Καλό μήνα! Με ένα ποίημα (Λένας Παππά) κι ένα τραγούδι (Αδελφοί Κατσιμίχα). Per il primo d’ Agosto; una poesia (di Lena Pappa) tradotta e una canzone (dei fratelli Katsimicha)

Από την πιο αγαπημένη μου ποιήτρια, (τα βιώματα της εφηβείας, βλέπετε...),
ένα ποίημα για την 1^η του μηνός…  

ΞΑΦΝΙΚΑ

Φτάνει ένας κεραυνός
μια μαχαιριά, ένας έρωτας να μας αποκαλύψει
τη δύναμη και την αδυναμία μας
ό,τι φυλάγουμε στον ίσκιο
στην πιο κρυφή κόχη του μυστικού μας.

Φτάνει ένα χαμόγελο
ένα ταξίδι, μια χειρονομία να μας αποκαλύψει
τη ματαιότητα και την αιωνιότητά μας
την τρομερή ανομολόγητη αλήθεια μας.

Λένα Παππά (Σκοτεινός Θάλαμος, 1979)

 Και μια μεταφραστική απόπειρα στα ιταλικά:

Tento di tradurre:

IMPROVVISAMENTE

Basta un fulmine

Una coltellata, un’ amore a svelarci

La forza e la nostra debolezza

Cio’ che teniamo nell’ ombra

Nell’ angolo piu’ celato del nostro segreto.

Basta un sorriso

Un viaggio, un gesto a svelarci

La vanita’ e la nostra eternita’

La terribile nostra verita’ incofessata.

Lena Pappa (Camera oscura, 1979)

Και το -επίσης αγαπημένο- τραγούδι:

ΑΦΟΙ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ - Του Έρωτα (Της αγάπης μαχαιριά)

Και οι στίχοι:

Του έρωτα ( Της αγάπης μαχαιριά )
 

Άει σκοτεινό φως του έρωτα τρεμάμενο αίμα του έρωτα

μες τη γητειά σου ελησμόνησα τους φονιάδες καιρούς

γέννησα ρόδινα μωρά σε μέλλον με αστέρια

άει σκοτεινό φως του έρωτα

Άει της αγάπης μαχαιριά στης νιότης το κρουστό κορμί

πληγή που ανάβλυζε ευωδιές φιλιών και μουσική

ντύνοντας το γυμνό έρημο κόσμο

άει της αγάπης μαχαιριά

Άει της αγάπης μαχαιριά ( x 4 )

Στίχοι: Λένα Παπά
Μουσική: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Ολυμπιακοί Αγώνες Λονδίνου 2012. Μια από τα ίδια: ειλικρίνεια, καθαρότης, αμεροληψία... Και παραλίγο μετάλλιο-δώρο στην βρετανική ενόργανη γυμναστική! London 2012: medaglia-regalo alla Ginnastica inglese...

Η σκοπιμότητα διέπει το σύγχρονο  ολυμπιακό κατασκεύασμα. Η υποκρισία βασιλεύει. Και βέβαια, μεταξύ άλλων,  η αβάσταχτη …αμεροληψία των κριτών καλά κρατεί..

Παρακολουθώ τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, έστω και ανόρεχτα. Από χρόνια ο ενθουσιασμός μου για τον ολυμπιακό αθλητισμό έχει -μαζί με την νεανική αθωότητα, τότε που υπήρξα όχι απλώς φίλαθλος αλλά αθλητής στίβου- σε μεγάλο βαθμό εξατμισθή. 

Ειδικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο σκεπτικισμός μου γύρω από την παθογένεια που παρουσιάζει κι αυτός ο θεσμός της εποχής μας, (ένας χώρος που έχοντας μπή σε τροχιά απομάκρυνσης από τον κλασικό αθλητισμό, έχει ταυτισθή με τον άκρατο πρωταθλητισμό και τον στυγνό επαγγελματισμό), δεν μου επιτρέπει πια να απολαμβάνω το υπερθέαμα του μέγιστου αυτού οικονομικού γεγονότος του πλανήτη μας ανα τετραετία.

