Μια χαρακτηριστική επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά για την αναξιοκρατία στο πολιτικό μας προσωπικό, αλλά και την συλλογική ευθύνη των Νεοελλήνων. (Αναδημοσίευσι).Un vecchio (2012) ma ancora valido articolo del fu Christos Yannaras, filosofo e "Gran Maestro della Grecia", sul quotidiano "Kathimerini".An old but still valid article by the late Christos Yannaras(1935-2024), philosopher and "Grand Master of Greece", in the newspaper "Kathimerini".

 

Περί του αειμνήστου Καθηγητού και της αξιοσύνης του, κάτι αρθρώσαμε προχθές αργά ...

 

 

Χρήστος Γιανναράς (1935-2024)

 ...

 

Όρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια

H περίπτωση του Γεώργιου Aνδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Eλλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.

Oμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓAΠ. Aποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο, που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.

Δεν είναι λίγοι μέσα στην Iστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Aλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα.

Oμως τον ΓAΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Tον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Bενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Eνώ ο ολίγιστος ΓAΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓAΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Eλλάδα σήμερα. Kαι η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Tόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό.

Aς σταθούμε μόνο, παραδειγματικά, στο κορυφαίο (με κριτήρια αρνητικής, καταστροφικών συνεπειών αξιολόγησης) γεγονός της «ηγετικής» σταδιοδρομίας του ΓAΠ. Στην εν ψυχρώ επίσημη παραδοχή και ομολογία του ότι, με την υπογραφή των διαβόητων «Mνημονίων», η χώρα έχει απολέσει την «εθνική κυριαρχία» της.

H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT!

H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις».

Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία. Kαμία αντίδραση από τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, εντεταλμένους να αγρυπνούν για την μη παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Kαμία, ούτε υποψία αντίδρασης από τους θεσμικά κορυφαίους του «πνευματικού κόσμου»: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους εξέχοντες διπλωμάτες. Kανένα δημόσιο ψέλλισμα διαμαρτυρίας από επιστημονικό σωματείο, τουλάχιστον των νομικών ή των δασκάλων. Oλόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει».

Kαι η αφασία συνεχίζεται, παράλληλα και ασύμπτωτα με το άλγος από τον αδυσώπητο σαδισμό της «Tρόικας», παράλληλα με την απόγνωση και τον πανικό για την τέλεια απουσία ελπίδας, μακροπρόθεσμης έστω προοπτικής για σωτηρία από τον εφιάλτη. Συνεχίζεται η νέκρωση των αντανακλαστικών αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας: το «εθνικό συμβούλιο» της σοσιαλεπώνυμης απάτης ανέχθηκε και πάλι, μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφομοιωμένον πια ώς το μεδούλι της ψυχής ραγιαδισμό, τα ανυπόφορης α-νοησίας ρητορεύματα του ΓAΠ. Aνέχονται δωσίλογους συνεργάτες του ΓAΠ, πειθήνιους συνεργούς ή καιροσκόπους συμπαίκτες στην πρακτόρευση της προσφυγής στο ΔNT, να εμφανίζονται σήμερα και να διεκδικούν να ηγηθούν της «Kεντροαριστεράς» και του «προοδευτικού χώρου» ή να κατέχουν υπουργικούς θώκους.

Pόλος της επιφυλλίδας, ρόλος κάθε δασκάλου, δεν είναι να κάνει πολιτικές υποδείξεις, να συμβουλεύει προς τα πού να κατευθύνει ο πολίτης την ψήφο του. Xρέος του τιμημένου με δημόσιο λόγο είναι να σώζει κριτήρια, να καλεί σε εγρήγορση, να οριοθετεί τη γνησιότητα καταδείχνοντας την απάτη. Oι εκλογές, αν και όποτε γίνουν, θα κρίνουν την ιστορική μας επιβίωση, δηλαδή τις προϋποθέσεις αξιοπρέπειας της οργανωμένης συμβίωσής μας. Nα θυμηθούμε λοιπόν ότι:

Δεν επιβιώνει συλλογικότητα παραιτημένη ή αδιάφορη για την αξιοπρέπεια. Δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αποβάλλουμε από τον δημόσιο βίο αμετάκλητα όχι μόνο όσους συνέπραξαν με τον ΓAΠ στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και όσους ανέχθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα με τους αυτουργούς της εξευτελιστικής μας ατίμωσης.

