"Ύψωση του Τιμίου Σταυρού". Κείμενο του Μυργιώτη Π. (Αναδημοσίευσις). Un testo (collaborazione di P. Mirgiotis) sul'Esaltazione della Santa Croce. A text (by P.M.) on the Feast of the Exaltation of the Holy Cross.

[Ακολουθεί νέα συνεργασία του φίλου συνταξιούχου Εκπαιδευτικού Μυργιώτη Παναγιώτη.]

Στους εορτάζοντας 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

................................................................

 

 Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.  Μεγάλη Δεσποτική Εορτή.
 

Τις πρώτες ημέρες του νέου εκκλησιαστικού έτους και σαράντα ημέρες από την επί του όρους μεταμόρφωση του Κυρίου μας η εκκλησία μας τοποθέτησε μια άλλη Δεσποτική εορτή. 

Στις 14 Σεπτεμβρίου εορτάζει την παγκόσμιο ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Του Σταυρού πάνω εις τον οποίο σταυρώθηκε ο Χριστός και έχυσε το πάναγνο αίμα Του για τη δική μας σωτηρία. Ο Σταυρός αποτελεί για τους χριστιανούς ιερό σύμβολο. Με τον Σταυρό ο Χριστός ξεγέλασε,νίκησε και ντρόπιασε τον διάβολο, ο οποίος νόμισε ότι νίκησε, θανάτωσε κι εξαφάνισε τον Χριστό. Γι’ αυτό και δεν αντέχει να βλέπει αυτό το ιερό σύμβολο· φεύγει μακριά. Από νωρίς οι πρώτοι χριστιανοί εις τις κατακόμβες ζωγράφιζαν και το σύμβολο του σταυρού.
 

Ο Σταυρός για τους χριστιανούς αποτελεί σύμβολο κορυφαίο θυσίας και αγιασμού. Ο Σταυρός και η Ανάσταση λειτουργούν ως δυο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται η ζωή των πιστών
χριστιανών. Η Ανάσταση ακολουθεί και προϋποθέτει τον Σταυρό. Ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Χωρίς Σταυρό δεν γίνεται Ανάσταση.
 

Ο μέγας απόστολος των Εθνών Παύλος, ο κατεξοχήν θεολόγος του Σταυρού, τονίζει συχνά στις θεόπνευστες επιστολές του ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γι’ αυτόν και για την Εκκλησία καύχηση.
«Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», διότι «ο λόγος γαρ ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι»,
επειδή ο Ιησούς Χριστός «εγενήθη εν σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις» ως ο «Εσταυρωμένος».
 

Προτυπώσεις του Τιμίου Σταυρού έχουμε και εις την παλαιά και στην καινή Διαθήκη. Αναφέρουμε μεταξύ των άλλων: Η λωρίδα ξηράς που δημιουργήθηκε εις την Ερυθρά Θάλασσα και πέρασαν οι διωκόμενοι, από τους Αιγύπτιους, Ισραηλίτες σχηματίστηκε, όταν ο Μωυσής με το ραβδί του κτύπησε τα ύδατα και σχηματίστηκε το σημείο του σταυρού. Στον πόλεμο των Ισραηλιτών με τους Αμαλικίτες όταν το σώμα του Μωυσή και τα τεντωμένα χέρια του σχημάτιζαν το σημείο του σταυρού νικούσαν οι Ισραηλίτες, ενώ όταν από την κούραση ο Μωυσής κατέβαζε τα χέρια νικούσαν οι εχθροί των.

Το 312 μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος με τον στρατό του βαδίζει εναντίον του συναυτοκράτορά του Μαξέντιου και βρίσκεται λίγο έξω από την Ρώμη. Εκεί, ενώ είναι μέρα μεσημέρι, βλέπει εις τον ουρανό το σημείο του Σταυρού σχηματισμένο με αστέρια και συγχρόνως βλέπει και την επιγραφή ¨ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ¨ πάλι με αστέρια. Το θεωρεί θεϊκό σημάδι‧ το φανερώνει στους στρατιώτες του, οι οποίοι εμψυχώνονται, πολεμούν με περισσό θάρρος και νικούν τον Μαξέντιο. Ο Μ. Κωνσταντίνος γίνεται μονοκράτωρ των Ρωμαίων, βαπτίζεται χριστιανός, ανακηρύσσει τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία και σταματά τις διώξεις των χριστιανών.
Η ευσεβής μητέρα του η αγία Ελένη το 326 αναχώρησε για να προσκυνήσει εις τους Αγίους Τόπους έχοντας μαζί της και γενναία επιχορήγηση από τον Κωνσταντίνο. Πρώτη ενέργεια ήταν να βρει τον Τίμιο Σταυρό ο οποίος είχε ριφθεί σε παρακείμενη χαράδρα και είχε σκεπαστεί με χώματα. Για να μη βεβηλωθεί ο τίμιος Σταυρός από τους ειδωλολάτρες οι χριστιανοί τον είχαν κατά κάποιο τρόπο κρύψει.
Ο αυτοκράτορας Αδριανός το 135 μ.Χ. είχε κτίσει στον Πανάγιο Τάφο ναό της Αφροδίτης, για να μη μπορούν οι πιστοί χριστιανοί να πηγαίνουν και να προσκυνούν. Ο ειδωλολατρικός ναός γκρεμίζεται. Μετά από επίπονες και επίμονες έρευνες βρέθηκαν τρείς σταυροί, του Κυρίου και των δυο ληστών. Οδηγηθήκανε στην εύρεση των σταυρών από το εξής σημείο:
Εκεί επάνω είχε φυτρώσει ένα λουλούδι που εξέπεμπε μια πολύ ωραία μυρωδιά, ένα θαυμάσιο άρωμα. Το λουλούδι αυτό είναι ο γνωστός σε όλους μας βασιλικός, ο οποίος ονομάστηκε έτσι γιατί φύτρωσε πάνω
στο χώμα που έκρυβε τον Σταυρό που σταυρώθηκε ο βασιλιάς των πάντων. Με εξίσου θαυμαστό τρόπο διαπιστώσανε ποιος ήτο ο σταυρός του Κυρίου. Ακουμπήσανε τους σταυρούς στο σώμα νεκρής
ευσεβέστατης γυναικός,. Η νεκρή αναστήθηκε όταν ήλθε σε επαφή με τον Σταυρό του Κυρίου.
 

Η Αγία Ελένη με συγκίνηση και σεβασμό παραδίδει τον Σταυρό του Κυρίου στον πατριάρχη Μακάριο. Ξεκινά η πομπή προς τον Γολγοθά με τον αυτοκράτορα να κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Κατά την πορεία προς τον Γολγοθά ο αυτοκράτορας αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βαδίσει, τον εμποδίζει δύναμη αόρατη. Ο αυτοκράτορας κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Ο πατριάρχης δίνει τη λύση: Ο αυτοκράτορας να προχωρήσει ανυπόδητος και χωρίς το βασιλικό στέμμα. 

Έτσι έγινε και η πορεία-πομπή συνεχίστηκε. Ο αυτοκράτορας έπρεπε με ταπείνωση και συντριβή να
κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Ο πατριάρχης Μακάριος την 14η Σεπτεμβρίου 335 υψώνει τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου στον ναό της Αναστάσεως. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον». Αυτή την ύψωση εορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο η Αγία Εκκλησία μας.
 

Η ημέρα αυτή είναι πανηγυρική και συγχρόνως αναφέρεται στη Σταύρωση και στον θάνατο του Κυρίου που ουσιαστικά υπήρξε η πρώτη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού με σταυρωμένο τον Ίδιο. Για τον λόγο αυτό η μέρα αυτή τιμάται με αυστηρή νηστεία και στη θεία λειτουργία διαβάζεται η ίδια ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται την Μ. Παρασκευή. Οι πιστοί την ημέρα αυτή λαμβάνουν από τον ιερέα κλωνάρια βασιλικού ως ανάμνηση της ευρέσεως του Τιμίου Ξύλου και τα φυλάσσουν εις το εικονοστάσι του σπιτιού τους.
 

Διά του Σταυρού ο διάβολος κατατροπώνεται, η αμαρτία λύεται, ο Άδης σκυλεύεται, ο Χριστός ανίσταται, ο θάνατος καταργείται και η ανθρώπινη φύση διά του προσώπου του Ιησού κάθεται πλέον εκ δεξιών του Πατρός. Μπορούμε πλέον να λέμε ότι πάσα ευλογία μέσω του Σταυρού προήλθε και προσέρχεται στην κτίση.
Επομένως ο Σταυρός είναι η φανέρωσις του Χριστού μέσα στον κόσμο, για τούτο η εκκλησία πανηγυρικά ψάλλει: ¨ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω ¨.
 