Πίσω από τα ρεκόρ βλέπω συνήθως τα επιστημονικά στελεχωμένα επιτελεία φαρμακευτικής υποστήριξης των (υπερ)αθλητών ή απλώς τα τελικά χημικά παρασκευάσματα, δηλαδή τα αναβολικά, πίσω από τα μετάλλια τον σχεδιασμό των μεγαλοχορηγών ή συχνά και τον εθνικισμό κάποιων κρατών. Τα πάντα μπροστά μου –δυστυχώς ακόμα και η ομορφιά των αρμονικά γυμνασμένων σωμάτων, ακόμα και τα σπινθηροβόλα βλέμματα των νέων ανθρώπων και ο συναισθηματισμός τους- σκιάζονται από τα πάσης φύσεως πυροτεχνήματα των επισήμων και είναι τεχνητά φωτισμένα απο την λάμψι της βιομηχανίας της Διαφήμισης.    

Προσωπικά, λοιπόν, εκτός απο τον στίβο, με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ στους εκάστοτε Ολυμπιακούς τα αγωνίσματα της γυμναστικής.

Το προχθεσινό γεγονός με το παρ’ ολίγο έγκλημα των κριτών στο ομαδικό σύνθετο της ενόργανης είναι η αφορμή να επαναφέρουμε το ιστολόγιο απο την παρατεταμένη καλοκαιρινή ραστώνη. Όλοι θα ακούσαμε την εκφωνήτρια που αναμετάδιδε για λογαριασμό της μάλλον θλιβερής εν γένει Ελληνικής Τηλεόρασης, να δηλώνει κάποια στιγμή μετά απο μια επιεική βαθμολόγησι βρεττανού αθλητή, πως είναι «ένας άγραφος νόμος να έχουν κάπως ευνοϊκή μεταχείρισι οι αθλητές της χώρας που φιλοξενεί τους αγώνες», αλλά δεν ξέρω αν όλοι προσέξαμε την ...φιλότιμη προσπάθεια που κατέβαλαν οι κριτές να κρατάν σε κοντινή απόστασι απο την κορυφή την Αγγλική ομάδα που λίγο έλειψε να προσφέρει το –αν είναι δυνατόν!- αργυρό μετάλλιο στους Άγγλους, πετώντας εκτός βάθρου τους κλάσεις καλύτερους Ιάπωνες.

Τελικά –και οι ανυποψίαστοι απο κριτική δημοσιογραφία αθλητικογράφοι της Κρατικής Τηλεόρασης δεν το πήραν έγκαιρα χαμπάρι- οι Ιάπωνες (Κάτο, Τανάκα Κ, Τανάκα Γ., Γιαμαμούρο και ο θεαματικός αστέρας τους Κοχέι Ουτσιμούρα που μπήκε στο στόχαστρο των κριτών στο έδαφος, αλλά κυρίως στον πλάγιο ίππο), έκαναν ένστασι (Inquiry) και έστω κατά ένα ποσοστό αποκαταστάθηκε η αδικία.

Τελικό αποτέλεσμα:

1.Κίνα  με 275.997 βαθμούς

2.Ιαπωνία 271.952 και

3.Μ. Βρετανία με 271.711 βαθμούς

Με αυτά και μ’ αυτά πάντως, οι σχεδόν ανύπαρκτοι στην γυμναστική Βρετανοί (Ολνταμ, Πάρβις, Σμιθ, Τόμας και Γουάιτλοκ) ήλθαν τρίτοι, κατακτώντας μετάλλιο για την χώρα τους στην ενόργανη μετα από 100 ακριβώς χρόνια …

[Αλλά θα επανέλθουμε με μια ανάλογη ανάμνησι από τους Ολυμπιακούς του 2004 που σχετίζεται αν όχι με την  εθνικιστική υστερία των Αμερικανών για τα μετάλλια, σίγουρα με την προκατάληψι των κριτών υπέρ των εκάστοτε Υπερδυνάμεων]

«Είμαι πλούσιος»: ένα διορατικό ποίημα του Παύλου Βρέλλη “Sono ricco”; una poesia perspicace di Pavlos Vrellis (+ traduzione)

Είμαι πλούσιος

Είμαι πλούσιος

Με σκέψεις και λέξεις

Με γραμμές και χρώματα

Γέμισα το συρτάρι

Όσο ποτέ

Μα δε μπορώ

Να πιστέψω

Ποτέ πως μπορώ να γίνω

Πιο πλούσιος.

Ας κοιμηθώ

με τη δραχμή

μην ξυπνήσω

αδέκαρος.

