«Σας τά 'παν άλλοι;», ένα χρονογράφημα του Θοδωρή Παντούλα. Auguri di un Buon Natale 2012; con un articolo di cronaca di Teo Pantoulas sui canti natalizi tradizionali

Ένα νοσταλγικό και κάπως στενάχωρο στις προεκτάσεις του κείμενο ωραιότατα γραμμένο από έναν φίλο. Μας το έστειλε ηλεκτρονικώς ένας άλλος φίλος, από τον Σύνδεσμο Επιστημόνων Πειραιά. Το διαβάσαμε, το απολαύσαμε και για την αυθεντικότητα του ήθους του το ζηλέψαμε κιόλας.
Ολόχαρα το αναδημοσιεύουμε μαζί με τις ευχές μας για

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! 

Σας τα 'παν άλλοι; 

Tου Θοδωρή Παντούλα 

-«Nα τα πούμε»; 
-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν. Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς. Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας. 
«Nα τα πούμε»; … 

Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». 
Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο. Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα. 
 «Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. 
Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. 
Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. 
Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε. Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα! 
«Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες
να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες». 

Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο;», με ρωτούν. 
Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει. 
Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd. 
Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. 
Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους. 
«Nα τα πούμε», ρωτάνε. «Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν. 
Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. 
Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα... 

Πηγή

Για την προεκλογική σύμπραξι της Δημοκρατικής Αναγέννησης με το κίνημα του «ΟΧΙ». Κείμενο του Θ. Παντούλα (Αναδημοσίευσι)

Με χαρά αναδημοσιεύουμε το σημαντικό κείμενο που ο φίλος, συνάδελφος και εν πολλοίς ομοϊδεάτης, Θοδωρής Παντούλας, ανήρτησε προχθές στην επίσημη ιστοσελίδα -ή μάλλον ιστολόγιο- της Δημοκρατικής Αναγέννησης…



Και δραγουμάνος Του ο λαός...

του ΘΕΟΔΩΡΟΥ Ε. ΠΑΝΤΟΥΛΑ*

Στην Δημοκρατική Αναγέννηση δεν μπερδέψαμε ποτέ το μπόι μας μα την σκιά μας. Αυτό ωστόσο δεν μας εμπόδισε στο να δώσουμε με ανιδιοτέλεια και παρρησία τις δικές μας μάχες.
Βγαίνουμε από έναν ιστορικό κύκλο έχοντας όμως την περηφάνια ότι ούτε κιοτέψαμε ούτε ηττηθήκαμε. Είμαστε –και σεμνυνόμεθα γι’ αυτό- από τους πρώτους απελεύθερους της κομματοκρατίας. Προειδοποιήσαμε εγκαίρως κι επιβεβαιωθήκαμε ευκαίρως. Και εξ αρχής είχαμε και συγκεκριμένες θέσεις και συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές: Με τους επίδοξους κατακτητές μας ΔΕΝ διαπραγματευόμαστε τους όρους παράδοσης. Αντιστεκόμαστε. Κι αυτό κάναμε. Γράφοντας, διαδηλώνοντας, στηρίζοντας κάθε πρωτοβουλία αντίστασης κι αλληλεγγύης.
Κι επειδή «αυτή την πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί»
συνομιλήσαμε καλοπροαίρετα με όλες τις μικρές και μεγάλες δυνάμεις που ανθίστανται στην εκποίησή της. Ο διάολος όμως έχει πολλά ποδάρια κι η κομματοκρατία πολλά παρακολουθήματα που εμφανίζονται εσχάτως με αντιμνημονιακή λεοντή. Σπαταλήσομε πολύτιμο χρόνο διαπραγματευόμενοι με ανθρώπους πολύ κατώτερους των περιστάσεων. Εγωισμοί, ιδιοτέλειες και μικροκομματικές υστεροβουλίες.
Το αποτέλεσμα; Πάμε σ’ εκλογές-express συζητώντας την τιμή εκποίησης της πατρίδας μας! Χωρίς όμως εκείνη την αναγκαία συμπόρευση των κατακερματισμένων πατριωτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου. Επιπροσθέτως η κομματοκρατία έχει ήδη παρατάξει τις πολύχρωμες εφεδρείες των προθύμων της, που με την υποκρισία μιας όψιμης αντιμνημονιακής ρητορικής φιλοδοξούν να εξουδετερώσουν την γενικευμένη αντικαθεστωτική δυναμική και να εκτονώσουν την δίκαιη οργή των πολιτών. Μας καλούν εν ολίγοις και πάλι να επιλέξουμε τους λιγότερο ... απατεώνες! Δεν θα το κάνουμε. Αυτοί που κατόρθωσαν αυτό το ναυάγιο δεν μπορεί να είναι και οι ναυαγοσώστες. Ούτε αυτοί ούτε οι μούτσοι τους.