Χρήστος Γιανναράς (Καθημερινή, 31/01/2012)

Εδώ «Είναι Οι Βάρβαροι, Ηλίθιε!», γράφει ο Αιθεροβάμων. “I Barbari, stronzo, sono qui!”: da Eterovamon; il primo articolo di cronaca ed attualita’ x il 2013

Σε χθεσινό του ηλ-γράμμα ο φίλος και συνεργάτης Αιθεροβάμων, μαζί με τις ευχές του μας έστειλε και την πρόσφατη δουλειά του «εμπνευσμένη από την ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ και από τον Καβάφη», το σημερινό χρονογράφημα με τον οργισμένο τίτλο.
Εγκαινιάζοντας -δριμύτερος- το 2013!
Και εμείς να του ευχηθούμε: Καλή Χρονιά! 
......................................................

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ , ΗΛΙΘΙΕ !

     Τελικά επιβιώσαμε μετά την 21η του Δεκέμβρη, μέρα της υποτιθέμενης  ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ του κόσμου. Περιμένοντας τους βαρβάρους είχαμε ένα καθημερινό θέμα  κουτσομπολιού, που το κουβεντιάζαμε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Όλο το νταβαντούρι γινόταν, γιατί περιμέναμε τους βαρβάρους. Όμως, αυτοί προφανώς δεν ήρθαν! Καημένε Καβάφη, πού νάξερες πόσο προφητικός και πόσο διαχρονικά αληθινός θα γινόσουν!

  
     Και τώρα τι κάνουμε; 

Αλήθεια, είσαστε βέβαιοι πως οι βάρβαροι δεν ήρθαν;   

Είσαστε μακριά νυχτωμένοι!
Έχουν έρθει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ήρθαν μασκαρεμένοι: ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΥΠΟΥΡΓΟΙ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ, ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΕΣ , ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ, ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ, ΕΚΔΟΤΕΣ κ.α. 
Κι εμείς τι κάναμε; Τους περάσαμε για πολιτισμένους, γιατί φορούσαν κουστούμι και γραβάτα, για κατάλληλους κυβερνήτες, για άξιους δια- χειριστές της τύχης αυτού του δύστυχου λαού. Τους θεωρήσαμε άξιους ταγούς της κοινωνίας μας για μια προσπάθεια ανέλιξης του έθνους μας. Ήρθαν νύχτα και μας έπιασαν στον ύπνο. Κι εμείς οι μωροί νομίσαμε πως γλυτώσαμε από την απειλή των βαρβάρων. Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι! Συνεχίσαμε τον ύπνο τον βαθύ, τη μόνιμη ραστώνη μας, τον πατροπαράδοτο ωχαδελφισμό μας. Και οι μασκαρεμένοι βάρβαροι εφάρμοζαν κρυφά και παρασκηνιακά, μεθοδικά και ανελέητα το υποχθόνιο σχέδιό τους: Να διαλύσουν σιγά – σιγά ό,τι βρήκαν, να πλουτίζουν κάθε μέρα πιο πολύ, να χαντακώνουν τη χώρα μας. Κι εμείς, οι ηλίθιοι, οι ανεγκέφαλοι, οι υπνοβάτες, οι κατευθυνόμενοι, οι ευκολόπιστοι, αφελείς και μωροφιλόδοξοι τρέχαμε σαν πειθήνια πρόβατα στα κομματικά μαντριά τους. Τους αποθεώναμε, τους ψηφίζαμε, επενδύσαμε επάνω τους τις ελπίδες μας. Σπείραμε ανέμους και θερίζουμε τώρα θύελλες. Όταν αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε με τι κουμάσια έχουμε να κάνουμε , ήταν πια πολύ αργά. Η οικονομία μας διαλύθηκε , η κοινωνία μας έγινε Τιτανικός και βουλιάζει ραγδαία, οι νόμοι έχουν γίνει κουρελόχαρτα , οι θεσμοί ποδοπατιούνται, ο λαός γονάτισε. Το χειρότερο είναι πως καταστρέφεται μεθοδικά ο ιστός του έθνους, οι νέοι μας. Το παρόν τους ισοπεδώνεται, το μέλλον τους υποθηκεύεται .Τους έχουν γονατίσει, τους έχουν κάνει δουλοπάροικους, έρμαια στα χέρια των αφεντάδων- εργοδοτών με μισθούς πείνας . Όποιος νέος εργαζόμενος καταφέρει να βρει μια θέση υποαπασχόλησης ( μειωμένου ωραρίου και αποδοχών αντίστοιχα ) θεωρείται τυχερός από τις χιλιάδες άνεργους συνομηλίκους του.  Κι εμείς στην πόλη μια ζωή υπάλληλοι κι εργάτες να κουβαλάμε ολημερίς τα αφεντικά στις πλάτες. Ο εκβαρβαρισμός της κοινωνίας μας ολοκληρώνεται. Μας κυβερνούν οι βάρβαροι, μας ελέγχουν, μας συνθλίβουν. Μας έχουν πάρει την αξιοπρέπεια , το πρόσωπό μας . Μας έχουν υποβαθμίσει σε αριθμούς   (τόσοι άνεργοι , τόσοι συνταξιούχοι , τόσοι αυτόχειρες που αυτοκτονούν κάθε μέρα κ.λ.π.) . Οι περισσότεροι Έλληνες έχουν γίνει πια ΝΕΟΦΤΩΧΟΙ.