Παύλος Βρέλλης.

(Ποίηση, Γιάννινα 1999, σ. 69)

Traduciamo in italiano:

Sono ricco

Con pensieri e parole

Con linee e colori

Ho fatto pieno il cassetto

Come non mai

Ma non posso

A crederci

Che possa diventare

Piu’ ricco

Meglio che io dormi

Con la dracma

Invece di svegliarmi

Senza un soldo.

Pavlos Vrellis (Poesia, Giannina 1999, p.69)

Μια ενδιαφέρουσα πρόταση για συνταγματική προστασία της ελληνικής γλώσσας. (Άρθρο Κ. Χολέβα.) Nella nuova Costituzione difendiamo la Lingua Neogreca ( una proposta da K. Cholevas)

Η Προστασία της Ελληνικής Γλώσσας 

Μέσα στις δύο θορυβώδεις προεκλογικές περιόδους δεν συζητήθηκε μία πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση της Νέας Δημοκρατίας. Κατά την επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος να προστεθεί διάταξη, με την οποία θα προστατεύονται η ελληνική γλώσσα και η εθνική μας ταυτότητα. Πιστεύω ότι τώρα πρέπει το θέμα να προωθηθεί περισσότερο, δεδομένου ότι και οι άλλοι δύο κυβερνητικοί εταίροι του Αντώνη Σαμαρά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης, χειρίζονται άριστα την ελληνική και αναμένεται να δείξουν ευαισθησία ως προς την προστασία του Έλληνος λόγου.
Η πρώτη προσπάθεια για συνταγματική κατοχύρωση της γλώσσας μας μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία, που αποτελούν τα δύο θεμελιώδη συστατικά της εθνικής ταυτότητος, έγινε κατά τον πρώτο χρόνο του Αγώνος του 1821 από την Βουλή της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδος, σε ένα κείμενο με τον τίτλο «Νομική Διάταξη της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος». Στο κείμενο αυτό θεμελιώδης διάταξη ήταν η ακόλουθη, που καταδεικνύει την ευαισθησία των Αγωνιστών όχι μόνο για την πολιτιστική μας κληρονομιά, αλλά και για τη θρησκευτική ελευθερία όσων δεν ακολουθούν την Ορθόδοξη Εκκλησία: «Αν και όλας τας θρησκείας και γλώσσας δέχεται η Ελλάς, και τας τελετάς και την χρήσιν αυτών κατ’ ουδένα τρόπον δεν εμποδίζη, την ανατολικήν όμως του Χριστού Εκκλησίαν και την σημερινήν γλώσσαν μόνας αναγνωρίζει ως επικρατούσας θρησκείαν και γλώσσαν της Ελλάδος». (Τμήμα Α΄, Κεφ. Πρώτον, άρθρον ΚΣτ΄).

Τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας δείχνουν κάθε χρόνο ότι υπάρχει ανάγκη να προσέξουμε περισσότερο τη γλωσσική αγωγή των νέων. Η γλώσσα φτωχαίνει, τα ΜΜΕ δεν βοηθούν όσο πρέπει ιδίως λόγω των λαθών που κάνουν ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί παρουσιαστές, η εισβολή της αγγλικής μέσω του Διαδικτύου και της νεανικής μουσικής μειώνει τις γλωσσικές άμυνες και γενικότερα παρατηρούμε μία διολίσθηση προς τη γλωσσική αφασία και τη λεξιλογική πενία των Νεοελλήνων.
Τα GREEKLISH, που αντικατέστησαν τα ..... φραγκοχιώτικα, είναι η νέα γλώσσα επικοινωνίας των παιδιών μας μέσω των κινητών τηλεφώνων και αποτελούνται από ελληνικές λέξεις με λατινικούς χαρακτήρες. Άραγε ο νέος και η νέα που καταφεύγουν σε αυτή τη λύση από ευκολία ή από δήθεν μοντερνισμό γνωρίζουν ότι στη γλώσσα των Ελλήνων έχουν γραφεί κορυφαία αριστουργήματα της Χριστιανικής Πίστης και της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας; Γνωρίζουν τα παιδιά μας ότι η γλώσσα του Ομήρου, των αρχαίων τραγικών, του Ευαγγελίου, του Μ. Βασιλείου και του Ακαθίστου Ύμνου λίγες μόνο διαφορές έχει από τη γλώσσα του Σολωμού, του Παλαμά, του Σεφέρη και του Ελύτη; Έχουν άραγε συνειδητοποιήσει διδάσκοντες και διδασκόμενοι ότι ένας λαός με τέτοια γλωσσική κληρονομιά δεν επιτρέπεται να καταφεύγει σε γλωσσική ξενομανία και σε αδικαιολόγητες απλουστεύσεις;