Φίλες και φίλοι,
δεν μας αντιστοιχεί αυτό το βάρος αλλά το σηκώνουμε. Η Δημοκρατική Αναγέννηση κατέρχεται σε αυτή την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση συμπράττοντας εκλογικά με άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις υπό την επωνυμία «ΟΧΙ». Μέλη και φίλοι μας θα δώσουν το παρόν στους συνδυασμούς του «ΟΧΙ» σε όλη την επικράτεια. Και αυτό το κάνουμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης που δεν μας επιτρέπει ούτε και τώρα να χρησιμοποιήσουμε «τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα», αυτά που με τόση ευκολία εκστομίζουνε οι δυνάμεις της υποτέλειας και τα δήθεν αντιμημονιακά μικροκομματικά τους παραρτήματα. «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Βάζουμε πλάτη και δεν γινόμαστε άλλοθι για να πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Φίλες και φίλοι,
σε μιαν εποχή δίκαιης απαξίωσης των πολιτικών η Δημοκρατική Αναγέννηση δεν απαξιώνει την πολιτική. Η Δημοκρατική Αναγέννηση δεν υποστέλλει την σημαία αλλά συνεχίζει τον αγώνα της φρονώντας ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Συνεχίζουμε ξεπερνώντας ή αγνοώντας τα συστημικά προσκόμματα. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι ο τόπος και οι ζωές μας χρειάζονται μια πολιτική έκφραση χωρίς εκπτώσεις και χωρίς επιλήψιμες συναλλαγές. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι δεν μας αξίζει αυτή η Ελλάδα. Δεν είναι φιλοδοξία μας η επιστροφή στις Αγορές. Φιλοδοξία μας είναι η επιστροφή στην αξιοπρέπεια. Στη δημιουργία κι όχι στον παρασιτισμό. Αυτή η προοπτική μας εμπνέει, γι’ αυτήν εργαζόμαστε και αυτήν διακονούμε.
Είμαστε βεβαίως εν πολλοίς απομονωμένοι –κι αυτό μας περιποιεί τιμή- από τα μέσα μαζικής χειραγώγησης αλλά δεν πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι. Πιστεύουμε ότι η φωνή μας είναι η φωνή όλων όσων δεν έχουν φωνή. Είναι η φωνή όλων όσων δεν ευθύνονται για την μεταπολιτευτική χρεωκοπία. Γι΄αυτό δεν γυρνάμε την πλάτη στα κοινά και δεν παραδίδουμε την πατρίδα ούτε σε «προστάτες» ούτε στους «εθνικούς» εργολάβους και τους υπαλλήλους τους. Δεν φυγομαχούμε.
Λέμε «ΟΧΙ» σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση. Λέμε όχι στην υποτέλεια των Μνημονίων, όχι στην κομματοκρατία, όχι στην αμνήστευση των ενόχων. Κι όλα ετούτα τα «όχι» δεν είναι μια απλή άρνηση, διότι έχει προηγηθεί μια μεγάλη κατάφαση. Κατάφαση στην άλλη Ελλάδα, αυτή την Ελλάδα που εργάζεται, που παράγει, που αγωνίζεται να μην μαγαρίσει τ’ ακριβό όνομά της.
Φίλες και φίλοι,
η δική μας διαδρομή δεν έχει ούτε εξαρτήσεις ούτε βαρίδια. Γι’ αυτό μπορούμε να σας κοιτάμε στα μάτια, γι’ αυτό και σε αυτή την συγκυρία προτιμούμε την διακινδύνευση μιας εκλογικής συστράτευσης, γιατί μόνο το όντως νέο μπορεί να οικοδομήσει ένα άλλο, όντως νέο πολιτικό πρόταγμα πατριωτισμού για ν’ αναμετρηθεί με τους υποτελείς της κατεστημένης κομματοκρατίας.
Δεν μας ταιριάζουν οι συμβιβασμοί. Πολιτευόμαστε επειδή αγαπούμε την πατρίδα μας κι όχι επειδή είμαστε ανεπάγγελτοι ή κληρονόμοι βουλευτικών εδρών.
Βεβαίως όπως πάντοτε, ακόμη και στην κολοβή και κολοβωμένη μας δημοκρατία «κριτής κι αφέντης είν’ ο Θεός και δραγουμάνος του ο λαός».
Απ’ αυτόν προερχόμαστε και σ’ αυτόν λογοδοτούμε. Σε κανέναν άλλο.

