«Οι τρεις δάσκαλοι, οι Τρεις Ιεράρχες», ένα κείμενο του Δ. Νατσιού για την γιορτή της νεοελληνικής «Παιδείας» και την ευθύνη των σημερινών εκπαιδευτικών. Un testo di D. Natsios sui 3 Santi Gerarchi e l’ educazione neogreca

Ανήμερα της εορτής της Παιδείας και των Γραμμάτων στο όνομα των τριών Μεγάλων Ιεραρχών, λόγω ελλείψεως χρόνου (ή προσωπικής αδυναμίας συγκεντρώσεως ή και …ευκολίας!), παραπέμπω (ελαφρώς αποσπασματικά) σε ένα περσινό κείμενο ενός συναδέλφου και συναγωνιστού, που σε πολλά σημεία του με βρίσκει ομοφρονούντα!

...............................................................

Οι τρεις δάσκαλοι, οι Τρεις Ιεράρχες

«…Το πρόβλημα της ελληνικής Παιδείας είναι ότι δεν είναι…ελληνική. 400 και 500 χρόνια κάτω από το ζυγό των Τούρκων άντεξε το Γένος, γιατί αρδευόταν από τις ελληνοσώτειρες πηγές μιας Παιδείας, που ξεκινούσε από τους «γοναίγους της ανθρωπότης» τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους άλλους σοφούς της αρχαιότητας και κατέληγε στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Ο ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος τονίζει: «Η ψυχή του Έθνους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την ελληνικήν παράδοσιν διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους δίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία» («Η παιδεία στη Τουρκοκρατία», σελ 181). Το θαυμαστό αυτό κείμενο, που ανακάλυψα στο προαναφερθέν βιβλίο, αποκαλύπτει μεγαλειωδώς τα αίτια της σημερινής παρακμής. Κι αν υποστηρίζουν κάποιοι ότι οι συνθήκες οι τωρινές είναι διαφορετικές είναι γελασμένοι. Στην Τουρκοκρατία μπορεί να ήταν αλυσοδεμένα τα σώματα, όμως η ψυχή του δούλου Γένους ανέπνεε ελευθέρα.

Σήμερα βιώνουμε την χειρότερη αιχμαλωσία, την πνευματική. «…αυτή είναι η ζωή για τους σημερινούς ανθρώπους. Παγερή αδιαφορία, ύπνος ψυχικός, οκνηρία, φόβος, κρυφή απελπισία, και πολλή φασαρία για να σκεπαστεί η αμηχανία. Κι η φασαρία είναι ανοησίες, κουτσομπολιό, σκάνδαλα, εγκλήματα, κάθε μικρολογία που την παίρνουμε στα σοβαρά, ενώ κανένα σοβαρό πράγμα δεν βρίσκει θέση μέσα στα ζαλισμένα μυαλά τους και στις αποσυντεθειμένες ψυχές τους». Είναι λόγια του Φώτη Κόντογλου, δασκάλου του Γένους μας, από το βιβλίο του «Μυστικά Άνθη»

Έγραψα παραπάνω πως το κείμενο του ακαδημαϊκου Σ. Μενάρδου φωτίζει το…αφεγγές πρόβλημα της Παιδείας μας. Το ότι δεν συνεχίζουμε την παράδοσή μας υπεύθυνοι είναι οι εκπαιδευτικοί. Το επίσημο κράτος είναι ανάξιο, θέλει το δάσκαλο κακομοίρη πενταροκυνηγό και τους μαθητές, ημιμαθή νευρόσπαστα, που θα παρακαλούν τους κλεφτοκατσικάδες, με ένα άχρηστο πτυχίο στο χέρι, για μια «θέση» απασχόλησης.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει για το δάσκαλο: «Ο δάσκαλος δεν πρέπει ούτε απειρία να επικαλεσθεί, ούτε να προφασισθεί άγνοια, ούτε να προβάλει ως δικαιολογία την ανάγκη και την φτώχεια…Γι αυτό κάθισε στο διδασκαλικό θρόνο, για να σαλπίσει στους άλλους την αλήθεια, για να οδηγεί (τους μαθητές) στο δρόμο της αρετής και να προμηνύει τις μελλοντικές δυσκολίες». (Β.Χαρώνη «Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου», τομ. Β’ σελ 247).