    Κι από πάνω μας ραντίζουν με «βαρέα μέταλλα» , με την έντεχνη καλλιέργεια του φόβου , της ανασφάλειας , της κακομοιριάς.

 

2

    Κάθε τόσο μας τρομοκρατούν με διάφορα σενάρια: Με την εκάστοτε  χρηματική δόση, που δήθεν θα μας σώσει , με την ανελέητη φορομπηχτική τους τακτική , με την δήθεν ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ  κ.α. Μήπως πρέπει να πανηγυρίσουμε που δεν ήρθε το τέλος μας ακόμα; Φοβηθήκαμε τη ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ και δεν βλέπουμε πως ξεπέσαμε σε μια πρωτοφανή ηθική ΕΥΤΕΛΕΙΑ; Δεν μας προκαλεί ντροπή η εθνική, οικονομική, κοινωνική ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ; Δεν μας ανησυχεί το γεγονός  πως η χώρα μας έχει γεμίσει από καιροσκόπους που επιδιώκουν δαιμονισμένα την προσωπική τους ΛΥΣΙΤΕΛΕΙΑ (ΩΦΕΛΕΙΑ); Βλέπετε πουθενά να υπάρχει ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ; Προβληματιζόμαστε που ο αληθινός πολιτισμός κατάντησε ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ; Έχουμε νιώσει πως μόνο η διαφθορά και ο νόμος της ζούγκλας λειτουργούν στην ΕΝΤΕΛΕΙΑ; Είναι ψέματα πως έχουμε παραβιάσει κάθε ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ; Μήπως για τους νέους Φαρισαίους χρειάζεται ένας νέος Μεσσίας – τιμωρός με μαστίγια και με ΦΡΑΓΓΕΛΙΑ; 
Πρέπει , λοιπόν , να χαιρόμαστε που δεν ήρθε το τέλος του κόσμου; Έχουμε την ψευδαίσθηση πως δεν είμαστε κατεστραμμένοι; Αν συμβαίνει αυτό, τότε περιχαρείς να φωνάξουμε: ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ!

   Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμα χαζοχαρούμενα, αφελή , ευνουχισμένα ανθρωπάκια, που αναρωτιούνται ποια είναι η πραγματική πηγή όλων των δεινών για τη χώρα μας και όλη την ανθρωπότητα. Απλά, είναι η διεθνής συνομωσία των ισχυρών, η παγκοσμιοποιημένη ισοπέδωση των λαών , η νέα οικουμενική δικτατορία χωρίς τανκς και όπλα, η εξουσία του χρήματος , που μεταφέρει το πρόβλημά μας έντεχνα από το κεφάλι στην κοιλιά . Μας χτυπάει στο στομάχι και μας εξαθλιώνει. Είναι όλοι αυτοί οι γνωστοί εχθροί των λαών, η νέα τάξη του κεφαλαίου η πηγή των δεινών μας. 
Στα ανθρωπάκια αυτά φωνάζω:   

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ, ΗΛΙΘΙΕ !!!

