Κιλελέρ - 6 Μαρτίου 1910
[Από τη σειρά "Το Πανόραμα του Αιώνα" που προβλήθηκε στην Ετ1]
+ Ένα βίντεο με το "θρυλικό" τραγούδι του Σαββόπουλου (απο συναυλία του το προπέρσινο καλοκαίρι στην Πρέβεζα):
Και οι στίχοι:
Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πυρκαγιά, πυρκαγιά
μες στο μυαλό μου πυρκαγιά
πυρκαγιά στη Θεσσαλία
και στα δώδεκα χωριά.
Κιλελέρ, ω Κιλελέρ.
Μαύρο ζώο και τυφλό, μαστιγωμένο
σε ποιο χαντάκι σκοτεινό
με κουβαλάς μ’ έναν παλμό
αγριεμένο.
Στρατός περνούσε όλη τη νύχτα
με τρένα και με φορτηγά
κι είχανε κλείση όλοι οι δρόμοι
για τη Λάρισα.
Έξη Μαρτίου χίλια εννιακόσια δέκα.
Τραγούδι τρύπιο και στιχάκι μπαλωμένο
πού θα με κρύψης, πες μου πού
ακούω φωνές από παντού
και φοβάμαι, το καημένο.
(Και επειδή στον Explorer δεν παίζει τόσο καλά το βίντεο, δέστε άλλο ένα απο συναυλία στην Ναύπακτο την ίδια χρονά)
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην αρχή του 20ου Αιώνα: Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Γ΄
Το τρίτο και τελευταίο μέρος της ανάλυσης του Μάριου Κωστάκη, περί εθνών, κομματικών σχηματισμών και πολιτών. Όπως διαπιστώνετε, στο κείμενο αυτού του πολιτικού επιστήμονα γίνεται λόγος για νέα μοντέλα διακυβέρνησης, καινούργια πολιτειακά και πολιτικά σχήματα ενδεχομένως και μεταεθνικού χαρακτήρα. Αρκετά πράγματα πιστεύουμε πως εξηγούνται για την προϊούσα αποδόμησι του εθνικού χαρακτήρα του κράτους στην πατρίδα μας.
ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ
Οι κυριότερες μορφές συνομαδώσεων που κυριάρχησαν στην ιστορία ως βασικοί κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, ειδικά τους δύο τελευταίους αιώνες, τα έθνη και τα κόμματα, παρουσιάζουν στοιχεία κόπωσης ήδη από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Τα κόμματα αντιμετωπίζουν την προϊούσα συρρίκνωση του κοινού στο οποίο μπορούν να απευθύνονται. Οι άνθρωποι απομακρύνονται από την πολιτική τουλάχιστο με τη μορφή του κομματικού ανταγωνισμού στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Πρόκειται για γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο που σχετίζεται με την αλλοτρίωση και την αποστασιοποίηση που δημιουργεί μια ολοένα και πιο πολύπλοκη κοινωνία η οποία έχει συνδέσει την χωρίς όρια οικονομική ανάπτυξη με τον ατομικισμό. Αναμενόμενο είναι οι συλλογικότητες να φθίνουν.
Στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στην πρόκληση αυτή τα ίδια τα κόμματα έχουν μεταβληθεί: επιδιώκουν μέσα από την πολυσυλλεκτικότητα να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα αιτήματα, ανεξάρτητα από το πόσο ετερόκλητα είναι αυτά, με στόχο να αυξήσουν την πελατεία τους. Έχουν έτσι χάσει τη σημασία τους τα ιδεολογικά επιχειρήματα που προέβαλαν στο παρελθόν και που τα χρησιμοποιούσαν ως όπλα σε ένα πραγματικό, τότε, αγώνα αντιπαράθεσης. Το αποτέλεσμα είναι οι πολιτικές να συγχέονται μεταξύ τους και οι πολίτες να θεωρούν «όλους ίδιους» και να αποδοκιμάζεται η πολιτική ως μία δαπανηρή αλλά ανώφελη διαδικασία που δεν μπορεί να φέρει αλλαγές σε καμία κατεύθυνση.
Τα έθνη βρίσκονται επίσης σε κρίση. Εννοείται, βεβαίως εδώ, τα «δυτικά» έθνη, τα οποία από τη μια πλευρά έχουν ολοκληρωθεί ως εδαφικές και κρατικές οντότητες και απ’ την άλλη οι κοινωνίες τους έχουν στραφεί μονομερώς προς την οικονομική προσπάθεια, η οποία επιδιώκει την παγκοσμιοποίηση, υπακούοντας τυφλά στα κελεύσματα της αγοράς και κάνει τα έθνη – κράτη να φαίνονται σαν απολιθώματα.
