψη .
30.Βγ3 Ββ5 31.α4 Ββ7 32.Πγ2 θ4

33.θ3 η6 34.Πθ2 Βα6??

7. Θέσι μετά το 34…Βα6??

.
.
.
.
.






Ο Μαύρος προσπαθεί να προβάλη όσο μεγαλύτερη αντίστασι μπορεί, αλλά ξεχνώντας τις δικές του σοβαρές αδυναμίες [34...Aδ8 35.Βγ5 Βxβ3 36.Πβ2]

35.Βγ7 Βδ3 36.Βxδ7 Βxδ4
[36...Βxγ2 37.Βxε7 Βε4 38.Βδ8+ Ρθ7 [38...Ρη7 39.Βζ6+ +-] 39.Βxθ4+ +-]

37.Βxε7 Βxζ4+ 38.Ρη1 Βxε5
[38...Βε3+ 39.Πζ2 Βε1+ 40.Πζ1 Βε3+ 41.Ρθ1 +-] [38...Βδ4+ 39.Πζ2 Βδ1+ 40.Πθ2 +-]
39.Πγ8+

8. Θέσι μετά το 39. Πγ8+
.
.
.
.
.







Τα Μαύρα εγκατέλειψαν

[39.Πγ8+ Ρθ7 [39...Ρη7 40.Βζ8+ Ρζ6 41.Βθ8+ Ρζ5 42.Βxε5+ Ρxε5 43.Πα8] 40.Βxζ7+]

1-0

Play chess online