Ένα μουσικό πόκερ με σαραντάχρονα τραγούδια της ελληνικής Ποπ-Ρόκ. 5 brani musicali dall’ anno 1972, di musica pop-rock greca. Dicendo addio all’ anno che va via.

Τέτοιες μέρες, και ειδικά παραμονή Πρωτοχρονιάς, κάποιοι έχουν το συνήθειο να χαρτοπαίζουν. Αμφιλεγόμενη συνήθεια, παλιά όσο δεν φανταζόμαστε. Μπερδεμένη μέσα στα προχριστιανικά πολυήμερα γλέντια για το χειμερινό Ηλιοστάσιο και τα ζάρια των Σατουρναλίων. Και οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται. Αντίθετα συνήθως γίνονται παράδοσι ή μέρος της παράδοσης.
Εμείς πάντως, (και) εφέτος δεν θα έχουμε τραπέζι με τσόχα ή τέλος πάντων παιχνίδια τυχερά με τραπουλόχαρτα.
Αντ’ αυτού κλέβουμε και χρόνο για να γεμίσουμε την αποψινή σελίδα του ιστολογίου με ελληνική μουσική. Από το είδος της ποπ-ρόκ μουσικής που άκουγε η ελληνική νεολαία την δεκαετία του 70.
Με πέντε μουσικά κομμάτια που έρχονται από σαράντα χρόνια πίσω, από το σωτήριο έτος 1972, να μας ξυπνήσουν αναμνήσεις και αισθήματα…
Θα μπορούσε, ας πούμε, αυτό το προτεινόμενο από εμάς μουσικό πενταπόσταγμα να είναι ένα καλό χέρι στο αποψινό πρωτοχρονιάτικο τραπέζι; Έτσι τουλάχιστον θέλουμε.
Αν μιλήσουμε με όρους του Πόκερ, θα μπορούσε να είναι κάτι πού δυνατό. Ας πούμε πόκερ με 4 Βαλέδες και μια Ντάμα ( το των Νοστράδαμος). Ή φούλ του Άσου (όπου ο καθένας διαλέγει τις αντιστοιχίες του για τους Άσους και τα υπόλοιπα φύλλα)!

Αλλά ας ακούσουμε με την βοήθεια του μαγικού χρονοντούλαπου που λέγεται Γιουτιούμπ.

1. Aphrodite's Child - Aegean Sea (video)

2. Socrates Drank The Conium-Starvation 1972
3 POLL "AETOI" -1972-

4 MAD (Gr Psychedelic Rock) Τι ζητάς απ' τη ζωή. 1972

Τι ζητάς απ' τη ζωή

Πές μου πώς μπορείς κάθε λεπτό
να ‘σαι δυνατός στον κόσμο αυτό
στον κόσμο αυτό που δεν μας χωρεί.

Μα πως μπορείς;
Όταν σε ματώνει η πίκρα, όταν σε βαραίνει η λύπη,
νιώθεις πως δεν είσαι τίποτα.

Πές μου
Πότε έχεις γελάσει, πές μου πόσο έχεις κλάψει
Πές μου, τί ζητάς απ' τη ζωή...

5. ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ - ΑΤΛΑΝΤΙΣ [ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ]

ΑΤΛΑΝΤΙΣ [Χαμένη Πολιτεία]

Αυτή η πόλη μαγική
έρχεται στο μυαλό μου
που οι καμπάνες της υμνούν
την ομορφιά του κόσμου.

Χτισμένη σ’ άγνωστο νησί,
μαλαματένια κάστρα
ψάχνουν πολλοί για να τη βρουν
μα είναι μακριά σαν τ’ άστρα.

Πόλη, χαμένη πολιτεία,
βαθειά σ’ ωκεανού μαγεία
ο χρόνος δε σε σβήνει,
ο θρύλος σου θα μείνει.

Τώρα, χαμένη πολιτεία,
έβγα απ’ τα νερά τα κρύα
να δούμε τους ναούς σου,
τους δώδεκα θεούς σου.

Τώρα.. χαμένη πολιτεία
έβγα... απ’ τα νερά τα κρύα.