Η πραγματικότητα αυτή είναι πολύ διαφορετική για τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμη και στην Ευρώπη (έστω και «ανατολική», π.χ. Βοσνία) ζούμε μια αναβίωση του έθνους και του εθνικισμού.
Στις δυτικές κοινωνίες πάντως το κλίμα της γενικευμένης αμφισβήτησης, της απομυθοποίησης, του πλουραλισμού και της διαρκούς προβολής του κοσμοπολιτισμού έχει φθείρει την έννοια του έθνους και την απήχηση των εθνικισμών. Την πρωτοβουλία στον τομέα αυτό, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έχει μια ανορθόδοξη πολιτική και κοινωνική συμμαχία μεταξύ αριστερών οπαδών των δικαιωμάτων και φιλελευθέρων δυνάμεων της αγοράς.
Τα έθνη, τα κόμματα και κάθε άλλη συνομάδωση του παρόντος για να επιζήσουν στο μέλλον θα πρέπει είτε να προσαρμοστούν είτε να μεταλλαχθούν.
Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αναμένουμε ολοκληρωτική εξαφάνιση των συνομαδώσεων και της συλλογικότητας στις συμπεριφορές. Όχι μόνο κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα εφιαλτικό κόσμο ολοκληρωτικής ιδιωτείας, αλλά όπως είδαμε σε προηγούμενα σημεία, θα ήταν αντίθετο με την συνήθη ανθρώπινη συμπεριφορά και φύση, τουλάχιστο όπως τη γνωρίζουμε μέχρι τώρα.
Μπορούμε, μέσω των σημερινών τάσεων, να διερευνήσουμε (ενδεχομενικά) τις μελλοντικές εξελίξεις.
Η παρακμή των εθνικών κρατών μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερες ενότητες, όπως διαφαίνεται σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αμφισβητήσιμο, όμως, κατά πόσο θα καταστεί δυνατή μία ταυτότητα για όλη την Ευρώπη. Γιατί μόνο τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα νέο ομογενοποιημένο κοινωνικό σχηματισμό, μία συνομάδωση. Διαφορετικά θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα, ένας οικονομικός συνεταιρισμός μεγάλης κλίμακας.
Ακόμη περισσότερο απίθανη είναι η εκδοχή του S. Huntington που αναφέρεται στο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών». Η προσδοκία ότι τόσο μεγάλα ανθρώπινα σύνολα όσο οι «πολιτισμοί», θα ενοποιηθούν, αγνοεί επιπόλαια τις μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό τους.
Η αντίστροφη τάση για σύνολα μικρότερα του έθνους – κράτους δείχνει ισχυρότερη. Πρόκειται για μία μορφή τοπικισμού σε περιφερειακό επίπεδο (Regionalism) η οποία κατά περίπτωση θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως εθνικισμό μικρής κλίμακας ή όψιμο εθνικισμό. Σε πολλές περιοχές της Ευρώπης (π.χ. Σκωτία, Ουαλία, Χώρα των Βάσκων, Καταλωνία, Βρετάνη, Βαλωνία, Φλάνδρα) εμφανίζεται ένα ενδιαφέρον από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού για τον τοπικό πολιτισμό, την τοπική γλώσσα ή διάλεκτο, τις τοπικές ιδιαιτερότητες και την ταυτότητα. Δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε, λοιπόν, το ενδεχόμενο μίας Ευρώπης των περιφερειών αύριο και ενός κόσμου των περιφερειών μεθαύριο.
Σε ακόμη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται η κίνηση υπέρ της διαβίωσης σε μικρές κοινότητες (Κοινοτισμός). Παρόλο που στους χώρους της διανόησης βρίσκει πολλούς οπαδούς, που την βλέπουν σαν πιθανή λύση στα προβλήματα των χαοτικών μεγαλουπόλεων, είναι μάλλον ουτοπική αφού οι εξελίξεις στις οποίες ανθίσταται είναι τετελεσμένες και μη αντιστρεπτές.
Η υποχώρηση των κομμάτων επέτρεψε σε άλλους κοινωνικούς σχηματισμούς να δημιουργηθούν. Εμφανίστηκαν νέα κόμματα με αιτήματα που ξέφευγαν από τους συνηθισμένους άξονες: π.χ. οικολογικά, φεμινιστικά. Σύντομα όμως, έγινε αντιληπτό ότι και αυτά εισπράττουν σε μεγάλο βαθμό την αποξένωση και αποχή από την πολιτική.
