Η κατεξοχήν
γνωστή στο ιστολόγιό μας ιταλίδα ποιήτρια Άλντα Μερίνι (1931-2009), σ’ αυτό το ποίημα, εκτός από τον συνήθη προσωπικό τόνο και το αφοριστικό ύφος, μιλάει και με ένα λιτό ποιητικά λεξιλόγιο, παθιασμένο και συνάμα σκληρό.
Οι μάνες δεν χρειάζεται να αναζητήσουν τον παράδεισο, οι μάνες αγάπησαν και αγαπάνε. Βιώσανε, θυμούνται, παραπονιούνται, προσπαθούν να κρατήσουν όσο μπορούν στην στοργική αγκαλιά τους τα παιδιά τους και, μοιραία, εγκαταλείπονται.
Le madri non cercano il paradiso
Le madri non cercano il paradiso,
il paradiso io l’ho conosciuto
il giorno che ti ho concepito.
Perché vuoi morire?
Non ti ricordi la tua tenera infanzia
e quanto hai giocato con me?
Perché vuoi inebriarti della tua anima?
Tu stai uccidendo tua madre
eppure non riesco a dimenticare
i gemiti del
parto.
Anch’io quel giorno sono morta
quando ti ho dato alla luce,
tu sei peggio
di qualsiasi amante figlio mio
tu mi abbandoni.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ απο το ιταλικό πρωτότυπο
(του Αλέξανδρου Σελλενίδη:
Οι μητέρες δεν αναζητούν τον παράδεισο
Οι μητέρες δεν αναζητούν τον παράδεισο
Τον παράδεισο εγώ τον εγνώρισα
Την ημέρα εκείνη που σε συνέλαβα.
Γιατί θές να πεθάνεις;
Δεν θυμάσαι την τρυφερή παιδική σου ηλικία
Και πόσο έχεις παίξει με μένα;
Γιατί θές να μεθύση η ψυχή σου;
Σκοτώνεις λοιπόν την μητέρα σου
Κι όμως εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω
Τα βογγητά του τοκετού.
Κι εγώ που πέθανα εκείνη τη μέρα
Όταν σε έδωσα στο φώς…
Είσαι ο χειρότερος, παιδί μου,
Από κάθε εραστή:
Εσύ μ’ εγκαταλείπεις.
Α.Σ.
Αναρτήσεις