*π.Γ.Γ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ

«Δύο ποιητές συζητούν για τον έρωτα», Βαγενάς και Κόρδης για ομιλία στην Χαλκίδα. Στο βιβλιοπωλείο «Πορθμός» Vaghenas, Kordis; 2 poeti parlano d amore

Άλλη μια δημόσια εκδήλωσι για τον πολιτισμό και την τέχνη διοργανώνει το Βιβλιοπωλείο «Πορθμός» στην Χαλκίδα.
Πρόκειται για την παρουσίασι του βιβλίου των Ν. Βαγενά και Γ. Κόρδη «Η μπαλάντα του αβέβαιου εραστή. Δύο ποιητές συζητούν για τον έρωτα», των εκδόσεων «Λιβάνης».
Αμφότεροι οι συγγραφείς θα παρευρεθούν και θα μιλήσουν για το βιβλίο τους. Συντονιστής της συζήτησης, αλλά και εισηγητής (καθώς θα μιλήση για το βιβλίο), ο εκδότης Θοδωρής Παντούλας.
Νάσος Βαγενάς και Γιώργος Κόρδης έχουν την ιδιότητα του Πανεπιστημιακού Καθηγητού, όμως είναι καταξιωμένοι ο μεν πρώτος ως ποιητής (έχει δημοσιεύσει έντεκα ποιητικές συλλογές) ενώ ο δεύτερος ως σημαντικός ζωγράφος.
«Στην ποίηση του Βαγενά και στη ζωγραφική του Κόρδη περιδιαβάζουν αγλαές σκιές ζώντων τε και τεθνεώτων –κυρίως αυτών– αποδεικνύοντας έμπρακτα πόσο συμβατικό πράγμα είναι ο χρόνος και πόσο ισχυρή είναι η δημοκρατία των νεκρών απέναντι στο ευτελές, ολιγόζωο πολίτευμα των, προς στιγμήν, επιζώντων…» (Μάνος Στεφανίδης).

• Η εκδήλωσι θα λάβη χώρα σε κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο μέσα στο βιβλιοπωλείο Πορθμός (υπενθυμίζουμε την νέα διεύθυνσι: Κακαρά 12, Χαλκίδα) την μεθεπόμενη Τετάρτη, 14 Μαρτίου και ώρα από τις 7:00 μ.μ. μέχρι τις 10:00 μ.μ.