Κωνσταντίνος Καβάφης: Η περιφορά του Σταυρού απο τους Ορθοδόξους (ποιητ. Απόσπασμα...).Da una poesia di Cavafy: La processione della Croce dagli ortodossi (più 1 haiku e 1 problemino di Selenidis). From a Cavafy's poem: The Procession of the Cross by the Orthodox Cristians (plus a haiku and a chess puzzle by Selenides).

Στο ποίημα με τον τίτλο “Μεγάλη συνοδεία εξ ιερέων και λαϊκών” [ΣΣ Ένα ποίημα που 1. ανήκει στην ενότητα των “ιστορικών” ποιημάτων του Καβάφη στην οποία στηλιτεύει με τον τρόπο του τον Αυτοκράτορα Ιουλιανό και 2. φέρεται να είναι σύνθεσι ακριβώς 100 χρόνων πρίν απο σήμερα], ο Καβάφης κάνει μια θερμή και παραστατική περιγραφή μιας περιφοράς του Σταυρού απο την χριστιανική κοινότητα της Αντιόχειας.

Περιγράφει μια “μεγάλη συνοδεία εξ ιερέων και λαϊκών” να “διέρχεται οδούς, πλατέες, και πύλες της περιωνύμου πόλεως Αντιοχείας.” Η ατμόσφαιρα παρουσιάζεται ακόμα πιο εορταστική, καθώς η ετήσια αυτή περιφορά γίνεται λίγο καιρό μετά τον θάνατο του μισητού Ιουλιανού και την ανάρρησι στο θρόνο ενός “ευσεβέστερου” και χριστιανού Αυτοκράτορα...

Το σχετικό απόσπασμα πολύ θα πικραίνει τους κατα καιρούς θρησκευτικά αδιάφορους θαυμαστές τού Αλεξανδρινού, εκείνους που του αρνούνται --είτε απο άγνοια είτε, συχνότερα απο προκατάληψι-- την γνήσια θρησκευτικότητα και δή την χριστιανική πίστι…

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ:

(Μεγάλη συνοδεία ἐξ ἱερέων καὶ λαϊκῶν )

(...)

Στῆς ἐπιβλητικῆς, μεγάλης συνοδείας τὴν ἀρχὴ                     5

ὡραῖος, λευκοντυμένος ἔφηβος βαστᾶ

μὲ ἀνυψωμένα χέρια τὸν Σταυρόν,

τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐλπίδα μας, τὸν ἅγιον Σταυρόν.

(...)

                                            ...Προχωρεῖ                               13

ὁ ἅγιος Σταυρός. Εἰς κάθε συνοικίαν

ὅπου ἐν θεοσεβείᾳ ζοῦν οἱ Χριστιανοί

φέρει παρηγορίαν καὶ χαρά:

βγαίνουν, οἱ εὐλαβεῖς, στὲς πόρτες τῶν σπιτιῶν τους

καὶ πλήρεις ἀγαλλιάσεως τὸν προσκυνοῦν —

τὴν δύναμιν, τὴν σωτηρίαν τῆς οἰκουμένης, τὸν Σταυρόν.—   19

(...)

Κ.  ΚΑΒΑΦΗΣ   (1926) 

 

ΕΝΑ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΟ  ΠΡΟΒΛΗΜΑ: 

Σκακογραφικό, ως συνήθως, του Σελλενίδη...

 MATTO IN 3 MOSSE

ΜΑΤ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ!

[ΣΣ. Errata corrige: Απο ένα lapsus ...calami, αντί για "3-mover", έγραψα "2-mover". No comment]

 .............................................

 

 ΤΟ ΧΑΪΚΟΥ (της Ημέρας): 

 

 Και πάλι:

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

και 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙ ! 

 

 

Ένα από τα 12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ για τον Καβάφη (του Γιάννη Ρίτσου). Αντι για "Έτος Καβάφη". Una delle 12 POESIE su Cavafy (di Yannis Ritsos). Invece di "Anno di Cavafy".

 

 

(Σχέδιο αγνώστου απο το ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΒΑΦΗ, Κ.Π. απο το Cavafy Archive Onassis Foundation)

 

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (29 Απριλίου 1863 (ν.ημ.) - 29 Απριλίου 1933)

 160 ΧΡΟΝΙΑ απο την γέννησί του και ταυτόχρονα 90 ΧΡΟΝΙΑ απο τον θάνατο του μέγιστου Αλεξανδρινού. Κανονικά έπρεπε να έχει βουίξει ο τόπος! Απο 2 πλευρές έρχεται το ηθικό χρέος στον μεγάλο μας  -παγκόσμιο Έλληνα- ποιητή. Αλλά δεν άκουσα τίποτα εφέτος για Έτος Καβάφη...

Προσωπικά πάντως ήδη κάτι εν προκειμένω έκανα στο σχολείο μου (ίσως ανεβάσω κάτι προς τεκμηρίωσι -έστω και καθυστερημένα- στο Ιστολόγιο) και συν Θεώ θα επανέλθω με ανάλογη πρότασι τιμής προς τον καθηγητή G. Frazis σε περίπτωσι που μετα απο την τριετή διακοπή συνεχιστεί εφέτος το καλοκαίρι το υπ' αυτόν διευθυνόμενο "In-Country Program" του Πανεπιστημίου του Darwin...

...........................................

 Ένα από τα 12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ για τον Καβάφη (του Γιάννη Ρίτσου).

Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Το μαύρο σκαλιστό γραφείο, τα δυό ασημένια κηροπήγια,

η κόκκινη πίπα του. Κάθεται, αόρατος σχεδόν, στην πολυθρόνα,

έχοντας πάντα το παράθυρο στη ράχη του. Πίσω από τα γυαλιά του,

πελώρια και περίσκεπτα, παρατηρεί τον συνομιλητή του,

στ’ άπλετο φως, αυτός κρυμμένος μές στις λέξεις του,

μέσα στην ιστορία, σε πρόσωπα δικά του, απόμακρα, άτρωτα,

παγιδεύοντας την προσοχή των άλλων στις λεπτές ανταύγειες

ενός σαπφείρου που φορεί στο δάχτυλό του, κι όλος έτοιμος

γεύεται τις εκφράσεις τους, την ώρα που οι ανόητοι έφηβοι

υγραίνουν με τη γλώσσα τους θαυμαστικά τα χείλη τους. Κ’ εκείνος

πανούργος, αδηφάγος, σαρκικός, ο μέγας αναμάρτητος,

ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια,

σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,

ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του

τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης.

«Αν άφεση δεν είναι η ποίηση-ψιθύρισε μόνος του-

τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος».

 

Γ.  ΡΙΤΣΟΣ   (ΑΘΗΝΑ, Φθινόπωρο 1963)