                                                                                                                                 ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

«Η χώρα του …Ποτέ»: Το χρονογράφημα του Αιθεροβάμονα. Il paese del …mai! Testo di cronaca del “Eterovamon”

Η χώρα του …Ποτέ»

Φίλοι μου, γεια σας! Λόγω των πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας, στη χώρα του Ποτέ, παρακινήθηκα να εκφράσω την ταπεινή μου άποψη. Γιατί ονομάζω την Ψωροκώσταινα «χώρα του ποτέ;». Μα είναι απλό:

*Ποτέ δεν είχαμε πολιτικούς ειλικρινείς , υπεύθυνους, συνεπείς και πατριώτες. Μια ζωή ήταν και είναι λαϊκιστές, ωχαδελφιστές, καιροσκόποι, ανερμάτιστοι αριβίστες. Ποτέ δεν έχουν πει την αλήθεια στο λαό. Πάντα κατασκευάζουν ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΜΑΤΑ. Χρόνια τώρα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές: Μας υπόσχονται καλύτερες μέρες, αλλά δεν διευκρινίζουν πότε και για ποιόν.

*Ποτέ δεν υλοποίησαν τις προεκλογικές υποσχέσεις τους. Μετά τις εκλογές άλλαζαν τροπάριο: «- Δεν ξέραμε, δεν περιμέναμε, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε κ.λ.π.». Αν δεν ήξεραν ( που ήξεραν), να μην έταζαν λαγούς και πετραχήλια. Ναι μεν, αλλά θα μου πείτε πως αν δεν υπόσχονταν , δεν θα έβγαιναν κυβέρνηση. Επομένως:

*Ποτέ δεν σκέφτηκαν το καλό του λαού.Ποτέ δεν αισθάνθηκαν ούτε έπραξαν σαν πατριώτες. Το τρίπτυχο: ΠΑΤΡΙΔΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ το εφάρμοσαν με το ακόλουθο σκεπτικό: ΠΑΤΡΙΔΑ= ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ=ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ= ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΛΛΗΤΟΙ ΤΟΥΣ. Ποτέ τους δεν διέθεταν ούτε μια σταγόνα ήθους και αξιοπρέπειας. Ανέκαθεν πουλούσαν ΠΑΤΡΙΔΑ-ΛΕΥΤΕΡΙΑ-ΤΙΜΗ αρκεί να έπιαναν την ΚΑΛΗ και να γίνουν ΥΠΟΥΡΓΟΙ!

*Ποτέ δεν θέλησαν να οργανώσουν μια βιώσιμη οικονομία, γιατί ήταν πάντα αφοσιωμένοι με θρησκευτική ευλάβεια στην εξυπηρέτηση του προσωπικού τους συμφέροντος. Εξάλλου από την εποχή της γένεσης του νεοελληνικού κράτους επιδίωκαν την δανειοληψία με αποκλειστικό στόχο την προσωπική «προμήθεια» (βλέπε ΜΙΖΑ). Από τα δάνεια που έπαιρνε ανέκαθεν η χώρα μας, ελάχιστα χρήματα απέμεναν στα κρατικά ταμεία. Η ιστορία μας το καταδείχνει αυτό χαρακτηριστικά. Δυστυχώς, η ιστορία , όχι απλά επαναλαμβάνεται, αλλά συνεχίζεται ασταμάτητα. Τι έχεις Γιάννη; Τι είχα πάντα!

*Ποτέ δεν θέλησαν να φτιάξουν σωστή ΠΑΙΔΕΙΑ, που είναι το πρώτο και το πιο βασικό γενεσιουργό συστατικό μιας κοινωνίας. Όμως, βλέπετε φίλοι μου, η σωστή παιδεία φτιάχνει ανθρώπους-λιοντάρια με γνώση, αρετή, δύναμη και όχι μαδημένα κοτόπουλα. Όμως, ποιος πολιτικάντης θέλει να κυβερνά λιοντάρια; Προτιμούν τα κοτόπουλα.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Θα αλλάξει άραγε αυτή χώρα ποτέ; Ίσως, να αλλάξει:
ΚΑ- ΠΟΤΕ!!!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

«ΕΛΛΑΣ ΓΑΪΔΑΡΩΝ ΧΩΡΑ», σατιρικό χρονογράφημα από τον «Αιθεροβάμονα» “Grecia, la terra di asini” : Testo di cronaca (collaborazione)

ΕΛΛΑΣ ΓΑΪΔΑΡΩΝ ΧΩΡΑ


Κάποτε ο Γιάννης Μηλιώκας τραγουδούσε:
Ladies and gentlemen, / με τα μυαλά που κουβαλάμε και με την τρέλα που μας δέρνει, / ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, / πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Αποδείχθηκε ιδιαίτερα εύστοχος και προφητικός ο αγαπητός Γιάννης. (Τυχαίο; Δεν νομίζω. )
Οι αγαπητοί μας εθνοπατέρες, αφού μας φλόμωσαν με τις ατέλειωτες και ατελέσφορες παλινωδίες τους ( Πάμε- δεν πάμε για εκλογές, πάμε- δεν πάμε για συνεργασία, πάμε- δεν πάμε για δημοψήφισμα), τελικά ύστερα από τα εσκεμμένα παιχνίδια τους, από τα οποία βγήκαν κερδισμένοι και αυτοί και οι δικοί τους, μας πέταξαν τη φόλα: Πάμε για κυβέρνηση ευρύτατης συνεργασίας. Αλήθεια, σκεφθήκατε πόσα εκατομμύρια ευρώ ή δολλάρια κέρδισαν ΚΑΠΟΙΟΙ μέσα σε μια νύχτα μόλις ακούστηκε η λέξη: ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ;
Οι πολιτικές μπλόφες διαδέχονταν η μία την άλλη: Ποιόν θέλετε για υπηρεσιακό πρωθυπουργό; Πετσάλνικο ή Παπαδήμο; Τον Βούδα ή τον Κούδα; Τον Βαλέ ή τον Ρήγα; Βλέπετε οι τζογαδόροι της πολιτικής παίζουν πάντα με μπλόφες και κρυμμένους Άσσους στο μανίκι τους.
Τόσα χρόνια δεν έχετε βαρεθεί να σας πουλάνε το ίδιο παραμύθι, πότε με πράσινη σημαία, πότε με κόκκινη, πότε με μπλέ, και να διαλέγουμε τελικά ποιοι θα μας κοροϊδεύουνε;
Κι όλο πάνε πίσω οι δουλειές, / όλο και τελειώνουνε τα φράγκα / και μεγαλώνει ο πληθωρισμός και μεγαλώνει και το φέσι μας./
Και έρχεται ο μίστερ Παπαδήμος για να μας σώσει λέει. Από πού θα μας σώσει; Από τη συμμορία του ΔΝΤ, στην οποία μας οδήγησαν και την οποία υπηρετεί και ο ίδιος; Από τα σαγόνια της τρόϊκας το αγαπημένο παιδί της Μέρκελ, του Σαρκοζί κ.λ.π.; Τα στελέχη της ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΑΣ κυβέρνησης (βλέπε κλίκας) είναι τα ίδια πρόσωπα ΕΝΘΕΝ ΚΑΙ ΕΝΘΕΝ που μας έβαλαν στο «λούκι».
Αυτά που λένε είναι χαρτιά σημαδεμένα, αυτά που λένε είναι πλαστές επιταγές, αυτά που λένε είναι σκουπίδια αναμμένα κι εμείς δεν είμαστε για να σβήνουμε φωτιές!
Οι τωρινοί πολιτικοί αρχηγοί είναι πια καμένα χαρτιά. Έχουν καταντήσει πολιτικές γεροντοκόρες. Ο λαός πια ούτε τους ερωτεύεται ούτε τους νυμφεύεται. Θα ξεμείνουν στο ράφι, θα μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και με τη ρετσινιά του εθνικού προδότη, του φονιά των ονείρων και των ελπίδων του άμοιρου λαού:
Ποιος έχει κλέψει τις ελπίδες και τις πουλάει μία- μία; Ποιος έχει φτιάξει τις πατρίδες και δεν σου έδωσε καμία; Δεν δέχομαι στο χρόνο μου κατάληψη, να ζω το ίδιο έργο σε επανάληψη, προγράμματα να βλέπω κι αριθμούς, να κάνω μια ζωή συμβιβασμούς.
Κλείνω με μερικούς στίχους του αξέχαστου και πάντα επίκαιρου ποιητή μας, του Σουρή:
«Δυστυχία μου , Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς.
Ω Ελλάς, ηρώων χώρα,
τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα!».

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