 

Μάτ σε 4 κινήσεις. Ένα σκληροτράχηλο «4x4» σκακιστικό πρόβλημα στο Gameknot. “Chess Puzzle # 16930”; un problema piuttosto difficile a 4 mosse su Gameknot

Το σημερινό πρόβλημα 4 κινήσεων στον «παιχνιδοκόμβο» αποδείχθηκε αρκετά δύσκολο για την δυναμικότητα του γράφοντος. Φαινόταν μάλλον εύκολο, αφού ο μαύρος είναι σε θέσι zugswang με μόνο ένα του πιόνι να κινείται. Κι όμως, η ιδέα των δημιουργών δεν είναι προφανής, ενώ 1-2 δοκιμές αποδεικνύονται ατελέσφορες. 
Πικαρισμένος από τον χρόνο που έχασε στην προσπάθειά του μέσ’ στην νύχτα να επιλύση την σπαζοκεφαλιά, αναρτά την σύνθεσι των Melninchenko-Reznov στο ιστολόγιο για να μετρήσουν την δυναμικότητά τους και οι τυχόν ενδιαφερόμενοι εκ των επισκεπτών.

Έχουμε και λέμε:  
Τα λευκά παίζουν και κάνουν μάτ σε 4 κινήσεις! 
Καλή επιτυχία!

[Σημ. (Επειδή και εγώ δεν τα κατάφερα χωρίς βοήθεια) Όποιος επιθυμεί λίγη βοήθεια –εκτός από την δυνατότητα επικοινωνίας με σχόλιο- μπορεί, μετά ας πούμε από δέκα λεπτά προσπάθειας, να αναζητήση με την χρήσι του ποντικιού την πρώτη κίνησι της λύσης, η οποία κρύβεται κατάλληλα αποχρωματισμένη κάτω από το διάγραμμα]…

Λύσι:
1.ζ2-ζ3!

Το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ» και 3 μεταφράσεις του λειτουργικού ύμνου λατινικά, αγγλικά και ιταλικά. Il “Gloria in Excelsis Deo” in Greco e tradotto in latino, italiano e inglese.

Το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ» είναι τα πρώτα λόγια του αγγελικού ύμνου, τον οποίο έψαλε μπροστά στα έκπληκτα (και γεμάτα απροσμέτρητο δέος) μάτια των βοσκών η στρατιά των Αγγέλων κατά το βράδυ της γέννησης του Ιησού, αφού προηγουμένως άγγελος Κυρίου τους είχε αναφέρει το μεγάλο Μήνυμα χαράς σχετικά με την γέννησι του Σωτήρα Χριστού, τον τόπο και το «σημείον», το σπαργανωμένο Βρέφος σε φάτνη. 
Ο δοξολογικός αυτός ύμνος, μας μεταφέρθηκε αυτούσιος από τον ευαγγελιστή Λουκά στην σχετική με την Γέννησι περικοπή του β΄ κεφαλαίου (στ. 1-20 ) ενσωματωμένος στην αφήγησι: 
«…και εξαίφνης εγένετο συν τω αγγέλω πλήθος στρατιάς ουρανίου αινούντων τον Θεόν και λεγόντων: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επι γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία» (στ. 13-14) 

[Μετά από τους απλούς εκείνους ποιμένες, οι πρώτοι άνθρωποι που θα επληροφορήθηκαν με ακρίβεια για το περιστατικό, θα ήσαν ο Ιωσήφ και η Παρθένος Μαρία, η οποία «τα ρήματα ταύτα» τα φύλαξε με άφατη ευλάβεια στην αγγελική καρδιά της.]  

ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ Ψάλλει ο ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΪΤΑΝΟΣ


ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΝΟ ΣΤΗΝ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Αυτός αγγελικός ύμνος αργότερα μέσα στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, ήδη από τον 4ο αιώνα, τοποθετήθηκε εμπλουτιζόμενος με άλλο ποιητικό υλικό στην Λατρεία, και με την νέα ονομασία «Δοξολογία» ψάλλεται κανονικά κατά τον Όρθρον της Θείας Λειτουργίας. 

ΠΕΤΡΟΣ ο ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ "Αργή Δοξολογία"

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ – Il testo originale Greco:

Δόξα Σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς.

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.

Ὑμνοῦμέν σε, εὐλογοῦμέν σε,

προσκυνοῦμέν σε, δοξολογοῦμέν σε,

 εὐχαριστοῦμέν σοι, διὰ τὴν μεγάλην σου δόξαν.

Κύριε Βασιλεῦ, ἐπουράνιε Θεέ, Πάτερ παντοκράτορ,

Κύριε Υἱὲ μονογενές, Ἰησοῦ Χριστέ, καὶ Ἅγιον Πνεῦμα.

Κύριε ὁ Θεός, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Υἱός τοῦ Πατρός,

ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ἐλέησον ἡμᾶς,

ὁ αἴρων τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου.

Πρόσδεξαι τὴν δέησιν ἡμῶν,

ὁ καθήμενος ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς.

Ὅτι σὺ εἶ μόνος Ἅγιος, σὺ εἶ μόνος Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός,

εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός.

Ἀμήν.

ΛΑΤΙΝΙΣΤΙ – Latin- Latino

Glória in excélsis Deo

et in terra pax homínibus bonæ voluntátis.

Laudámus te, benedícimus te,

adorámus te, glorificámus te,

grátias ágimus tibi propter magnam glóriam tuam,

Dómine Deus, Rex cæléstis,

Deus Pater omnípotens.

Dómine Fili Unigénite, Iesu Christe,

Dómine Deus, Agnus Dei, Fílius Patris,

qui tollis peccáta mundi, miserére nobis;

qui tollis peccáta mundi, súscipe deprecatiónem nostram.

Qui sedes ad déxteram Patris, miserére nobis.

Quóniam tu solus Sanctus, tu solus Dóminus,

tu solus Altíssimus, Iesu Christe, 

um Sancto Spíritu: in glória Dei Patris.

Amen.

ΑΓΓΛΙΚΑ - ENGLISH - INGLESE

Glory to God in the highest,

and on earth peace, goodwill among men.

We praise you, we bless you,

we worship you, we glorify you,

we give you thanks for your great glory.

Lord, King, God of heaven, Father almighty:

Lord, only-begotten Son,

Jesus Christ and Holy Spirit.

Lord God, Lamb of God, Son of the Father,

who take away the sin of the world, have mercy on us;

you take away the sins of the world.

Receive our prayer, you who sit on the right hand of the Father,

and have mercy on us.

For you alone are holy, you alone are Lord, Jesus Christ,

to the glory of God the Father.

Amen.

 

ΙΤΑΛΙΚΑ – ITALIAN -  ITALIANO:

Gloria a Dio nell'alto dei cieli

e pace in terra agli uomini di buona volontà.

Noi ti lodiamo, ti benediciamo,

ti adoriamo, ti glorifichiamo,

ti rendiamo grazie per la tua gloria immensa,

Signore Dio, Re del cielo, Dio Padre onnipotente.

Signore, Figlio unigenito, Gesù Cristo,

Signore Dio, Agnello di Dio, Figlio del Padre;

tu che togli i peccati del mondo, abbi pietà di noi;

tu che togli i peccati del mondo, accogli la nostra supplica;

tu che siedi alla destra del Padre, abbi pietà di noi.

Perché tu solo il Santo, tu solo il Signore, tu solo l'Altissimo:

Gesù Cristo, con lo Spirito Santo

nella gloria di Dio Padre.

Amen.

 

«Σας τά 'παν άλλοι;», ένα χρονογράφημα του Θοδωρή Παντούλα. Auguri di un Buon Natale 2012; con un articolo di cronaca di Teo Pantoulas sui canti natalizi tradizionali

Ένα νοσταλγικό και κάπως στενάχωρο στις προεκτάσεις του κείμενο ωραιότατα γραμμένο από έναν φίλο. Μας το έστειλε ηλεκτρονικώς ένας άλλος φίλος, από τον Σύνδεσμο Επιστημόνων Πειραιά. Το διαβάσαμε, το απολαύσαμε και για την αυθεντικότητα του ήθους του το ζηλέψαμε κιόλας.
Ολόχαρα το αναδημοσιεύουμε μαζί με τις ευχές μας για

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! 

Σας τα 'παν άλλοι; 

Tου Θοδωρή Παντούλα 

-«Nα τα πούμε»; 
-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν. Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς. Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας. 
«Nα τα πούμε»; … 

Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». 
Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο. Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα. 
 «Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. 
Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. 
Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. 
Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε. Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα! 
«Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες
να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες». 

Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο;», με ρωτούν. 
Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει. 
Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd. 
Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. 
Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους. 
«Nα τα πούμε», ρωτάνε. «Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν. 
Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. 
Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα... 

Πηγή