Πάσχει σήμερα η Παιδεία, γιατί ούτε η ευθύνη μας βαραίνει ούτε σαλπίζουμε την αλήθεια. Μονάχη έγνοια μας τα επιδόματα, η αναρρίχηση στα αξιώματα, το ύψος των αποδοχών μας. Μέγιστο παιδαγωγικό αξίωμα των Τριών Ιεραρχών είναι το παράδειγμα: «Ή μη δίδασκε ή δίδασκε δια του παραδείγματος», αναφωνεί επιγραμματικότατα ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Στα χρόνια της σκλαβιάς «το σχολείο μπορούσε με τον επιβλητικό εκείνο, άγιο άνθρωπο, τον σεβαστό γέροντα δάσκαλο, που χωρίς ίσως ιδέα από παιδαγωγική, έτσι σαν με άμεση μετάγγιση, ψυχή με ψυχή, έδινε το παιδί τον θησαυρό της δικής του ανώτερης προσωπικότητας. Και ξεσκόλιζε το παιδί, αγνώριστο κυριολεκτικά, άνθρωπος στ’ αλήθεια, που ήταν η ελπίδα, το καμάρι του Γένους, ο φόβος και η ανησυχία του κατακτητή…Κυβερνούσε αργότερα τη φαμίλια του, μα και το χωριό του, όπου η χρεία (=ανάγκη) το καλούσε. Πήγαινε και έβγαινε ασπροπρόσωπος σε αρχές, σε προξένους, σε δυνατούς».

Αυτό λείπει σήμερα, η ψυχή με ψυχή μετάγγιση του θησαυρού, που ονομάζεται ελληνορθόδοξη παράδοση. Μπαίνουν σήμερα στην εκπαίδευση άνθρωποι ανυποψίαστοι για το βαρύ έργο που επωμίζονται. «Γι αυτό οι πολιτείες μας είναι διεφθαρμένες, γιατί οι δάσκαλοι της νεότητας είναι κακοί. Γι αυτό εκείνοι που πρόκειται να γίνουν δάσκαλοι, πρέπει προηγουμένως να έχουν αυτοί καταρτισθεί και έπειτα να αποστέλλονται σ’αυτό το έργο».

Τα λόγια του Αγίου Ιωάννη μας ελέγχουν όλους όσοι «διδάσκουμε την νεότητα». Και χωρίς να ταπεινολογώ, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου και, όπως έλεγε ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «ας με συγχωρέσουνε εκείνοι όπου τους λέγω τα κουσούρια τους. Έχουν το δικαίωμα να ειπούνε κι αυτείνοι τα δικά μου, ό,τι έκαμα. Κι όταν λέγωνται τα λάθη μας, τότε κάνουν λιγότερα οι μεταγενέστεροι και γινόμαστε κι εμείς έθνος».

Και ας κλείσουμε με ένα κείμενο του Μεγάλου Βασιλείου, που μας υπενθυμίζει το λησμονημένο χρέος μας προς τον Ποιητή των όλων. «Είτε γαρ εσθίετε, φησίν, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα είς δόξαν Θεού ποιείτε». Καθεζόμενος επί τραπέζης, προσεύχου προσφερόμενος τον άρτον, τω δεδωκότι την χάριν αποπλήρου οίνω το ασθενές σώματος υπερείδων, μέμνησο του παρεχόμενου σοι το δώρον εις ευφροσύνην καρδίας και παραμυθίαν αρρωστημάτων. Παρήλθεν η χρεία των βρωμάτων. Η μέντοι μνήμη του ευεργέτου μη παρερχέσθω. Τον χιτώνα ενδυόμενος, ευχαρίστει τω δεδωκότι το ιμάτιον περιβαλλόμενος, αύξησον την είς Θεόν αγάπην, ος και χειμώνι και θέρει επιτήδεια ημίν σκεπάσματα εχαρίστατο, την τε ζωήν ημών συντηρούντα και το άσχημον περιστέλλοντα. Επληρώθη η ημέρα; Ευχαρίστει τω τον ήλιον μεν είς υπηρεσίαν των ημερινών έργων χαρισαμένω ημίν, πυρ δε παρασχομένω του φωτίζειν την νύκτα και ταις λοιπαίς χρείαις ται κατά τον βίον υπηρετείν».

«Είτε τρώτε, λέγει ο Απ.Παύλος, είτε πίνετε, είτε κάνετε οτιδήποτε άλλο, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού». Λοιπόν, όταν κάθεσαι στο τραπέζι, να προσεύχεσαι όταν τρως το ψωμί, να ευχαριστείς εκείνον που στο έχει δώσει, όταν πίνεις το κρασί και τονώνεις με αυτό την ασθενική φύση του σώματος σου, να θυμάσαι εκείνον που σου παρέχει το δώρο αυτό, για να σου δημιουργεί ψυχική αγαλλίαση και να σε ανακουφίζει, όταν είσαι άρρωστος. Περνά η ανάγκη των τροφών; Ας μην περνά όμως η θύμηση του ευεργέτη. Όταν φορείς το πουκάμισο, να εκφράζεις ευχαριστία σ’ εκείνον που στο έχει δώσει όταν φορείς το πανωφόρι, να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό, ο οποίος και για το χειμώνα και για το καλοκαίρι μας χάρισε τα κατάλληλα ενδύματα, τα οποία προστατεύουν τη ζωή μας και κρύβουν την ασχήμια μας. Τελειώνει η ημέρα; Να ευχαριστείς αυτόν που μας χάρισε τον ήλιο, για να κάνουμε τις εργασίες της ημέρας, και μας έδωσε τη φωτιά, για να μας φωτίζει τη νύχτα και για να εξυπηρετεί τις υπόλοιπες ανάγκες της ζωής». (ΕΠ 31,244).»

Δημήτρης Νατσιός

Πηγή

Η επιτυχημένη συμμετοχή του ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ σε αθηναϊκό Τουρνουά Μπλίτς και η διάκρισι του αθλητού μας, Μίλτου Μεταξά. L’ “Abaco e Pezzi” nel 6o Torneo Lampo a Kato Patissia (Atene)

Περιμένοντας όλες τις φωτογραφίες για την προχθεσινή μας εκδήλωσι με την κοπή της Βασιλόπιττας, ας αναφερθούμε πιο αναλυτικά στην συμμετοχή του συλλόγου μας στο 6ο Ατομικό Τουρνουά Μπλιτζ Ζωοδόχου Πηγής, που όπως έχουμε ήδη αναφέρη διεξήχθη την προ-προηγούμενη Κυριακή. 
Πολύ ικανοποιητική ήταν, λοιπόν, η συμμετοχή του «ΑΕΚ ¨Αβαξ Και Πεσσοί¨» σ’ αυτό το Τουρνουά, το οποίο αποτελεί και την παρθενική μας εμφάνισι σε αγώνες Μπλίτς. 

Η αντιπροσωπευτική ομάδα του συλλόγου μας αποτελείτο από 8 μέλη, αλλά οι 7 έλαβαν μέρος και βέβαια οι αγώνες ήσαν ατομικοί. 
Αξιοσημείωτο ότι όλοι οι παίκτες μας είχαν αξιοπρεπή επίδοσι ενώ είχαμε και μια επιτυχία: ο νεαρός αθλητής μας, Μιλτιάδης Μεταξάς, μαθητής Α΄ Λυκείου, επρώτευσε στην κατηγορία των Λυκείων και βραβεύθηκε από τους διοργανωτές με μετάλλιο! 
Ακολουθούν αναλυτικά οι επιδόσεις των 7 αθλητών μας και από κάτω επικολλούμε το κείμενο του Δελτίου Τύπου των διοργανωτών διανθισμένο με δικό μας φωτογραφικό υλικό. 

Σοϊλεμέζης Αλέξανδρος 3,5 (7) 
Μεταξάς Μιλτιάδης 3,5 (7) 
Σοϊλεμέζης Γιώργος 3,5 (7) 
Καλέργιος Στράτος 3,5 (7) 
Σοϊλεμέζης Πάρις 3 (7) 
Νερούτσος Κωνσταντίνος 3 (7) 
Πούρης Κωνσταντίνος 2 (7) 

Υπογραμμίζουμε την άψογη διεκπεραίωσι της διοργάνωσης από όλους τους συντελεστές της (Γιάννη Σιδηρόπουλο, Δημήτρη Κεφάλα, Ευγενία Ζευγίτη και τους συνεργάτες τους), καθώς και το ιδιαίτερα φιλικό κλίμα (πέρα και από τα τυπικά της συνήθους φιλοξενίας) των διοργανωτών προς τον σύλλογό μας, το οποίο αποκορυφώθηκε με την αναπάντεχη βράβευσι « στο πρόσωπο του Προέδρου του κ. Αλέξανδρου Σοϊλεμέζη το σωματείο ΑΕΚ Άβαξ και Πεσσοί Χαλκίδας ως το πρώτο σωματείο εκτός Αττικής».

Συγχαίρουμε και ευχαριστούμε (και από αυτό το βήμα) τους φίλους αυτής της διοργάνωσης και ελπίζουμε να ξανασμίξουμε και του χρόνου! 

Δελτίο Τύπου Έκτου Μπλιτζ Ζωοδόχου Πηγής 

Με 55 συμμετοχές, σε ένα φιλικό κλίμα και με άψογες συνθήκες, διεξήχθη το 6ο Ατομικό Τουρνουά Μπλιτζ ΖΠ στις 13/01/2013 το οποίο είχε για πρώτη φορά και διεθνή αξιολόγηση. Στο εντευκτήριο του Κέντρου Νεότητας Ζωοδόχου Πηγής Κάτω Πατησίων στην οδό Ζαχαρία Παπαντωνίου 61 στην Αθήνα, από νωρίς το απόγευμα κατέφθαναν οι συμμετέχοντες παρότι ήταν μια πλούσια ημέρα με διασυλλογικούς αγώνες και αρκετά τουρνουά σε όλη την Αττική. 
Στις 17.45 χοροστάτησε ο Πατέρας Χαράλαμπος τελώντας την καθιερωμένη κοπή πίτας με τη συνοδεία ελαφρού μπουφέ. Αμέσως μετά άπαντες ξεχύθηκαν σε μεγάλες μάχες επί της σκακιέρας παίζοντας 7 γύρους με χρόνο σκέψης 5 λεπτά και 3 δευτερόλεπτα ανά κίνηση, ανά παίχτη. 