Η γλώσσα είναι θεμέλιο της εθνικής ταυτότητας. Μέσα στη χοάνη των ευρωπαϊκών λαών όπου αποφασίσαμε συνειδητά να ενταχθούμε και σε μία εποχή ανεξέλεγκτης και παγκοσμιοποιήσεως καλούμαστε να διαφυλάξουμε την εθνική γλωσσική μας κληρονομιά , να την μάθουμε καλά και να τη μεταλαμπαδεύσουμε στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Προσφάτως φίλος που βρέθηκε στην Ιταλία μού έστειλε το δύσκολο άγνωστο κείμενο από τον Αριστοτέλη, στο οποίο εξετάσθηκαν οι Ιταλοί μαθητές κλασικής κατευθύνσεως για να εισαχθούν στα ΑΕΙ. Όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες λειτουργούν πολυάριθμα κλασικά λύκεια για τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών. Στις Ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές της Σερβίας, της Βουλγαρίας και άλλων λαών της Ανατολικής Ευρώπης και της Μ. Ανατολής οι Ορθόδοξοι φοιτητές μαθαίνουν υποχρεωτικά Αρχαία Ελληνικά για να κατανοήσουν την Καινή Διαθήκη από το πρωτότυπο. Στη δε Αυστραλία τα Αρχαία Ελληνικά διδάσκονται παιδιά του Δημοτικού τα οποία έχουν προβλήματα δυσλεξίας.
Για τους άλλους λαούς τα Αρχαία Ελληνικά είναι μέσον για τη μελέτη της Αρχαίας Ελλάδος, της Ορθοδοξίας και για τη βελτίωση των νοητικών και μαθησιακών λειτουργιών. Στη χώρα μας είναι επιπλέον και απαραίτητο στοιχείο εθνικής ταυτότητος και απόδειξη της γλωσσικής και πολιτιστικής μας συνέχειας. Η διδασκαλία των Αρχαίων από το πρωτότυπο πρέπει να ενισχυθεί, να ενταθεί και να απευθύνεται σε όλους τους μαθητές, όχι μόνο στους υποψηφίους της Θεωρητικής Κατευθύνσεως.
Επίσης είναι χρήσιμο να εφαρμοσθεί ο νόμος που περιέπεσε σε αχρησία για την υποχρεωτική χρήση της ελληνικής σε όλες τις πινακίδες καταστημάτων ακόμη και σε τουριστικές περιοχές. Πρώτα τα ελληνικά και μετά αν θέλει ο καταστηματάρχης, ας χρησιμοποιήσει και την ξενική επιγραφή.
Στη Γαλλία η Ακαδημία και η Πολιτεία είναι πολύ ευαίσθητες ως προς την προστασία της γαλλικής γλώσσας από την εισβολή ξένων όρων. Αντί να πουν computer τον υπολογιστή τον λένε ordinateur, αντί να φωνάζουν οι φίλαθλοι και οι αθλητικογράφοι «γκολ», χρησιμοποιούν τη λέξη but, κ.λπ. Δεν προτείνω να κλειστούμε στο καβούκι μας, αυτό είναι αδύνατον αλλά και αντίθετο προς την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού. Απλώς εκφράζω ανησυχία για την γλωσσική παρακμή που παρατηρείται και θυμίζω τί κάνουν άλλοι λαοί για την προστασία της δικής τους γλωσσικής κληρονομιάς.
Η Εκκλησία και η ποίηση διασώζουν την συνέχεια της ενιαίας ελληνικής γλώσσας εδώ και πολλούς αιώνες. Ο Ελύτης παρατήρησε ότι επί 25 αιώνες δεν υπήρξε ούτε ένας αιώνας που να μην εγράφη ποίηση στα ελληνικά. Αυτήν την κληρονομιά αξίζει να την προστατεύσουμε!

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων