Η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ για απεργία την Τετάρτη 9 Απριλίου.

Η ΕΛΜΕ ενημερώνει (πρωτίστως τις Σχολικές Μονάδες) με αφίσα και ανακοίνωση για την πανδημοσιοϋπαλληλική-πανεργατική απεργία, την Τετάρτη 9.4.2025, μεθαύριο.

 ...........................................................................................

 Η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ :

9 ΑΠΡΙΛΗ: ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ!

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ –ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΖΩΗ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
 

Συναδέλφισσες -συνάδελφοι
 

Η κυβέρνηση διαφημίζει «αυξήσεις», αλλά η αλήθεια είναι άλλη! 60 λεπτά την ημέρα στους δημοσίους υπαλλήλους και 1 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα, ενώ οι λογαριασμοί, τα ενοίκια και τα βασικά αγαθά έχουν εκτοξευθεί. Την ίδια ώρα η Ε.Ε. προωθεί την οικονομία πολέμου με 800 δις για εξοπλισμούς και το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για γενίκευση του πολέμου, ενώ παράλληλα δίνουν οδηγίες για «72 ώρες επιβίωση»…
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μετά τις 28 Φεβρουαρίου βρέθηκε σε δεινή θέση, καθώς σύσσωμος ο λαός όρθωσε ανάστημα, συγκροτώντας ένα στιβαρό μέτωπο αντιπολίτευσης, με αίτημα το ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Το έγκλημα των Τεμπών συμπυκνώνει τις συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων, που σαρώνουν την ζωή μας και απειλούν την καθημερινότητά μας. Στην ενέργεια, το νερό, την υγεία, την παιδεία και αλλού, οι υπαρκτές ή επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις μεταφέρουν τα κόστη στην κοινωνία, ακόμη και με ανθρώπινες ζωές και τα κέρδη στους λίγους. 

Αγωνιζόμαστε για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη, ούτε στα τρένα, ούτε στην παιδεία, ούτε στην υγεία!
 

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι κυβερνώντες αντιμετώπισαν με καταστολή και αυταρχισμό κάθε λαϊκό αγώνα, με τελευταίο επεισόδιο το χτύπημα της πανεκπαιδευτικής διαδήλωσης στις 29 Μάρτη έξω από το Μέγαρο Μαξίμου. Ο αντιδημοκρατικός κατήφορος βέβαια, δεν έχει τέλος, αφού το Υπουργείο Παιδείας επιτίθεται με πογκρόμ πειθαρχικών διώξεων και δρομολογεί μέσω της αξιολόγησης την τρομοκράτησή μας, για να μη σηκώσουμε ποτέ κεφάλι!
 

Ωστόσο, όλο αυτό το διάστημα ο αγώνας ενάντια στην προσχηματική, υποκριτική και κίβδηλη αξιολόγηση που μάς προσβάλλει και έχει στόχο την εμπορευματοποίηση και υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, συνεχίζεται, παρά τις απειλές και τις πιέσεις.
Στημένα μαθήματα, εν γνώσει των αξιολογητών, μακριά από την  εκπαιδευτική πραγματικότητα, σενάρια διδασκαλίας και σχέδια μαθήματος για το «θεαθήναι», μέθοδοι που είναι αδύνατον να εφαρμοστούν στα αποσπασματικά 45λεπτά της διδασκαλίας, αν και εφόσον, το μισό σου τμήμα δεν βρίσκεται σε κάποια από τις δράσεις της αυτοαξιολόγησης-διάλυσης της σχολικής μονάδας. Όμως το «φαίνεσθαι» καλά κρατεί. Οι δράσεις ανεβαίνουν στις ιστοσελίδες των σχολείων και στα κοινωνικά δίκτυα, αυτό ζητάνε οι «σύμβουλοι», για να μπορούν να συγκριθούν οι σχολικές μονάδες, όταν η ήδη σφιχτή στρόφιγγα της  χρηματοδότησης από τις καταργημένες σχολικές επιτροπές, θα στερέψει δια παντός, και θα πρέπει οι Δ/ντές και οι Δ/ντριες ή οι μάνατζερς να βγουν στο κυνήγι των χορηγών. Ενίοτε βέβαια, αυτή η υπερέκθεση και υπερδημοσιοποίηση των πάσης φύσεως δράσεων, για την οποία πιεζόμαστε, οδηγεί σε ΕΔΕ και απειλή πειθαρχικών και πάλι.
 

Ο εκπαιδευτικοί στο στόχαστρο! Στο βάθος η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Το ξήλωμα του πουλόβερ έχει ήδη ξεκινήσει!
Όμως άπαντα τα στελέχη ομνύουν στη βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου! Αλήθεια μετά από 4 χρόνια εφαρμογής της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας και 2 χρόνια από την εφαρμογή της ατομικής, αυτό που βλέπουμε να βελτιώνεται, είναι οι αμοιβές από τα οδοιπορικά των αξιολογητών και το budget των γραφείων ταξιδιών και των travel tours από τις κάθε είδους σχολικές εκδρομές, των
οποίων το νομικό πλαίσιο εξακολουθεί να φωτογραφίζει μόνο τους/τις συνοδούς εκπαιδευτικούς .
Συνάδελφοι/ισσες, όσο παραμένουμε παθητικοί εκτελεστές άνωθεν βουλών και εντολών η κατάσταση στο δημόσιο σχολείο θα επιδεινώνεται. Ο δρόμος είναι ένας: κριτικός αναστοχασμός, οργάνωση στα σωματεία μας, συνέχιση του αγώνα μας για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου μαζί με όλη την κοινωνία, όπως μας έδειξαν οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις των Τεμπών.
Επόμενος σταθμός μας, η απεργία της 9ης Απριλίου. 

Διεκδικούμε:
Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Να φύγει τώρα η HELLENIC TRAIN. Να επιστρέψει τώρα ο σιδηρόδρομος στο δημόσιο, ενιαίος, σύγχρονος, ασφαλής.

Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις. Παιδεία, υγεία, ρεύμα, μεταφορές, νερό αποκλειστικά δημόσια αγαθά για όλο το λαό.

Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κατώτατος μισθός 1.200 ευρώ
καθαρά και αντίστοιχες αυξήσεις σε όλα τα κλιμάκια. Αυτόματη τιμαριθμική προσαρμογή με βάση τον πραγματικό πληθωρισμό. Κατάργηση ΦΠΑ στα βασικά   είδη διαβίωσης – Μείωση των έμμεσων φόρων!

Επιστροφή 13 ου και 14 ου μισθού. Επιστροφή του χαμένου ΜΚ 2016-18.
Να σταματήσει τώρα κάθε διαδικασία αξιολόγησης. Κατάργηση όλων των αντίστοιχων νόμων. Αυτοδίκαιη μονιμοποίηση τώρα όλων των νεοδιόριστων.
Κάτω τα χέρια από τα δημοκρατικά και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, την απεργία και τους αγωνιστές. Να σταματήσει το κύμα διώξεων εκπαιδευτικών. Να πάρουν πίσω όλες τις διώξεις, τα πειθαρχικά.

Κατάργηση των απεργιοκτόνων νόμων Χατζηδάκη-Γεωργιάδη και των διατάξεων που μετατρέπουν την διαμαρτυρία σε σχολεία και νοσοκομεία σε ιδιώνυμο αδίκημα.
Να μην επιτρέψουμε τη συρρίκνωση-περικοπές τμημάτων, το κλείσιμο σχολείων και τη μετατροπή τους σε Ωνάσεια.

Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί στα δεκάδες χιλιάδες κενά κάθε Σεπτέμβρη . Ίσα δικαιώματα σε μόνιμες/ους κι αναπληρωτ(ρι)ες.

Αύξηση των δαπανών για την παιδεία και την υγεία με παράλληλη δραστική μείωση των πολεμικών δαπανών – Όχι άλλες θυσίες για ΝΑΤΟ και πολέμους!
ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ!

Στις 9 Απρίλη ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ!

Όλοι – όλες στη συγκέντρωση 11:00 π.μ. στη Χαλκίδα, πλατεία Ταχυδρομείου, πίσω από τα Δικαστήρια.

 

«Κηφηνείον "Η Ωραία Ελλάς"»: παλιό αλλά επίκαιρο άρθρο του Σ. Καργάκου. Un vecchio articolo di Sarantos Kargakos (1937-2019}; sull educazione in Grecia ed i giovani.

Αναδημοσιεύουμε ένα παλιό άρθρο του Μεγάλου Δάσκαλου (όπως τον έχουμε αποκαλέσει) του φιλόλογου, αρθρογράφου και ιστορικού συγγραφέα Σαράντου Καργάκου (1937-2019}. Μας το υπέδειξε ο Γιώργος Κ. ΣΟΙΛΕΜΕΖΗΣ και τον ευχαριστούμε!  Είναι ένα βαρυσήμαντο άρθρο δωδεκαετίας, αλλά που για εμάς παραμένει, δυστυχώς για την παιδεία μας, ακόμα επίκαιρο...

....................

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς»

του Σαράντου Καργάκου

    Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ καί τριάντα χρόνια είναι η …εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές…

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε… Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.

Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό καί υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη καί διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ’ όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο. Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.

Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια καί οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -καί μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Πού θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καί υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε … αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και πού να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) καί θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως καί οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη καί η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! 

 Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ’ έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν… Ελλάδα. Ακόμη καί τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα…

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

 

ΠΗΓΗ 

ΚΡΙΣΙ, ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Μια άποψι για την νέα λιτότητα – καταπίεσι σε βάρος των μισθωτών (Συνεργασία Γ. Μητροπέτρου)

Εν μέσω οικονομικής λαίλαπας η χώρα μας και η καταστροφολογία γύρω από την οικονομική κατάστασι της ελληνικής οικονομίας –ακόμα και το τραπεζικό και το νομισματικό σύστημα- καλά κρατεί εδώ και εβδομάδες.
Ακούμε για επιτήρησι –αν όχι από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- από την Ε.Ε., για επιπρόσθετα –δηλαδή σκληρότερα- σταθεροποιητικά μέτρα, κυρίως στον προϋπολογισμό, για νέους φόρους, για περικοπή ενός μισθού των εργαζομένων, και όλα αυτά κάτω από το φάσμα της πτώχευσης.
Πόσο χρόνο θα μας πάρη άραγε για να μάθουμε το γιατί (και ποιοί;) μας έβαλαν στο "μάτι του κυκλώνα"; Προς το παρόν η Κυβέρνησι εξαγγέλλει μέτρα κατά της κρίσης, μέτρα (όπως αναδρομική αύξησι ορίων ηλικίας συντάξεων, περικοπές μισθών, επιδομάτων, φόροι κλπ) που τρομοκρατούν τον μέσο πολίτη. Στο στόχαστρο, ως συνήθως, ο εργαζόμενος και δή ο δημόσιος υπάλληλος.
Το ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου μας και φίλος, ο Γιώργος Μητροπέτρος, κατέθεσε πρόσφατα επι του προκειμένου μια ενδιαφέρουσα άποψι:


ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Βρεθήκαμε στο μάτι του κυκλώνα σαν χώρα, όχι αναίτια, φθάσαμε το δημόσιο χρέος σε δυσβάστακτα επίπεδα, αντί να εκσυγχρονίσουμε το κράτος το αποδιοργανώσαμε, αντί να επανιδρύσουμε την δημόσια διοίκηση την κάναμε λάφυρο στις κομματικές ορέξεις. Δαπανήσαμε περισσότερα από τις δυνατότητές μας. Σύμφωνα, προς ποια κατεύθυνση όμως;
Ποιος ωφελήθηκε από την αλόγιστη σπατάλη του δημόσιου χρήματος;
Μήπως οι εργαζόμενοι και οι μισθωτοί; Αυτοί που κάθε φορά γίνονται τα θύματα αλλά και τα πειραματόζωα εφαρμογής δημοσιονομικής πολιτικής;
Φταίνε αυτοί για τις προμήθειες του Δημοσίου σε τιμές πολλαπλάσιες των τιμών της αγοράς;
Μήπως αυτοί διαπραγματεύονται τα οπλικά συστήματα;
Μήπως είναι αυτοί που με χαριστικές πράξεις «δώρισαν» στις τράπεζες τεράστια ποσά του Έλληνα φορολογούμενου; Και πολλά άλλα……
Σήμερα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η οικονομική κατάσταση, το πλέον φερέγγυο φορολογικά αλλά και σταθερό καταναλωτικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι οι μισθωτοί του ιδιωτικού αλλά και πρωτίστως του δημόσιου τομέα. Σε αυτούς βασίζονται, σε μεγάλο βαθμό, τα φορολογικά έσοδα του κράτους.
Αυτοί είναι οι σταθεροί καταναλωτές και με το όποιο εισόδημά τους αναθερμαίνουν την αγορά.
Πάνω λοιπόν, στους Δημοσίους υπαλλήλους και στους μισθούς τους έχει στηθεί εδώ και μέρες μια αποπροσανατολιστική συζήτηση: Πώς και αυτήν την κατηγορία πολιτών να της ρίξουμε το ηθικό αλλά και να πλήξουμε το εισόδημά της.
Να συρρικνώσουμε και να μειώσουμε τους μισθούς, μήπως έτσι λύσουμε το δημοσιονομικό πρόβλημα.
Να κόψουμε από την μισθωτή εργασία όποια αύξηση, μήπως ...πάνε και τα καταθέσουνε στην Ελβετία και μειωθεί η ρευστότητα στην αγορά;
Δεν μπορεί, όλη η προσπάθεια της Κυβέρνησης , συνεπικουρούμενη από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, για συμμάζεμα της δομής του κράτους αλλά και μείωσης της σπατάλης με παράλληλη μείωση των δαπανών, να έχει ως επίκεντρο τους «τεμπέληδες» Δημοσίους υπαλλήλους!
Η συρρίκνωση και αυτών των εισοδημάτων, έχει επίπτωση και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες στενάζουν από την μείωση του τζίρου και της θηλιάς στο λαιμό από το αδηφάγο τραπεζικό σύστημα.
Δεν είναι «αναχρονιστική», «λαϊκίστικη» και «παλαιοπασοκική» αυτή η άποψη δηλ. της ενίσχυσης του εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων, ώστε και σε περιόδους κρίσης να ενισχύουν την αγορά και να συμβάλλουν θετικά στην διαμόρφωση αναπτυξιακού κλίματος.
Όλη αυτή η προσπάθεια κτυπήματος του μισθού και του μισθωτού, έχει ως σκοπό από κύκλους, πιστεύω εκτός κυβέρνησης, τον αποπροσανατολισμό και την λήθη σε σοβαρές και μεγάλες απάτες σε βάρος του Εθνικού πλούτου. Και βέβαια η ποινικοποίηση των μισθών απαλλάσσει αυτούς οι οποίοι και σήμερα χωρίς οίκτο κατασπαράζουν ό,τι έχει απομείνει στην χώρα και το σπουδαιότερο, ατιμώρητοι.
Φτάνει πια, δεν αντέχει άλλο ο μισθωτός, ο μόνος ειλικρινής και φερέγγυος φορολογούμενος.!
Ψάχτε αλλού για τις διαρροές του Δημοσίου χρήματος με μέτρα θαρραλέα και αποδοτικά, κοινωνικά δίκαια και ειλικρινή!
Κάτω τα χέρια από την μισθωτή εργασία και…τον μισθωτό.!

Χαλκίδα 9-2-2010
Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος
Πρώην Πρόεδρος του 9ου Π.Τ. του Ο.Ε.Ε.