Όπως σχεδόν σε όλα τα ΖΠ, στον τελευταίο γύρο, μετά από σφοδρές συγκρούσεις για τις πρώτες θέσεις, χρειάστηκε η εξάντληση των κριτηρίων ισοβαθμίας για την ανακοίνωση της τελικής κατάταξης. Στις 20.45 στην τελετή απονομής των επάθλων βραβεύτηκε 1ος ο Κωστούρος Αλέξανδρος με 6 ½ βαθμούς από το σκακιστικό σωματείο της Ραφήνας, 2ος ο Κουτουρίνης Αποστόλης με 6 ½ βαθμούς από τους 3 Αστέρες Πατησίων και 3ος με 5 ½ βαθμούς ο Γκούμας Γιάννης από τον Σκακιστικό Όμιλο Κορυδαλλού. 
 1η γυναίκα αναδείχθηκε η Μουζάκη Σεβαστή με 3 βαθμούς από τον Σκακιστικό Όμιλο Κορυδαλλού ενώ 1ος από τα Κάτω Πατήσια ο Κουτουρίνης Αποστόλης από τους 3 Αστέρες. 1ος στα Δημοτικά ο Πανόπουλος Ιωάννης με 4 βαθμούς από Σκακιστικό Όμιλο Κορυδαλλού, 1ος στα Γυμνάσια αναδείχθηκε ο Σπανός Χαράλαμπος με 4 βαθμούς από το σκακιστικό όμιλο της Νέας Φιλαδέλφειας και 
1ος στα Λύκεια ο Μεταξάς Μιλτιάδης με 3,5 βαθμούς από το σωματείο ΑΕΚ Άβαξ και Πεσσοί Χαλκίδας. 1ο Σωματείο με περισσότερους συμμετέχοντες αναδείχθηκε ο Σκακιστικός Όμιλος Κορυδαλλού (17 συμμετοχές), ενώ 
βραβεύτηκε στο πρόσωπο του Προέδρου του κ. Αλέξανδρου Σοϊλεμέζη το σωματείο ΑΕΚ Άβαξ και Πεσσοί Χαλκίδας ως το πρώτο σωματείο εκτός Αττικής. 
Άπαντες πήραν αναμνηστικό δίπλωμα συμμετοχής. Διευθυντής Αγώνων ήταν ο κατηχητής και υπεύθυνος του Κέντρου Νεότητας κ. Γιάννης Σιδηρόπουλος, ο οποίος πλαισιωνόταν από άξιους συνεργάτες της ενορίας του με πρωτεργάτη τον κ. Κώστα Γεωργίου. 
Επικεφαλής Διαιτητής ήταν ο FA κ. Δημήτρης Κεφάλας, Υπεύθυνη Κληρώσεων ήταν η FA κα. Ευγενία Ζευγίτη και διαιτήτευσαν οι κ.κ. Μιχάλης Μπεκάκος, Νίκος Απέργης και Αλέξανδρος Θάνος. Συνεργάστηκαν για την διοργάνωση τα σωματεία Σκακιστικός Όμιλος Κορυδαλλού και Πήγασος Κυψέλης. 
Μπορείτε να ενημερωθείτε εκτενέστερα από την ιστοσελίδα του Κέντρου Νεότητας καθώς και από το chess – results για την αναλυτική βαθμολογία.

Της Ψηφοφορίας! Ένα ποίημα (καί με σκακιέρα!) του ορισμού της Τραγωδίας παρωδία. (+ τα αποψινά αποτελέσματα σκωπτικώς). Una poesia-parodia della definizione della Tragedia greca …

Δεν ξέρω γιατί, αλλά παρακολουθώντας “live” από το προνομιούχο κανάλι της Βουλής την υποτιθέμενη μυστική ψηφοφορία για την «σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης» κλπ κλπ, αισθάνθηκα την ανάγκη να προσφέρω σε δημόσια ανάγνωσι το σατιρικό στιχούργημα που πρόσφατα έγραψε στην σελίδα του στο «Φατσόβιβλο» ένας αγαπητός φίλος μου και εκλεκτός Πανεπιστημιακός Καθηγητής.
Επειδή –θέλοντας να του κάνω και έκπληξι- δεν του το έχω ακόμη ζητήση, το αναδημοσιεύω ανωνύμως:

<Έστι ουν τραγωδία>

 Έστι ουν τραγωδία, 
Χώρα τετραγωνικών χιλιομέτρων ολίγων, 
Χώρα νησιωτική εύμορφη και ωραία, 
Ηλιόδαρτη θαλασσοδαρμένη 
Χώρα δεδεμένη και υπερχρεωμένη, 
Σκακιέρα σεφερικών πολιτικατζήδων, 
Χώρα που αεί ανατέλλει και λάμπει, 
Χώρα σκελετωμένη 
Χώρα εσκυλευμένη 
Χώρα off shore δεδηλωμένη 
Χώρα αενάως ληιζομένη 
Χώρα την των τοιούτων παθημάτων 
Χώρα ανεπίδεκτη μαθημάτων. 

Γ.Π.
Γ. Π.
.............................................................................
Και, κλείνω, με τα αναμενόμενα αποτελέσματα 

Η ώρα πήγε 2.19 πρωινή και μόλις προ 6 λεπτών ο προεδρεύων του Ελλαδικού κοινοβουλίου έχει λάβη τον λόγο για να ανακοινώση τα αποτελέσματα.
[Σημειωτέον ότι επι μία σχεδόν μία ώρα το (σιωπηλώς αυτολογοκρινόμενο;) κανάλι μετέδιδε εικόνα με τον ήχο ερμητικά κλειστό!]
Παραφράζω:
Έγινε της …Κάλπης!
Οι 4 ήσαν τρείς, δηλαδή 2 και παραπέμπονται …ο αποδιοπομπαίος τράγος!

Συνοψίζω στο ίδιο σκωπτικό πνεύμα:
Τ ο «σκώρ» 3-1 υπέρ του συστήματος!

Καλό μας ξημέρωμα!

Λάμψεις σκακιού επι σκακιέρας. Μια παρτίδα από ένα χθεσινό τουρνουά Blitz και το τραγούδι «Η Σκακιέρα» της Αλεξίου. Una partita con mosse lentissime da un Torneo Lampo; + la canzone “La Scacchiera”

Όταν πληροφορήθηκα από τον φίλο Δημήτρη Κεφάλα ότι το το Κέντρο Νεότητας Ζωοδόχου Πηγής Κάτω Πατησίων διοργανώνει το 6ο Ατομικό Τουρνουά Blitz, σκέφτηκα ότι αξίζει να παροτρύνω τους σκακιστές του «Άβαξ Και Πεσσοί» να πάμε να παίξουμε όσο μπορούμε περισσότεροι, αλλά και ότι είναι καιρός να λάβω και εγώ προσωπικά μέρος, επιτέλους, σε ένα τουρνουά μπλίτς.
Υπάρχει πάντα μια πρώτη φορά, αλλά το ότι αφ’ ενός κάποια από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου τα έχω συνδέση με ένα Νεανικό Κέντρο (το Π.Ν.Κ. Αγίου Νικολάου οδού Αχαρνών ως κατηχητής Μέσου και Ανωτέρου Κατηχητικού και άτυπος Διευθυντής του Πνευματικού Κέντρου από πλευράς των νέων), και αφ’ ετέρου το ότι ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής «Κάτω Πατησίων» (ή όπως την ήξερα εγώ Ζωοδόχος Πηγή Νέας Χαλκηδόνος) υπήρξε για μένα και την οικογένειά μου η πρώτη μας ενορία όταν πρωτοήρθαμε στην Αθήνα από την Πάτρα (και εκεί στην Ζωοδόχο Πηγή πήγα μικρό παιδί Κατηχητικό), ίσως όλα αυτά να εξηγούν γιατί επεθύμησα να πάω να παίξω πρώτη φορά στην ζωή μου ένα τουρνουά Μλίτς, στα 55 μου.

Βέβαια, το μυαλό μου δεν ήταν και απόλυτα στο σκάκι, άλλωστε είχα την κύρια ευθύνη της επταμελούς ομάδος του Συλλόγου που κατέβασα στην εκδήλωσι και στους αγώνες, τους οποίους διοργάνωσε το Κέντρο Νεότητας σε συνεργασία με τα σωματεία Πήγασο Κυψέλης και Σκακιστικό Όμιλο Κορυδαλλού, προχθές Κυριακή..
Εντούτοις από την στιγμή που κάθεσαι μπροστά στους πεσσούς για να συναγωνιστείς έναν αντίπαλο, οπωσδήποτε επιδιώκεις κάτι ανάμεσα στην αξιοπρεπή εμφάνισι μέσω της καλής προσπάθειας, έως την αναζήτησι της υψηλής αισθητικής απόλαυσης που η μαγεία του σκακιού με μοναδικό τρόπο προσφέρει.
Κοντολογίς, τα «είδα όλα». Η μέτρια αγωνιστική μου απόδοσι με την φτωχή συγκομιδή των 3,5 βαθμών στους 7 γύρους συνοδεύτηκε πλουσιοπάροχα απο μια εντυπωσιακή ποικιλία. Λαθών!
Από θεωρητικές αδυναμίες στα ανοίγματα και στήσιμο κομματιών, μέχρι που έγινα και …μάτ!
Κύρια αδυναμία του παιχνιδιού μου η βραδύτητα. Προφανώς ο «επεξεργαστής» του μυαλού μου είναι παλιάς αρχιτεκτονικής, τύπου «Σπεύδειν βραδέως»! "Τρέχει" δηλαδή με χαμηλές ταχύτητες.

Χαρακτηριστικό δείγμα της απειρίας μου σ’ αυτήν την παρθενική μας εμφάνισι ως σύλλογος, μπορεί να αποτελέση η παρακάτω παρτίδα μου από τον τελευταίο γύρο στο Τουρνουά.
Έχοντας 3,5 πόντους μετά τον 6ο γύρο, κληρώθηκα με τον ισόβαθμο Γιώργο Κουλαξουζίδη, καλό σκακιστή, αλλά και προπονητή και διαιτητή, γνώριμο σε εμένα και από την θητεία του στην Επιτροπή Διαιτησίας της ΤΕΣΣΑΣ.
Η συνάντησι έληξε πρώιμα από πτώσι της σημαίας μου, όπως λέγαμε παλιά την ήττα από χρόνο, και μάλλον άδοξα για εμένα.

Ο συμπαθέστατος Γιώργος Κουλαξουζίδης είναι αξιέπαινος όχι μόνο για την επικράτησί του, αλλά και για το ότι είχε και την ευγένεια να παραμείνη για λίγο στο τραπέζι και να κάνουμε μια πρόχειρη ανάλυσι στην παρτίδα με μια φιλική συζήτησι γύρω από το Βιενέζικο άνοιγμα και την τελική θέσι.
Η ΠΑΡΤΙΔΑ

Play chess online

Στον συμπατριώτη (είναι όπως λέμε εμείς οι πόντιοι «τεμέτερον») Γιώργο, λοιπόν, ο οποίος έχει ως γνωστόν στους σκακιστικούς κύκλους το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, κ. Σκακιέρας, αφιερώνω ένα χαρακτηριστικό για τον τίτλο του τραγούδι:
Χαρις Αλεξιου -Η Σκακιερα


Η σκακιέρα

Τα χρόνια που σε καρτερούσα
ήταν αγρύπνια και μαράζι
και τίποτ’ άλλο δε ζητούσα
μόνο ν’ αρχίσει να χαράζει.

Γελούσε η κάμαρη σαν ήρθες,
σου έφερα νερό από τη στέρνα,
"όλα θ’ αλλάξουνε" μου είπες
κι εγώ σου φίλαγα τη φτέρνα.

Τώρα την κίνηση κοιτάζεις
σαν τους φαντάρους στην Ομόνοια,
ανοίγεις μια παλιά σκακιέρα
 και κουβεντιάζεις με τα πιόνια.

Τα χρόνια που σε καρτερούσα
ήταν αγρύπνια και μαράζι
και δε με νοιάζει που αγρυπνούσα
μα που ακόμα δε χαράζει.

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος (Η Αγάπη Είναι Ζάλη, 1986)
Στίχοι: Αλκης Αλκαίος
Α΄ εκτέλεσι: Χαρούλα Αλεξίου