Εις τους χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού, διαβάζουμε:
Χαίρε, το των Αγγέλων γαληνόμορφον θαύμα
Χαίρε, το των δαιμόνων πολυστένακτον τραύμα.
Χαίρε, του Αδάμ και της Εύας ανάκλησης
Χαίρε, των αρχόντων του άδου η νέκρωσης.
 

Μεγάλη η δύναμη του Σταυρού, ο δαίμονας τον βλέπει και φρίττει. Είχε πιστεύσει ο δόλιος, βλέποντας τον Κύριο νεκρό επί του Σταυρού, ότι τον νίκησε. Όμως, η Ανάσταση του Κυρίου μας τον θανάτωσε.
Είναι πολύ σημαντικό πάντα να φοράμε έναν Σταυρό. Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι χρυσός, αρκεί και ένας από φθηνό υλικό. Η αξία του έγκειται στο σημείο του Σταυρού, όχι στο υλικό από το οποίο είναι
κατασκευασμένος.
 

Να έχουμε πάντα στη ζωή μας τη Χάρη του Τιμίου και Ζωοποιού
Σταυρού και να πορευόμαστε πάντοτε με σταυροαναστάσιμο ήθος!

Απολυτίκιο Ἦχος α’

Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου 

και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, 

νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος 

και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

Κοντάκιον Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.

Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως, τῇ ἐπωνύμῳ σου καινὴ
πολιτεία, τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι, Χριστὲ ὁ Θεός,

Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, 

νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, 

ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον τρόπαιον.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Για το Τουρνουά Ράπιντ στα Ψαχνά από τον Ατρόμητο Μεσσαπίων. (Εντυπώσεις-δελτίο Τύπου: Σοφία Νικολάου). Sul Torneo Rapido di un nuovo Club a Psachna (Testo- da Sofia Nikolaou, nostra collaboratrice).

Είχαμε υπ’ όψιν μας για μια νέα σκακιστική κίνησι στα Ψαχνά. Η ανακοίνωσι για διεξαγωγή Τουρνουά (rapid) την περασμένη εβδομάδα κίνησε το ενδιαφέρον μας. Μαζί με την Ευβοϊκή σπεύσαμε να προσφέρουμε την μικρή συνδρομή μας. Η συνεργάτις μας κα Νικολάου, ήταν εκεί!
..........................

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το περασμένο Σάββατο 1 Ιουνίου το Σκακιστικό τμήμα του Αθλητικού Σωματείου «Ατρόμητος Μεσσαπίων» διοργάνωσε το 1ο Θερινό Τουρνουά σκακιού στα Ψαχνά. Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε στο χώρο του Πνευματικού Κέντρου του Αγίου Νικολάου Ψαχνών.

Ο Σύλλογός μας είχε τη χαρά να συμμετέχει με δύο παίκτες στην κατηγορία των ενηλίκων (Ράντεβ Άγγελος, Νικολάου Σοφία) και επιπλέον στο πνεύμα συνεργασίας μεταξύ των συλλόγων συνέβαλε και στο διαδικαστικό κομμάτι της διοργάνωσης (σκακιστικό υλικό). Το τουρνουά στέφθηκε με επιτυχία και αυτό χαροποίησε ιδιαίτερα, τόσο τους μικρούς σκακιστές όσο και τους μεγάλους.

 Συνολικά έπαιξαν 22 μαθητές και μαθήτριες Δημοτικού και 14 Ενήλικες σε δύο ομίλους.

Στον Α’ Όμιλο (Κατηγορία Δημοτικών) διεξήχθησαν 6 γύροι

(ράπιντ) και οι νικητές της γενικής κατάταξης ήταν:

- 1ος νικητής: Ντρέκης Μηνάς (5 βαθμοί)

- 2η νικήτρια: Κολούτσου Ευδοξία (5 βαθμοί)

- 3ος νικητής: Καλαβρής Ιωάννης (4,5 βαθμοί)

(Έγιναν βραβεύσεις και σε επιμέρους κατηγορίες: Κ8, Κ10, Κ12 κ’ κοριτσιών)

Στον Β’ Όμιλο (Κατηγορία Ενηλίκων) διεξήχθησαν 5 γύροι (ράπιντ) και οι

νικητές ήταν:

- 1ος νικητής: Ράντεβ Άγγελος (4,5 βαθμοί)

- 2ος νικητής: Γιαννούτσος Παναγιώτης (4 βαθμοί)

- 3η νικήτρια: Νικολάου Σοφία (3,5 βαθμοί)

Είναι πολύ ευχάριστο και ελπιδοφόρο να βλέπουμε τέτοιες εκδηλώσεις να

πραγματοποιούνται στα πλαίσια του εορταστικού κλεισίματος της σκακιστικής

χρονιάς. Αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα του «Ατρόμητου Μεσσαπίων» και

ιδιαίτερα στον εμπνευστή αυτής της προσπάθειας κ. Τυχάλα Χρήστο.

Σας ευχαριστούμε για το τόσο όμορφο και δημιουργικό απόγευμα που περάσαμε

μαζί σας και αναμένουμε με ανυπομονησία και μελλοντικές διοργανώσεις!

Νικολάου Σοφία

«Αυτά Τα Χέρια»: Ένα καυτό κείμενο για καθαρά γάντια και βρώμικα πολιτικά χέρια, του αεροβάτου Αιθεροβάμονος. Un articolo nuovo sulle mani sporche dei politici, da Eterovamon, nostro collaboratore.

 1                                          ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

         Φίλοι, γεια σας!  

  Δεν πέρασαν πολλές μέρες από τα τελευταία μου κείμενα και αποφάσισα να «ξαναχτυπήσω». Είπα να ρίξω μερικές φραστικές μολότωφ στην Τρόϊκα και στα συνάφια της. Η αφορμή ήταν το γνωστό τραγούδι του Μανώλη Μητσιά « Αυτά τα χέρια» που ταιριάζει απόλυτα με το σκυλολόϊ της Μέρκελ και με τις πρακτικές τους.

  Η α΄ στροφή του τραγουδιού λέει: « - Ποια χέρια πήραν τα κεριά κι ήρθε ξανά το βράδυ. Και δεν μπορεί η παρηγοριά να με βρει στο σκοτάδι». Ένα από τα πιο βασικά μέτρα είναι το χαράτσι της ΔΕΗ, που για χάρη του μας κόβουν το ρεύμα και μας αφήνουν στα μαύρα σκοτάδια χωρίς φως, χωρίς θέρμανση, χωρίς ελπίδα, χωρίς παρηγοριά.

  Το ρεφραίν λέει: «- Αυτά τα χέρια είναι δικά σου και τάχεις στείλει για με δικάσουν. Είναι μαχαίρια πούχουν το όνομά σου, αυτά τα χέρια , τα χέρια τα δικά σου». Είναι τα χέρια των τροϊκανών που μας στραγγαλίζουν μέρα με τη μέρα, μας κόβουν το οξυγόνο. Κάθε μέρα ξεπουλάνε τη ζωή μου  κι όλο σφίγγουν τη θηλιά μες στην ψυχή μου. Είναι χέρια επώνυμα και είναι τα όργανα των νόμιμων εκτελεστών, της ΝΟΜΙΜΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ! Αυτούς τους ελεεινούς τρομοκράτες δεν τους πειράζει κανένας!

  Η β΄ στροφή λέει: «- Ποια χέρια γίνανε σπαθιά, Χριστέ και Παναγιά μου, κι από το στήθος μου βαθιά θα κόψουν την καρδιά μου». Κάθε μέρα την καρδιά μου να πληγώνουν και τα λάθη τους σε μένα να φορτώνουν. Έχουν παραδεχθεί επανειλημμένα πως για τη χώρα μας τα προγράμματά τους βγήκαν ΛΑΘΟΣ. ¨Όμως, δεν αλλάζουν τακτική, γιατί τους βολεύει να μας ρουφάνε το αίμα. Στο κάτω κάτω η μεγάλη μάζα του λαού, ο απλός κοσμάκης, οι μεροκαματιάρηδες και οι ταλαίπωροι μισθωτοί και συνταξιούχοι δεν είναι αυτοί που έκλεψαν, αλλά είναι αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο!!!  

  Ένα άλλο τραγουδάκι με ιστορία μας λέει: «- Τα δυο σου χέρια πήρανε βεργούλες και με δείρανε». Έχουν πιάσει το μαστίγιο και βαράνε το δόλιο ανθρωπάκο. Που σε πονεί και που σε σφάζει. Έχουμε πέσει στα χέρια σαδιστών.

2    Η μουσική μας παράδοση  κυρίως με τα λαϊκά μας τραγούδια κάνει αμέτρητες αναφορές ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ:

·       (Είμαι αετός χωρίς φτερά): «- Μα ένα χέρι λατρεμένο, ένα χέρι λατρευτό, μου τα κόβει τα φτερά μου, για να μη ψηλά πετώ». Βέβαια, εμείς κάνουμε μια μικρή διασκευή και λέμε: Μα ένα χέρι αγριεμένο, ένα χέρι φοβερό μου τα κόβει τα φτερά μου… κ.λ.π.

·       (Τα μουτζουρωμένα χέρια): «-Τα μουτζουρωμένα χέρια με τους ρόζους τα χοντρά είναι χέρια τιμημένα κι ας μην είναι καθαρά». Εμείς λέμε για τους ντόπιος και ξένους ΛΥΚΟΥΣ: Τα αιματωβαμένα χέρια με κάτι νύχια σουβλερά είναι χέρια λερωμένα και ποτέ τους καθαρά. Αλήθεια, είσαστε σίγουροι πως υπάρχουν χέρια καθαρά μέσα σε όλη αυτή τη βρωμιά της κοινωνικοπολιτικής μας ζωής; Φάε κι εσύ, να φάω κι εγώ , να φάνε κι οι άλλοι. Να φάει κι ο Χατζηπετρής! Κάτι τέτοιο θα μας έλεγε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης αν τραγουδούσε τώρα.

·       (Άσπρο πουκάμισο φορώ): «- Έχω καεί, έχω ψηθεί στα χέρια τα δικά σου». Αυτό το αφιερώνω ατόφιο στο αξιότιμο ΚΟΥΒΕΡΝΟ μας και , φυσικά στην ΑΓΚΕΛΑ. Όπως, πάμε μόνο μαύρα θα φοράμε στο εξής πενθώντας για τη χαμένη τιμή της Ελλάδας. Μας πήραν και τα …σώβρακα…

·        ΟΛΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΚΑΜΕΝΑ: (Βασίλης Παπακωνσταντίνου): Αυτό κι αν είναι το τραγούδι που ταιριάζει «γάντι» σε όλες τις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις με την τρόϊκα. Αφού όλα είναι από πριν συμφωνημένα , υπογεγραμμένα και ξεπουλημένα, ΜΗΔΕΝ ΣΤΟ ΠΗΛΙΚΟΝ.

·        Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια: Κάθε μέρα κόβουν κι ένα κομμάτι μας οι ΧΑΣΑΠΗΔΕΣ του ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ. Μας έχουν βάλει στην κρεατομηχανή και μας αλέθουν καλά. Γινόμαστε καλός κιμάς για τα ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΑ που τρέφονται από τις σάρκες μας. Έχουμε καταντήσει σκυλοτροφή για την ΑΓΕΛΗ των αγριόσκυλων και των λύκων που μας τριγυρίζει και μας επιτίθεται ανελέητα.

   Από τον καιρό της χούντας κάποιος υπουργός της Εθνοσωτήριας κυβέρνησης των συνταγματαρχών είχε φτιάξει το σλόγκαν: «- ΧΕΡΙΑ ΚΑΘΑΡΑ» και το διαλαλούσε παντού.

 

3          Όμως, κάθε λογικός άνθρωπος , που έζησε την χούντα, γνωρίζει καλά και δεν πρέπει  να ξεχνά ότι η ληστοσυμμορία της ελληνικής χούντας μόνο καθαρά χέρια δεν είχε. Είχε κατασπαράξει και καταληστεύσει αυτό τον δόλιο τόπο με τα όργια που έκανε. Μόνο αυτοί που δεν βίωσαν και δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν, ισχυρίζονται πως μια χούντα μας χρειάζεται. Και όσοι την είχαν ζήσει και υποστηρίζουν το ίδιο, αυτοί είναι εντελώς απαράδεκτοι και ανεγκέφαλοι. Όταν πονάει το κεφάλι σου, δεν το κόβεις, αλλά το γιατρεύεις. Αναντίρρητα η Δημοκρατία μας είναι βαριά άρρωστη, γιατί απλά η κοινωνία μας είναι σάπια. Τους κλέφτες εμείς τους ψηφίζουμε, γιατί ενδιαφερόμαστε μόνο για το ατομικό μας συμφέρον. Ζήσε εσύ και άφησε τους άλλους να πεθάνουν. Αυτό είναι το ΠΙΣΤΕΥΩ του σημερινού νεοέλληνα στην συντριπτική πλειοψηφία μας. Στο χέρι μας-  πάλι στα χέρια καταλήγουμε- είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας, την κοινωνία μας, την πολιτική μας . Ο Τζων Λένον είχε πει: « - Νομίζω πως η κοινωνία μας κυβερνάται από ανθρώπους τρελούς με παρανοϊκές ιδέες. Είναι όμως δική μου ευθύνη να στείλω τον κάθε τρελό εκεί που του ταιριάζει».  
Πίσω από αυτά που μας λένε κρύβονται πολιτικές τακτικές και επιχειρηματικά συμφέροντα που ενδιαφέρονται μόνο να κερδοσκοπούν σε βάρος του ελληνικού λαού. Η πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα τραγική: Εκατομμύρια Έλληνες έχουν φτάσει ήδη στο σημείο να μην ενδιαφέρονται αν θα είμαστε στο ευρώ ή στη δραχμή, γιατί πολύ απλά ζουν την απόλυτη φτώχεια, την ανεργία, το φόβο. Έχουν καταλάβει πως με τα μνημόνια, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, η ζωή τους έχει πτωχεύσει και έχει ναυαγήσει. Πώς να πιστέψουν όλοι αυτοί πως υπάρχουν ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ; Οι πολλοί δυστυχούν, γιατί οι λίγοι ανίκητοι ολιγάρχες πρέπει να κερδίζουν. Οι μακελάρηδες με τα «καθαρά» χέρια θεωρούν πως ΑΝΑΠΤΥΞΗ σημαίνει το να πετσοκόβουν μεροκάματα, να καταργούν συλλογικές συμβάσεις, να μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, να χρησιμοποιούνται οι εργαζόμενοι σε συνθήκες ΜΕΣΑΙΩΝΑ με αμοιβές- χαρτζιλίκι σαν δούλοι. Γι’ αυτό, όταν έρθει η δική σου ώρα, χτύπα τους με το ΧΕΡΙ ΣΟΥ, με τη γροθιά σου για να αλλάξεις το μέλλον σου. Τον πεινασμένο, που σου άρπαξε το ψωμί σου, τον αντιμετωπίζεις σαν εχθρό. Μα τον κλέφτη, που δεν πείνασε ποτέ του, δεν ορμάς να τον αρπάξεις απ’ το λαιμό. Γιατί;   

ΓΙ’ ΑΥΤΟ, ΠΑΡΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΕΡΙΑ!!!

 Για το γνήσιο της υπογραφής :
ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

"Αυτά τα χέρια". Μανώλης Μητσιάς (Δ. Μούτση, Λευτ. Παπαδόπουλου)

«Είθισται Να Δολοφονούν Τους Ποιητάς»: μικρό σημείωμα-αφιέρωμα από τον Αιθεροβάμονα περί ποιήσεως και ποιητών. Una breve nota/dedica da Eterovamon; su poesia e poeti.

…ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΑΣ 

 «- Μα επί τέλους! Πια ο καθένας γνωρίζει πως από καιρό τώρα - και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας, τα σακάτικα - είθισται να δολοφονούν τους ποιητές…». 

ΦΡΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

[ Ένα μικρό αφιέρωμα στην Ποίηση ] 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ την δημοσίευση σε τοπική εφημερίδα ποιημάτων κάποιων συμπολιτών μας. Αισθάνομαι ευχαριστημένος διαπιστώνοντας πως στη σκληρή εποχή μας δεν χάθηκε η ανθρωπιά και η ευαισθησία. Αυτοί που αγαπούν την ποίηση κάνουν τη δική τους κατάθεση ψυχής. Ο καθένας τους λειτουργεί με γνώμονα την ευαισθησία του, την φαντασία του, με τον δικό του προσωπικό τρόπο έκφρασης, Βλέπουμε πως ο κάθε αγνός ερασιτέχνης και μερακλής ποιητής αντικρίζει την πραγματικότητα και πως την αποτυπώνει στο χαρτί με τα μάτια της ψυχής του. Αεροβάτες κι αυτοί αγωνίζονται, ονειρεύονται και προσπαθούν να ανυψώνονται ελπίζοντας πως θα ανυψώσουν και όσους συνανθρώπους τους μπορούν πιο πάνω από την ισοπέδωση, τη μετριότητα, την επίσημα οργανωμένη και διαχρονική ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ (βλέπε δημόσια παιδεία).

 Όμως, οφείλουμε να κάνουμε και ένα αναγκαίο διαχωρισμό ανάμεσα στους ΠΟΙΗΤΕΣ και στους ΣΤΙΧΟΠΛΟΚΟΥΣ. Το να παίρνει ο καθένας ένα μολύβι κι ένα χαρτί προσπαθώντας να κάνει απλά ομοιοκαταληξίες σε ένα άθλιο ή ανούσιο περιεχόμενο και από πάνω να έχει την ματαιοδοξία 2 να αυτοπροβάλλεται ως ποιητής, αυτό απέχει εκατομμύρια έτη φωτός από την δημιουργία που λέγεται ΠΟΙΗΣΗ.
Αυτό το φαινόμενο δεν είναι μόνο σημερινό. Ο μεγάλος Αριστοφάνης στην κωμωδία του «Βάτραχοι» παρουσιάζει το Διόνυσο να λέει: « - Ο πατέρας Δίας με έστειλε στον Άδη για να βρω ένα από τους μεγάλους ποιητές και να τον επαναφέρω στον επάνω κόσμο ,ώστε να παρακινήσει τους Αθηναίους να ασχοληθούν και πάλι με την δόλια πατρίδα. Γιατί, αυτοί που έμειναν ζωντανοί είτε είναι άχρηστοι είτε διεφθαρμένοι και γράφουν παπαρδέλες. Κι από πάνω αμολάνε και μια κατρούλα στη μούσα της ποίησης.».
Όπως μας λέει ο Γιώργης Παυλόπουλος ίσως τα ποιήματα ,που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος, είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ με τα οποία μάταια προσπαθούμε ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης. Εμείς σήμερα, δεν χρειάζεται να αναστήσουμε κανένα πεθαμένο ποιητή. Μπορούμε, με λογισμό και με όνειρο, με φαντασία, ευαισθησία και με ψυχή να γίνουμε ή τουλάχιστον να προσπαθούμε να σκεφτόμαστε, να αισθανόμαστε και να λειτουργούμε σαν αληθινοί ποιητές. Αρκεί να δημιουργήσουμε μέσα μας την ψυχολογία ενός ποιητή, ενός λογοτέχνη, ενός πνευματικού ανθρώπου.
Ας βρούμε τη δύναμη να μη φοβόμαστε τα συστήματα, να μην ανεχόμαστε τυφλά ούτε με ηττοπάθεια καμία κακή επιβολή. Γιατί απλά, πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά …ΤΟΥΣ ΝΙΚΑΣ!

 Η ζωή πρέπει να έχει τρία συστατικά: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ, δηλαδή να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή, ΤΟ ΩΡΑΙΟ, δηλαδή κάθε τι που στολίζει τη ζωή{ π,χ. ΜΟΥΣΙΚΗ, ΠΟΙΗΣΗ} και το συγκλονιστικό που είναι Η ΑΓΑΠΗ! Γι’ αυτά αξίζει να αγωνιζόμαστε.

 Βέβαια, για το ρόλο της ποίησης σε κάθε εποχή έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις:
 *Εγγονόπουλος: « - Τούτη η εποχή, του εμφύλιου σπαραγμού, δεν είναι εποχή για ποίηση…». Ο ποιητής εκφράζει μια στάση ΑΠΟΧΗΣ από την ποίηση και από τα δρώμενα της εποχής του.
*Μίλτος Σαχτούρης: «Δεν έχω γράψει ποιήματα, μόνο σταυρούς σε μνήματα καρφώνω». Βλέπουμε την απαισιοδοξία και μία επίσης τάση ΑΠΟΧΗΣ.
Όμως, ο ποιητής, όσο αρνητική κι αν είναι η εικόνα του καιρού του, οφείλει να στέλνει μηνύματα και να τους παρακινεί όλους να αντιδρούν, να αγωνίζονται και να ονειρεύονται.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
 *Γ. Ρίτσος: «Ανυπόταχτη Πολιτεία»: «-…Ναι, θα τον ρίξουμε μια μέρα ανάσκελα τον πόνο… Ποιος φταίει που λείπει το τραγούδι μας; … Ο φόβος μας να γίνει γροθιά υψωμένη, παντιέρες ν’ ανεμίζουν απαιτώντας ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ…».
 *Κ. Βάρναλης: «-…Στα ιδανικά των κόσμων που γκρεμίζονται, φέρνω τα ιδανικά των κόσμων που γεννιούνται…».
 *Τ. Λειβαδίτης: «Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε, φοβούνται το πεζούλι που πατάμε και τα λόγια που λέμε. Μας φοβούνται και όταν μας σκοτώνουν. Νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ…».

Συνοψίζοντας πρέπει να τονίσουμε πως η Ποίηση είναι μια ατέρμονη πορεία του ανθρώπου να φτάσει τον ήλιο, να εξαγνίσει και να εξαγνιστεί, να αφυπνίσει και να αφυπνιστεί. Η αποχή δεν είναι η πρέπουσα λύση. Ο ποιητής είναι ανάγκη να ασκεί ΕΠΟΨΗ(=ΕΠΟΠΤΕΙΑ) για να σχηματίζει ΑΠΟΨΗ, ώστε να δίνει μηνύματα, ιδέες, προτάσεις. Έτσι, ως πνευματικός άνθρωπος θα καθοδηγεί την κοινή γνώμη, θα σηκώνει τον γονατισμένο και φοβισμένο ανθρωπάκο λέγοντάς του: «- Σήκω και κοίτα στα μάτια τον αντίπαλό σου. Δεν είναι γίγαντας, αλλά ίσα με το δικό σου μπόϊ. Πολέμησέ τον.». Ο ποιητής στην εποχή του οφείλει να είναι μπροστάρης και να αποτυπώνει τα σημάδια του καιρού του. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, οι ποιητές παρέρχονται, αλλά Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΝΕΙ…

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ



ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ (ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ).
Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική (και ερμηνεία!): Νίκος Παπάζογλου

"Επίπεδο...δάπεδο!": νέο κείμενο του Αιθεροβάμονα. Un testo nuovo sulla decadenza e la crisi di valori nella Grecia di oggi

Ο αγαπητός Αιθεροβάμων μάς έστειλε την τελευταία «επι του πιεστηρίου» δουλειά του. Η συνεργασία του, υπο τον τίτλο «Επίπεδο…δάπεδο» έχει την μορφή άρθρου με θέμα τον προβληματισμό γύρω από την νεοελληνική παρακμή και είναι γραμμένη με στοιχεία σατιρικά, αλλά σε ύφος ιδιαιτέρως καυστικό. Ο συγγραφέας αυτή τη φορά προφανώς πληγωμένος βαθιά από την νεοελληνική κατάντια γίνεται στηλιτευτικός και εν τέλει μας παρουσιάζεται συγκρατημένα …απαισιόδοξος! Πραγματοποιούμε, ευχαρίστως, και την παράκλησί του να επισυναφθή το τραγούδι του Πάνου Τζαβέλα « Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή».

......................................................

      

ΕΠΙΠΕΔΟ ...ΔΑΠΕΔΟ

 1                              

       Αγαπητοί αναγνώστες, αν σας προβληματίζει ο τίτλος, οφείλω να σας εξηγήσω κάποιες λεπτομέρειες. Μιλάω για επίπεδο μορφωτικό, πνευματικό, γνωστικό, πολιτιστικό κ.λ.π. Επειδή, όπως λέει και ο μεγάλος Σεφέρης «όπου κι αν πάω, η Ελλάδα με πληγώνει», νιώθω την ανάγκη να αναφερθώ στον πολιτισμό του σημερινού μέσου νεοέλληνα. Υπάρχουν οι εξής αρνητικοί παράμετροι:

·          Ο μέσος νεοέλληνας γεννιέται μέσα σε μια οικογένεια φοβερά υπανάπτυκτη, με γονείς κατά κανόνα τουρίστες και ερασιτέχνες, οι οποίοι αποκτούν τα παιδιά τους απλά ως αποτέλεσμα μιας ευχάριστης… διαδικασίας. Σας παραθέτω ένα χαρακτηριστικό ανέκδοτο: Μια μέρα, κάποιος περπατούσε σε ένα παραλιακό δρόμο. Βλέπει κάποιον να ψαρεύει. Τον παρακολουθούσε για λίγη ώρα. Κάποια στιγμή τον πλησιάζει και του λέει: «- Με συγχωρείτε, σας βλέπω τόση ώρα να πιάνετε ψάρια και να τα ξαναπετάτε στη θάλασσα. Γιατί το κάνετε αυτό;». Ο άλλος του απάντησε: «-Αγαπητέ μου, είμαι πλούσιος και στο σπίτι μου έχω τα καλύτερα ψάρια. Απλά, αυτό το κάνω για να απολαμβάνω τη διαδικασία». Τότε, ο περαστικός του λέει: «-Σας παρακαλώ πολύ, επειδή είμαι άνεργος και έχω 7 παιδιά, αν θέλετε, τα ψάρια που θα πιάσετε από τώρα, μπορείτε να μου τα δώσετε για την οικογένειά μου, που πεινάει;». «- Πολύ ευχαρίστως!» απαντά ο ψαράς. «-Όμως, έχω κι εγώ μια απορία: Αφού είσαστε σε τόσο άσχημη κατάσταση, γιατί κάνατε 7 παιδιά;». Και ο άλλος απαντά: «- Μα είναι απλό. Απολαμβάνω κι εγώ τη διαδικασία». Δυστυχώς, είναι πολλοί αυτοί που ζουν απρογραμμάτιστα και δεν συνειδητοποιούν τον αληθινό τους γονικό ρόλο. Θεωρούν πως με το χαρτζιλίκι , με το καλό κινητό, με τα επώνυμα ρούχα εκπληρώνουν στο ακέραιο την αποστολή τους απέναντι στα παιδιά τους. Δεν νοιάζονται για την σωστή αγωγή που έχουν ιερό χρέος να τους παρέχουν. Εδώ χρειάζεται ένας «τρελός» να πει σε μια τέτοια μάνα: « - Τι παιδιά θα παραδώσεις μωρή;». Ένας γνωστός μου, όταν του πρότειναν κάποιοι φίλοι να τους στείλει το γιο του για δουλειά με 20 ευρώ μεροκάματο, τους απάντησε: «-Θα στείλω εγώ το γιο μου να δουλέψει για 20 ευρώ; Άστον καλύτερα να γυρνάει με τις γκόμενες».

 2

   Και καμαρώνει κιόλας ο …σεβαστός «πατέρας» που ο κανακάρης του έχει γκόμενες, που είναι …κόκορας. Και σας ερωτώ: Αυτό το παιδί με τέτοια ανάγωγη αγωγή τι θα γίνει αύριο; Ένα κοπρόσκυλο, ένα άτομο ανεγκέφαλο με μηδενική προσωπικότητα, με ετεροκατευθυνόμενη σκέψη και βούληση. Πολύ πιθανό να εμπλακεί σε ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ και ίσως να γίνει και δολοφόνος, εκτελεστής παραγγελιοδόχος. Κι αυτός ο πατέρας τι άτομο γαλούχησε; Τι άνθρωπο παρέδωσε στην κοινωνία; Ένα άτομο που δεν έμαθε να εργάζεται ποτέ του, ένα εκκολαπτόμενο ΛΑΜΟΓΙΟ, που θα επιδιώκει την κομπίνα, την αρπαχτή, το βρώμικο και γρήγορο χρήμα. Αυτά θα είναι τα ιδανικά του , οι ηθικές αξίες του.

·          Όσο αφορά τώρα το μορφωτικό του επίπεδο, άστα να πάνε στο διάολο: Που θα πάει, τι θα φάει, τι γραβάτα θα φοράει, τι αμάξι θα οδηγάει, προπαντός καλά να περνάει. Ο μέσος νεοέλληνας έχει μάθει να επιλέγει και να διαβάζει ένα ποιοτικό βιβλίο ή να ακούει ένα ποιοτικό μουσικό έργο;

·         Ενδιαφέρεται μόνο για την ταβέρνα, το ουζερί για να πάει να κάτσει και να χεστεί στο φαί. Ποτέ δεν πάει στο καλό θέατρο, στο μέγαρο μουσικής, σε μια έκθεση έργων τέχνης. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΕΡΩΤΟΥΣ. Έτσι, καταντήσαμε ξενομανείς, ΕΥΡΩΒΛΑΧΟΙ στην κυριολεξία, κουτοπόνηροι με μοναδικό στόχο πώς να τη «φέρουμε» στον άλλο για να δείξουμε τη μαγκιά μας ΑΜΑ ΛΑΧΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ!

·         Στο θέμα της γλώσσας μας τι έχετε να πείτε; Όταν ακούς τα νέα παιδιά να μιλάνε απορείς και θλίβεσαι αν , βέβαια, σου έχει μείνει μια στάλα φιλότιμο και ευαισθησία. Η κυρία Ρεπούση μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Τα παιδιά κατάργησαν από μόνα τους τα Αρχαία και τα σωστά Νέα Ελληνικά: ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΟΥΠΕΡ , ΤΙ ΚΟΥΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ , ΦΡΙΚΑΡΗΣΑ , ΤΑΠΑΙΞΑ και άφθονα άλλα είναι τα «φρούτα» του δικού τους γλωσσικού μενού. Μια ματιά στα SMS ΠΟΥ γράφουν στα κινητά τους είναι η αδιάσειστη απόδειξη για την πνευματική φτώχεια, για την λεξιπενία και για το άδειο κρανίο τους.

·         Δυστυχώς, έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε μια χαζοχαρούμενη ραστώνη και να βγάζουμε μια απερίγραπτη «σαλάτα» ψευτομαγκιάς και κουτοπονηριάς που με τον ημιμαθή εγκέφαλό μας τα έχουμε αποθεώσει.

3   

   Δεν εννοούμε, παρά τις αμέτρητες σφαλιάρες που δεχόμαστε από παντού, να αλλάξουμε. Η απάντησή μας είναι: «- Και τι έγινε; Εμείς είμαστε ωραίοι, οι πρώτοι του χωριού , σ’ όποιον αρέσουμε!».

·        Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε την οικονομική κρίση είναι η περίτρανη απόδειξη της γενικότερης διαχρονικής κοινωνικής και πολιτισμικής μας κρίσης. Λέμε συνεχώς ότι θα επαναστατήσουμε, θα ξεσηκωθούμε και άλλα τέτοια εμπριμέ. Όμως, όσοι από εμάς έχουν ακόμα την όποια δυνατότητα να διαθέτουν τη δουλειά τους, το σπίτι τους, το εξοχικό τους, την αμαξάρα τους παρκαρισμένη έξω από το σπίτι , τις πιστωτικές τους, τις διακοπές τους, την ταβέρνα τους, το ουζερί τους, το ποτό στο μπαράκι με την παρέα και καμιά χαζογκόμενα, όλοι αυτοί δεν δείχνουν καμία αληθινή διάθεση  αντίδρασης. Είναι οι επαναστάτες του ΚΑΝΑΠΕΩΣ που βλέπουν κάποιους να πλακώνονται με τα ΜΑΤ και πίνοντας το κοκτέϊλ τους αναφωνούν: «- Εγώ νάμαι καλά και άσε τα κορόιδα να βολοδέρνουν και να δέρνονται».

·          Τελικά, ποιος είναι ο πολιτισμός μας; Ο εγωκεντρισμός μας; Ο «ζαμανφουτισμός» μας; Ο ωχαδελφισμός μας; Η εμπάθειά μας; Η μισαλλοδοξία μας; Ο «κατινισμός» μας; Η ψευτομαγκιά μας; Η ασύμμετρη τάση για τσαμπουκά, που μας κάνει να απλώνουμε κάθε στιγμή το ζωνάρι μας για καβγά; Είναι πολιτισμένη αυτή κοινωνία του νεοπλουτισμού, της υποκρισίας, της διαφθοράς και του συντηρητισμού; Δεν κοιτάμε να θεραπεύσουμε τα κόμπλεξ του υπανάπτυκτου, του ξενομανούς, του ζηλόφθονου, του στενόμυαλου, του εγωϊστάκια, του επιδειξία, του αντικοινωνικού, του χαμερπούς ανθρωπάκου. Γι’ αυτό καταντήσαμε ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΑΡΡΩΣΤΟΙ! Το επίπεδό μας είναι ευθυγραμμισμένο με το ΔΑΠΕΔΟ και οδεύει ολοταχώς προς το ΥΠΟΓΕΙΟ. Κληρονομήσαμε ένα αξιοθαύμαστο πολιτισμό και τον ξεπουλήσαμε, τον απεμπολήσαμε, τον ευτελίσαμε! Είμαστε άξιοι της χειρότερης μοίρας…

                                                     ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)




Πάνος Τζαβέλας - Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή

Έντιμε άνθρωπε κυρ- Παντελή

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις κατάστημα κάπου στη γη
πουλάς εμπόρευμα,
βγάζεις λεφτά
πολλά λεφτά,
πολλά λεφτά

Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί
μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη tv,
τρως τροφή πνευματική.

Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά,
“Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά”
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι.
Ο γιός σου μοναχά να ‘ναι καλά
ν’ αφήσεις τ’ όνομα και τον παρά.

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί
τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
για τη δραχμή, για το πετσί
δίπλα σου τ’ όνειρο, η ζωή και το φως
μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.

Ξέρεις πως δώσανε κυρ-Παντελή
άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή
να γίνει τ’ όνειρο φέτα ψωμί
να φας και ‘ συ κυρ-Παντελή;

Κι εσύ τι έδωσες κυρ-Παντελή;
Πες μας τι έκανες σ’ αυτή τη γη;
Πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά;

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έντρομε, άβουλε συ φασουλή
βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή
άδειο πετσί χωρίς πνοή.

Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά
θάψτε τους έντιμους μες στα σκατά
κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη.

“Success Story”: Το χρονογράφημα-επιστροφή του "αεροβάτη"-συνεργάτη μας, Αιθεροβάμονα.

«Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου, όσοι δεν ένιωσαν ποτέ, με τι

Σίδερο, με τι πέτρες, τι αίμα, τι φωτιά,

Χτίζουμε, ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!»

Οδυσσέας Ελύτης

 

SUCCESS STORY 

( Η ιστορία μιας απόλυτα πετυχημένης … ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ) 

Μετά από αρκετό καιρό, είναι αλήθεια, αποφάσισα να γράψω και πάλι. Η αφόρμησή μου γι’ αυτό ήταν το γνωστό τραγούδι: « Σιγά μην κλάψω». Το χαμόγελό μου δεν πρόκειται να μου το κόψει κανένας άχρηστος πολιτικάντης ούτε κανένας ανεγκέφαλος και κομπλεξικός προϊστάμενος- τυπικός και πιστός διαχειριστής του συστήματος. Όμως, δεν ανέχομαι να με περνούν για χαζό, να υποτιμούν την αντίληψή μου, να αγνοούν την κρίση μου και τη βούλησή μου, να προσπαθούν να εξανδραποδίσουν το μυαλό και την ψυχή μου.

Γι’ αυτό γελάω πικρόχολα ακούγοντας τους πολιτικούς ταγούς μας να μιλάνε για συνταγές και μεθόδους που υποτίθεται πως στοχεύουν στο κοινωνικό καλό, στη σωτηρία της πατρίδας, στο να κερδίσουν το μεγάλο στοίχημα για τη δόλια Ελλάδα. Την υποθετική επιτυχία την έκαναν τζόγο, στοίχημα, παιχνίδι. Δεν μου κάνει εντύπωση το γεγονός, καθότι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες και καριερίστες πολιτικοί μια ζωή έχουν μάθει να είναι «φιλοπαίγμονες εν ου παικτοίς», όπως λέει ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

Για ποια σενάρια επιτυχίας μας μιλάνε με την ανεργία στα ύψη, με τους μισθούς και συντάξεις πείνας. Με τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, με την απαξίωση κάθε έννοιας δικαίου, αξιοκρατίας, ισότητας και ισοτιμίας; Θα έχουν πετύχει ισοπεδώνοντας και εξοντώνοντας καθημερινά το δόλιο λαό; Η επιδίωξη τους είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, από τη μία για να συντηρείται με τα χρήματά τους όλο αυτό το σκυλολόϊ του καθεστώτος και από την άλλη για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μη τους μένει χρόνος ούτε αντοχή για επιβουλές εναντίον τους. Στις Θερμοπύλες οι 300 πέθαναν για την Ελλάδα. Σήμερα η Ελλάδα πεθαίνει από τους 300 της Βουλής, που ασχολούνται με το να βρίζουν ο ένας τον άλλο, να αλληλοαπειλούνται επιδεικνύοντας μια απερίγραπτη ψευτομαγκιά, ένα πανηλίθιο τσαμπουκά και ένα υπερφίαλο εγωκεντρισμό. Αντιμετωπίζουν τους πολίτες πανομοιότυπα: Πότε με βαρύγδουπο ύφος και πότε με έντονα λαϊκίστικο χαμόγελο. Μου θυμίζουν τη γνωστή τηλεοπτική διαφήμιση όπου ένας δικός μας αγκαλιάζει με πάθος κάποιο τουρίστα , τον φιλάει και τον χτυπά 3 φορές στον ώμο ως δείγμα ανθρώπινης και ζεστής επικοινωνίας. Όλους μας αντιμετωπίζουν με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο. Όμως, η μαύρη αλήθεια είναι πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΑΝΙΣΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΙΣΩΝ. Άλλο ΙΣΟΤΗΤΑ και άλλο ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ. Μας έχουν ισοπεδώσει, μας έχουν ευθυγραμμίσει, μας έχουν συνθλίψει, μας έχουν λιώσει και βγαίνουν στο γυαλί φλυαρώντας για στοιχήματα, για το κοινό καλό, για μελλοντική σωτηρία, για συνταγές επιτυχίας (SUCCESS STORY).

Από όλα όσα μας λένε, έχω συγκρατήσει αυτό το στυλ: ΕΓΩΙΣΤΕΣ, ΞΕΡΟΛΕΣ, ΠΡΟΦΗΤΕΣ, ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΙ, ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΙ ΑΡΙΒΙΣΤΕΣ, ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ, ΛΑΓΝΟΙ ΒΕΡΜΠΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΛΕΚΤΙΚΟΙ ΦΟΥΜΑΔΟΡΟΙ, ΜΑΓΟΙ ΚΑΙ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΙ, ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΜΙΑΣ ΑΤΕΡΜΟΝΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ, ΔΗΘΕΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ και τα λοιπά και τα λοιπά… Αυτό το διαχρονικό στυλ τους είναι … το μόνο που θυμάμαι!

Εμείς, όμως, τι κάνουμε; Έχουμε αποδείξει άπειρες φορές πως έχουμε γιαλό, αλλά που μυαλό! Έχουμε κακοπάθει σαν λαός όσο κανείς άλλος στον κόσμο (κατοχή, λοιμοί, σεισμοί , καταποντισμοί, προσφυγιά, εμφύλιος). Το δέντρο της Ελλάδας μας είναι ποτισμένο με ποτάμια από το δικό μας αίμα.
Μα, έχουμε παράλληλα αποδείξει επίσης άπειρες φορές πως δεν έχουμε ούτε ΛΟΓΙΚΗ ούτε ΜΝΗΜΗ. Ξεχνάμε εύκολα με αποτέλεσμα να ξαναπαθαίνουμε τα ίδια και χειρότερα. Στη θέση της λογικής βάζουμε τις περισσότερες φορές το συναίσθημα. Είμαστε αυθόρμητοι, ενθουσιώδεις, παρορμητικοί. Έτσι, φανατιζόμαστε, παρασυρόμαστε και πέφτουμε στις παγίδες που μας στήνουν. Επειδή δεν έχουμε ούτε σωστή παιδεία, δεν έχουμε ούτε επίπεδο και ούτε πολιτισμό. Γι’ αυτό και όλες οι επιλογές μας είναι η αντίστοιχη συνισταμένη όλων των παραπάνω συνιστωσών…
Τέτοια φώτα έχουμε, τέτοια αρετή δείχνουμε, τέτοιους ανθρώπους εκλέγουμε. Κι αυτοί με τη σειρά τους τέτοια αρετή έχουν, τέτοια πολιτική εφαρμόζουν. Ανάλογα με το κοπάδι και ο τσομπάνος. Γιατί απλά, πολίτες πρόβατα γεννούν κυβερνήσεις ΛΥΚΩΝ!!! Μας έβγαλαν από τη γυάλα μας και μας πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα. Καταλάβατε τώρα ,ψαράκια ,πόσο άξιζε η «γυάλα» μας; Καταλάβατε γιατί στη βουλή δεν μπαίνει ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Εν κατακλείδι, τι επιτυχία περιμένουμε; Χαιρετούρες και ένα κλίμα τεχνητής ευφορίας με τον Ομπάμα αντάμα;
Γι’ αυτό σας λέω: δεν αξίζει να κάνουμε τίποτε για κανένα. Καλύτερα μόνοι μας, περήφανοι αετοί σε δυσθεώρητα ύψη παρά μαζί με τα μαδημένα κοτόπουλα. Σιγά μην κλάψω για ιστορίες χαμένες από χέρι, για σενάρια της πλάκας.
ΚΑΨΤΕ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ! Ως απάντηση στο success story …ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ …ΤΑ ΣΤΟΡΙΑ!!!

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ΑΕΡΟΒΑΤΗΣ)

«Η Ελλάδα της ασυδοσίας»: κείμενο του αναγνώστη μας Χ.Γ. . Αντί χρονογραφήματος. “La Grecia della sfrenatezza”; testo di cronaca da collaboratore

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ  ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ

Μου έλεγε ένας φίλος πως τις προάλλες ενώ οδηγούσε στην εθνική οδό, είδε τον οδηγό του μπροστινού του αυτοκινήτου με αυστριακές πινακίδες να εκσφενδονίζει μια σακούλα στον αέρα και η τελευταία να προσγειώνεται  αφού πέρασε από τον ουρανό του αμαξιού του φίλου μου, στο παρμπρίζ αυτοκινήτου που τον ακολουθούσε . Τυχαίο ?

Ένας άλλος φίλος έλληνας που ζει στη Γερμανία εδώ και χρόνια και έρχεται κάθε καλοκαίρι ένα μήνα σχεδόν διακοπές στη χώρα μας, μου δήλωσε ότι καπνίζει μόνο τότε (το καλοκαίρι στην Ελλάδα ), πίνει τα ουζάκια του, ξενυχτάει χωρίς αναστολές.

Φαίνεται ότι η χώρα μας για τους ξένους της  Δ. Ευρώπης  είναι ο κατεξοχήν οίκος ανοχής όπου μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, όποτε θέλεις  χωρίς επιπτώσεις. Το πολύ πολύ να πληρώσεις κάτι παραπάνω στην τσατσά για σπέσιαλ περιποιήσεις. Αλλά εδώ ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ. Μερικοί ισχυρίζονται ότι αυτό είναι και το μεγάλο μας ατού έναντι των ανταγωνιστών μας  ,αυτό που μας  ξεχωρίζει, που μας διακρίνει από τους κρυόκωλους  Βόρειους. Γιατί όχι ; Αλήθεια ,πόσο θέλουμε να γίνουμε δυτικοευρωπαίοι; Μου είπαν ότι η Μύκονος τράβηξε από παλιά τουρισμό  γιατί όταν ο τουρίστας  έκανε σεξ  έξω από τα σπίτια των ντόπιων  οι τελευταίοι δεν φώναζαν την αστυνομία για προσβολή της δημοσίας αιδούς  αλλά  του έφερναν και προφυλακτικά .

Δεν είναι πάντως αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει. Πιστεύω ότι είμαστε περήφανος λαός, ξύπνιος με κριτική σκέψη μοναδική. Πώς καταντήσαμε έτσι?

¨Η θα έχουμε χούντα ή θα έχουμε ασυδοσία; Αληθινή δημοκρατία δηλ. υπευθυνότητα πότε θα αποκτήσουμε; Απομακρυνθήκαμε από το μέτρον άριστον, χάσαμε το βηματισμό μας, τον προσανατολισμό μας... 
Γιατί τώρα που γράφω αυτό το κείμενο δηλ στις 00.30  ο ταβερνιάρης  δίπλα αποφάσισε να ανεβάσει την ένταση στο στερεοφωνικό του; Για να ευχαριστήσει τους λιγοστούς πελάτες  του; Γιατί ήλθε στο τσακίρ κέφι; 
Και ο άλλος ο γείτονας, εγώ; Θα πρέπει να ξενυχτήσω αναγκαστικά;

Γιατί ? Γιατί? Γιατί?

Nick Georgiou

«Περί μοναξιάς». Κείμενο απ' τον "Αιθεροβάμονα" με στοχασμό και λυρικές παραπομπές (+ το Είμαστε Κάτι του Καρυωτάκη). “Di Solitudine”( collaborazione)

ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Φίλοι μου, μια από τις επικρατέστερες ασθένειες της σημερινής κοινωνίας είναι η ΜΟΝΑΞΙΑ. «Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά… η μοναξιά τους παγώνει/ Πηγαίνουνε στο σινεμά για να μη νιώθουν μόνοι» κραύγαζε κάποτε ο Κ. Χατζής σε μια χαρακτηριστική του μπαλάντα. Αρκετοί εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού χώρου έχουν γράψει και τραγουδήσει για το συγκεκριμένο «φρούτο» του καιρού μας, γι’ αυτό το «επίτευγμα» του πολιτισμένου ανθρώπου (=απάνθρωπου).
Η φιλία έγινε κι αυτή είδος εμπορεύσιμο. Οι πιο πολλοί από μας δημιουργούν φιλίες καθαρά συμφεροντολογικές και καιροσκοπικές. Χτυπάμε «μεγάλες πόρτες» που θα μας χρειαστούν και για τον εαυτό μας και για τα παιδιά μας. Η δόλια η φιλία έγινε επένδυση οικονομική και επαγγελματική. Εγκαταλείψαμε τις άσκοπες και "ανώφελες" σχέσεις, κλειστήκαμε στον εαυτούλη μας και μοιράζουμε τη συμπάθειά μας και την αγάπη μας υπολογιστικά, μελετημένα, συμφερτικά. Όπως λέει ο ποιητής: «Συγυρίσαμε τη ζωή μας με ένα πέτρινο χέρι». Πετρώσαμε την καρδιά μας, νεκρώσαμε τα αισθήματα, φιλτράραμε τις επιθυμίες μας και τα όνειρά μας ώστε να εξυπηρετούν συγκεκριμένους, πρακτικούς πάντα σκοπούς.
Όποιος αντιστέκεται σ’ αυτό το «συρμό» θεωρείται γραφικός, τρελός, ανεδαφικός, ανώφελα ρομαντικός, ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ (ο υποφαινόμενος). Κάθε μέρα που περνά ένας καινούριος στεναγμός έρχεται να βαρύνει την ψυχή του ανθρώπου που είναι εναντιωμένος στον άνεμο της απανθρωπιάς, του άκρατου ωχαδελφισμού, του καιροσκοπισμού, του ψυχρού υπολογισμού. Κάθε μέρα που περνά, μια φτερούγα σπασμένη, ένα ανέλπιδο ιδανικό που μάταια ζητά να βρει δικαίωση.Ο απλός λαός λέει: « Σαν το μπόϊ μου βρίσκω. Σαν την καρδιά μου δεν βρίσκω». Σκεφτήκατε πόσοι άνθρωποι έχουν κάνει τη μοναξιά ΕΠΙΛΟΓΗ τους; Δεν είμαι μόνος μου! Είμαστε ΕΓΩ κι ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ. Είναι το ιδανικό δίδυμο για μια παρτίδα ΣΚΑΚΙ.
Ο εαυτός μου δεν με πουλάει ποτέ. Πάντα με περιμένει στη γωνία και μου κλείνει το μάτι, σαν να μου λέει: «- Ρε, μπαγάσα, αφού ξέρεις πως χωρίς εμένα δεν μπορείς. Είμαι ο πιο πιστός σου φίλος. Είσαι για μια παρτίδα τάβλι; Θα στο πάρω και διπλό!».
«Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι, / όπως του πελάγου οι βράχοι». Η θάλασσα γύρω τους λυσσομανά. Όμως, αυτοί στέκουν αγέρωχοι. Τα κύματα σπάζουν επάνω τους. Μα αυτοί δεν λυγίζουν: «Η δύναμή σου πέλαγος, μα η θέλησή μου βράχος». Φτιάχνω το καταφύγιό μου και κλείνομαι ερμητικά μέσα στον αεροστεγή θαλαμίσκο μου για το ταξίδι της υπόλοιπης ζωής μου.

Επόμενος σταθμός: «Η γη των μακάρων», όπως έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. "Αφήστε με ήσυχο, άστε με ήσυχο όλοι. Θέλω να ζήσω ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ δίχως ταυτότητα πια " μας θυμίζει η Τσανακλίδου. Κάλλιο νάμαι ένας αετός περήφανος και μοναχός πάνω στον ακρόβραχο, παρά μαδημένο κοτόπουλο μέσα στις ανελέητες μυλόπετρες του συστήματος που νεκρώνουν, παγώνουν, αποχαυνώνουν, ευνουχίζουν ψυχικά και πνευματικά κάθε ανήσυχο και επομένως επικίνδυνο για το κοινωνικό ΜΟΝΤΕΛΟ (ή μήπως ΜΠΟΡΝΤ- ΛΟ;) άνθρωπο; Όμως, φίλοι μου, ο ΑΚΡΟΒΡΑΧΟΣ είναι πολύ σκληρός ακόμα και για ένα αετό!
Κλείνω με μερικούς στίχους του Καρυωτάκη:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΙ…
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες,
ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,
Στην κορφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,
Μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα , κι η ποίησις
το καταφύγιο που φθονούμε…


ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΙ ΞΕΧΑΡΒΑΛΩΜΕΝΕΣ ΚΙΘΑΡΕΣ

Άρθρο του Χ. Γιασεμή κατά των συγχωνεύσεων και υπέρ της αποκέντρωσης. Un post d’ un amico del blog contro la politica della “fusione amministrativa"

Ο εκ των ιδρυτικών μελών του συλλόγου μας και φίλος του ιστολογίου Χρήστος Γιασεμής μάς έστειλε το παρακάτω κείμενο κατά της όψιμης κυβερνητικής τακτικής των απανταχού συγχωνεύσεων. Τον ευχαριστούμε.
.

.

.

ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΩΣ

Η ισχύς εν τη ενώσει, λέει η εξουσιαστική λογική. Δεν χρειαζόμαστε 200 εφορίες, αλλά 50 φτάνουν. Δεν χρειαζόμαστε 200 νοσοκομεία ή σχολεία ή πολεοδομίες ή ό,τι άλλο θέλετε, αρκούν και τα …40!
Αυτή η λογική από πότε προέκυψε? Ποιοι ομιλούσαν χρόνια τώρα για την γιγάντωση του κέντρου και την αποψίλωση της περιφέρειας και κάνοντας αυτοκριτική μιλούσαν για ανάγκη αποκέντρωσης ; Τα κατάπιαν τώρα όλα. Πού είναι οι βουλευτές της περιφέρειας; (Εδώ έρχονται, στα ...εξοχικά τους, βέβαια!)
Το αίτημα της ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ μπορεί να είναι το όραμα της επόμενης δεκαπενταετίας που τόσο χρειαζόμαστε. Αλλά για να δημιουργήσεις οράματα και όχι ονειρώξεις, χρειάζονται ριζοσπαστικές αποφάσεις, όπως λ.χ. ο ορισμός της Λάρισας ως της διοικητικής πρωτεύουσας της Ελλάδας. Η Αθήνα να παραμείνει η ιστορική πρωτεύουσα του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί δείχνουν το δρόμο με αποφάσεις ανατροπής, τότε αλλάζει και η σχέση των πολιτών με αυτούς προς το καλύτερο.
Το να μας πλασάρεται η συγχώνευση, το τσουβάλιασμα, η αστυφιλία με νέους όρους ως πρόοδος, δεν είναι απλώς γελοίο. Είναι πισωγύρισμα.
Σήμερα ο παππούς σας, Κύριοι, τουλάχιστον επιστρέφει στο χωριό του, αν είχε λείψει, έστω για να πεθάνει, σας κρατάει το παιδί σας όταν πάτε διακοπές, δεν κινδυνεύει τόσο όσο στη μεγάλη πόλη.
Εμπρός λοιπόν, ρημάξτε ό,τι δεν προλάβατε……

Χ. Φ. ΓΙΑΣΕΜΗΣ

«Χαζομάρες» τα νέα μέτρα για τον ΦΠΑ και αλλοπρόσαλλη η οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης (γράφει ο Γ. Μητροπέτρος)

Dura critica sulle nuove misure economiche del governo (da Giorgio Mitropetros)

«ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ» με… ΦΑΝΦΑΡΕΣ!

Έχει χαθεί η μπάλα, δεν εξηγείται αλλιώς η αλλοπρόσαλλη οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης η οποία εκφράζεται από τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλο.
Τι «χαζομάρες» είναι αυτές για εφαρμογή του ΦΠΑ της εστίασης σε 23% όταν κάθεσαι, και σε 13% όταν το αγοράζεις "πακέτο";
Ή το άλλο, στους τουρίστες με το …«βραχιολάκι» το ΦΠΑ θα είναι στο 13% και αν βγουν από το ξενοδοχείο και πάνε στην ταβέρνα θα είναι 23%.
Καραγκιοζιλίκια, για να ασχολείται ο κόσμος με αυτά και να χάνεται η ουσία: Δηλαδή, ότι η αγορά έχει στερέψει από ρευστότητα και οι πολίτες δεινοπαθούν να τα βγάλουν πέρα.
Άλλο και τούτο, που είπε χθες, ο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός.
Εξετάζεται λέει, η μείωση του ΦΠΑ από 23% στο 20% και από 13% στο 10%. Από την μια, δεν γνωρίζουμε πώς θα εφαρμοστεί από 1/9/2011 ο αυξημένος συντελεστής στην εστίαση, και από την άλλη μιλάνε και για μείωση.
Ξέρετε, τα θέματα της οικονομίας είναι πολύ πιο σοβαρά, από το όπως εσείς τα χειρίζεστε. Δεν είναι δυνατόν, οι οικονομικοί όροι και η φορολογική πολιτική να διανθίζεται από ωραία λόγια, που στο τέλος είναι « φανφάρες», τύπου «μαύρα κοράκια, άσπρα κοράκια».

Η αγορά δεν αντέχει άλλους φόρους για τους τοκογλύφους.
Είναι παλλαϊκό το αίτημα και η διαπίστωση.
Χρειάζεται δικαιοσύνη , ισονομία και καθαρούς όρους.
Χρειάζεται μείωση των φορολογικών συντελεστών και να πληρώσουν όλοι!
Πού είναι η εφαρμογή των διατάξεων του πρόσφατου Φορολογικού νόμου, ότι δηλαδή, όποιος επιτηδευματίας συλλαμβάνεται για φορολογικές παραβάσεις δύο φορές στο ίδιο χρόνο, του σφραγίζεται η επαγγελματική στέγη για ένα μήνα και αν είναι υπότροπος του την κλείνετε για πάντα;
Με ποίων εντολή, αυτή η διάταξη έχει ατονήσει, σε βαθμό που να θεωρείται πλέον ως ανενεργή; Πού είναι τα τηλεοπτικά συνεργεία των «μπουκωμένων» αθηναϊκών Μ.Μ.Ε. που κάλυπταν το σφράγισμα κάποιων νυχτερινών κέντρων;
Μήπως η διάταξη θα έπιανε και κάποιους που λειτουργούν υπό το φως του Ηλίου; Μήπως, τελικά, δεν χρειάζονται κάθε φορά βαρύγδουπα «Νέα φορολογικά νομοσχέδια», αλλά εφαρμογή των κανόνων που υπάρχουν στα ήδη ισχύοντα;
Σχεδιάζεται ακόμα η εφαρμογή αντικειμενικών κριτηρίων για τους επιτηδευματίες! Είναι η πιο καθαρή αποδοχή της αποτυχίας της φορολογικής πολιτικής, με το να επαναφέρεται ένα σύστημα που βασίζεται στην υπόθεση και στο «τεκμαίρεται». Σήμερα, με τόσα τεχνικά μέσα, με διασταυρώσεις, με ηλεκτρονικά συστήματα, με ελεγκτικούς μηχανισμούς, με αυστηρή νομοθεσία για τους παρανομούντες - η οποία όμως θα πρέπει και να εφαρμόζεται. Σήμερα με όλα αυτά, θα φθάσουμε στο σημείο να λέμε στον επαγγελματία ότι έχεις τα τάδε ακαθάριστα έσοδα, επειδή έχεις εργαζόμενο και η επαγγελματική σου στέγη είναι τόσα τετραγωνικά μέτρα;
Είναι σοβαρά πράγματα αυτά.!
Τι θέλετε επιτέλους να κάνετε στη Ελληνική οικονομία και στην Μικρομεσαία επιχείρηση;
Να φέρετε επιπλέον ανεργία και άνισους όρους ανταγωνισμού;
Πιστεύω, πως το χρησιμότερο που μπορείτε να κάνετε, είναι να λέτε λιγότερα, να ακούτε περισσότερο και να ασκείτε δικαιότερη οικονομική πολιτική υπέρ του λαού και του μέλλοντος της Χώρας.
Προτάσσοντας, ενίοτε και ένα μεγάλο ΟΧΙ προς τας… εντολάς.!

Χαλκίδα 23/8/2011
Γιώργος Μητροπέτρος
Οικονομολόγος
Πρόεδρος ΕΠΚΑ-ΣΤΕ