Περισσότερη τύχη στη Δύση, φαίνεται ότι θα έχουν τα «μονοθεματικά» νέα κοινωνικά κινήματα. Πρόκειται για κινήματα αυτοπεριοριζόμενα σε ένα θέμα – αίτημα με κοντινό συνήθως χρονικά και τοπικά ορίζοντα (π.χ. η απαγόρευση των αμβλώσεων). Τα κινήματα αυτά καταφέρνουν να συγκεντρώσουν το ενδιαφέρον πολλών πολιτών, αλλά λόγω της περιορισμένης τους εμβέλειας, δεν μπορούν να παράγουν ιδεολογία, να δημιουργήσουν ταυτότητα και να διαρκέσουν.
Ίσως οι εξελίξεις να είναι ακόμη περισσότερο «εξωτικές». Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα μπορεί να αισθάνεται και να ανήκει ιδεολογικά και υπαρξιακά σε ένα σχηματισμό που θα αναφέρεται αποκλειστικά στην εταιρεία που εργάζεται. Τέτοια φαινόμενα έχουν ήδη ξεκινήσει στην Ιαπωνία όπου οι εργαζόμενοι ζουν σε συνοικίες της εταιρείας, αγοράζουν από τα καταστήματά της, παρακολουθούν τα θεάματά της, ντύνονται με τη μόδα που έχει καθιερώσει κ.λ.π. Ή, σε διαφορετική περίπτωση, ο νεαρός κάτοικος της μεγαλούπολης μπορεί να ταυτίζεται με την συμμορία της συνοικίας του μέσα στην οποία μεγάλωσε.
Όποια μορφή και αν πάρουν οι συνομαδώσεις των ανθρώπων στο μέλλον δεν φαίνεται πιθανό ότι θα ξεφύγουν από το πλαίσιο των αρχικών διαπιστώσεων του άρθρου.
Μάριος Κωστάκης
ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ
Οι κυριότερες μορφές συνομαδώσεων που κυριάρχησαν στην ιστορία ως βασικοί κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, ειδικά τους δύο τελευταίους αιώνες, τα έθνη και τα κόμματα, παρουσιάζουν στοιχεία κόπωσης ήδη από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Τα κόμματα αντιμετωπίζουν την προϊούσα συρρίκνωση του κοινού στο οποίο μπορούν να απευθύνονται. Οι άνθρωποι απομακρύνονται από την πολιτική τουλάχιστο με τη μορφή του κομματικού ανταγωνισμού στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Πρόκειται για γενικότερο κοινωνικό φαινόμενο που σχετίζεται με την αλλοτρίωση και την αποστασιοποίηση που δημιουργεί μια ολοένα και πιο πολύπλοκη κοινωνία η οποία έχει συνδέσει την χωρίς όρια οικονομική ανάπτυξη με τον ατομικισμό. Αναμενόμενο είναι οι συλλογικότητες να φθίνουν.
Στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στην πρόκληση αυτή τα ίδια τα κόμματα έχουν μεταβληθεί: επιδιώκουν μέσα από την πολυσυλλεκτικότητα να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα αιτήματα, ανεξάρτητα από το πόσο ετερόκλητα είναι αυτά, με στόχο να αυξήσουν την πελατεία τους. Έχουν έτσι χάσει τη σημασία τους τα ιδεολογικά επιχειρήματα που προέβαλαν στο παρελθόν και που τα χρησιμοποιούσαν ως όπλα σε ένα πραγματικό, τότε, αγώνα αντιπαράθεσης. Το αποτέλεσμα είναι οι πολιτικές να συγχέονται μεταξύ τους και οι πολίτες να θεωρούν «όλους ίδιους» και να αποδοκιμάζεται η πολιτική ως μία δαπανηρή αλλά ανώφελη διαδικασία που δεν μπορεί να φέρει αλλαγές σε καμία κατεύθυνση.
Τα έθνη βρίσκονται επίσης σε κρίση. Εννοείται, βεβαίως εδώ, τα «δυτικά» έθνη, τα οποία από τη μια πλευρά έχουν ολοκληρωθεί ως εδαφικές και κρατικές οντότητες και απ’ την άλλη οι κοινωνίες τους έχουν στραφεί μονομερώς προς την οικονομική προσπάθεια, η οποία επιδιώκει την παγκοσμιοποίηση, υπακούοντας τυφλά στα κελεύσματα της αγοράς και κάνει τα έθνη – κράτη να φαίνονται σαν απολιθώματα.
Η πραγματικότητα αυτή είναι πολύ διαφορετική για τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμη και στην Ευρώπη (έστω και «ανατολική», π.χ. Βοσνία) ζούμε μια αναβίωση του έθνους και του εθνικισμού.
Στις δυτικές κοινωνίες πάντως το κλίμα της γενικευμένης αμφισβήτησης, της απομυθοποίησης, του πλουραλισμού και της διαρκούς προβολής του κοσμοπολιτισμού έχει φθείρει την έννοια του έθνους και την απήχηση των εθνικισμών. Την πρωτοβουλία στον τομέα αυτό, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έχει μια ανορθόδοξη πολιτική και κοινωνική συμμαχία μεταξύ αριστερών οπαδών των δικαιωμάτων και φιλελευθέρων δυνάμεων της αγοράς.
Τα έθνη, τα κόμματα και κάθε άλλη συνομάδωση του παρόντος για να επιζήσουν στο μέλλον θα πρέπει είτε να προσαρμοστούν είτε να μεταλλαχθούν.
Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αναμένουμε ολοκληρωτική εξαφάνιση των συνομαδώσεων και της συλλογικότητας στις συμπεριφορές. Όχι μόνο κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα εφιαλτικό κόσμο ολοκληρωτικής ιδιωτείας, αλλά όπως είδαμε σε προηγούμενα σημεία, θα ήταν αντίθετο με την συνήθη ανθρώπινη συμπεριφορά και φύση, τουλάχιστο όπως τη γνωρίζουμε μέχρι τώρα.
Μπορούμε, μέσω των σημερινών τάσεων, να διερευνήσουμε (ενδεχομενικά) τις μελλοντικές εξελίξεις.
Η παρακμή των εθνικών κρατών μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερες ενότητες, όπως διαφαίνεται σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι αμφισβητήσιμο, όμως, κατά πόσο θα καταστεί δυνατή μία ταυτότητα για όλη την Ευρώπη. Γιατί μόνο τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα νέο ομογενοποιημένο κοινωνικό σχηματισμό, μία συνομάδωση. Διαφορετικά θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα, ένας οικονομικός συνεταιρισμός μεγάλης κλίμακας.
Ακόμη περισσότερο απίθανη είναι η εκδοχή του S. Huntington που αναφέρεται στο βιβλίο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών». Η προσδοκία ότι τόσο μεγάλα ανθρώπινα σύνολα όσο οι «πολιτισμοί», θα ενοποιηθούν, αγνοεί επιπόλαια τις μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό τους.
Η αντίστροφη τάση για σύνολα μικρότερα του έθνους – κράτους δείχνει ισχυρότερη. Πρόκειται για μία μορφή τοπικισμού σε περιφερειακό επίπεδο (Regionalism) η οποία κατά περίπτωση θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως εθνικισμό μικρής κλίμακας ή όψιμο εθνικισμό. Σε πολλές περιοχές της Ευρώπης (π.χ. Σκωτία, Ουαλία, Χώρα των Βάσκων, Καταλωνία, Βρετάνη, Βαλωνία, Φλάνδρα) εμφανίζεται ένα ενδιαφέρον από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού για τον τοπικό πολιτισμό, την τοπική γλώσσα ή διάλεκτο, τις τοπικές ιδιαιτερότητες και την ταυτότητα. Δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε, λοιπόν, το ενδεχόμενο μίας Ευρώπης των περιφερειών αύριο και ενός κόσμου των περιφερειών μεθαύριο.
Σε ακόμη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται η κίνηση υπέρ της διαβίωσης σε μικρές κοινότητες (Κοινοτισμός). Παρόλο που στους χώρους της διανόησης βρίσκει πολλούς οπαδούς, που την βλέπουν σαν πιθανή λύση στα προβλήματα των χαοτικών μεγαλουπόλεων, είναι μάλλον ουτοπική αφού οι εξελίξεις στις οποίες ανθίσταται είναι τετελεσμένες και μη αντιστρεπτές.
Η υποχώρηση των κομμάτων επέτρεψε σε άλλους κοινωνικούς σχηματισμούς να δημιουργηθούν. Εμφανίστηκαν νέα κόμματα με αιτήματα που ξέφευγαν από τους συνηθισμένους άξονες: π.χ. οικολογικά, φεμινιστικά. Σύντομα όμως, έγινε αντιληπτό ότι και αυτά εισπράττουν σε μεγάλο βαθμό την αποξένωση και αποχή από την πολιτική.
Περισσότερη τύχη στη Δύση, φαίνεται ότι θα έχουν τα «μονοθεματικά» νέα κοινωνικά κινήματα. Πρόκειται για κινήματα αυτοπεριοριζόμενα σε ένα θέμα – αίτημα με κοντινό συνήθως χρονικά και τοπικά ορίζοντα (π.χ. η απαγόρευση των αμβλώσεων). Τα κινήματα αυτά καταφέρνουν να συγκεντρώσουν το ενδιαφέρον πολλών πολιτών, αλλά λόγω της περιορισμένης τους εμβέλειας, δεν μπορούν να παράγουν ιδεολογία, να δημιουργήσουν ταυτότητα και να διαρκέσουν.
Ίσως οι εξελίξεις να είναι ακόμη περισσότερο «εξωτικές». Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα μπορεί να αισθάνεται και να ανήκει ιδεολογικά και υπαρξιακά σε ένα σχηματισμό που θα αναφέρεται αποκλειστικά στην εταιρεία που εργάζεται. Τέτοια φαινόμενα έχουν ήδη ξεκινήσει στην Ιαπωνία όπου οι εργαζόμενοι ζουν σε συνοικίες της εταιρείας, αγοράζουν από τα καταστήματά της, παρακολουθούν τα θεάματά της, ντύνονται με τη μόδα που έχει καθιερώσει κ.λ.π. Ή, σε διαφορετική περίπτωση, ο νεαρός κάτοικος της μεγαλούπολης μπορεί να ταυτίζεται με την συμμορία της συνοικίας του μέσα στην οποία μεγάλωσε.
Όποια μορφή και αν πάρουν οι συνομαδώσεις των ανθρώπων στο μέλλον δεν φαίνεται πιθανό ότι θα ξεφύγουν από το πλαίσιο των αρχικών διαπιστώσεων του άρθρου.
Μάριος Κωστάκης
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΚΑΚΙ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ: ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΥ ΤΕΛΟΥΣ. ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙ ΣΤΟ 20ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ. Scacchi Scolastici in Calcide...
ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΥ ΤΕΛΟΥΣ.
Scacchi Scolastici a Calcide: Costretto a dimettersi il sottoscritto dalla 20esima Scuola Elementare
Είναι από μέρες που ο υπογράφων είχε αποφασίση τις όποιες πρακτικές λεπτομέρειες που αφορούν στις συμμετοχές των παιδιών στο Νομαρχιακό Σχολικό Πρωτάθλημα, των μαθητών δηλαδή, που στελεχώνουν τα τμήματα των Σχολείων στα οποία έχει την τιμή και την χαρά να συμβάλλει στο από την μαθητική του ακόμη ηλικία αγαπημένο πνευματικό άθλημα, (τότε το ΄βλεπε κάπως σαν χόμπυ, τώρα κάπως σαν αποστολή, την καλλιέργεια –αν όχι την θεσμοθετημένη εισαγωγή- του σκακιού στα σχολεία). Είναι λοιπόν μια βδομάδα που έχει μιλήση στα παιδιά και έχει ενημερώση τους Συλλόγους γονέων και Κηδεμόνων στα αντίστοιχα Σχολεία με τα οποία συνεργάζεται.
Και όπως κάθε χρόνο, (εδώ και μια επταετία) ετοίμασε με ιδιαίτερη προσοχή και την συμμετοχή των παιδιών στο ομαδικό, με γνώμονα την καλύτερη κατά το δυνατόν εκπροσώπησι των Σχολείων. Πράγματα απλά και αυτονόητα.
Κανένα πρόβλημα πουθενά, εκτός…
Εκτός από τον συνήθη …ύποπτο, τελευταία δύο-τρία χρόνια, το καλύτερο (ως προς τις επιδόσεις και τα απλησίαστα ιστορικά ρεκόρ ατομικών και κυρίως ΟΜΑΔΙΚΩΝ επιτυχιών στο Σχολικό Σκάκι της Εύβοιας), Σχολείο «του», το 20ο Δημοτικό Χαλκίδος!
Η πρώτη ανακοίνωσι (βλ. πάνω αριστερά) ακολουθήθηκε από μία συμπληρωματική 3 μέρες μετά στην οποία ο υπογράφων ανέφερε συγκεκριμένα τα ονόματα των έξι (6) μαθητών που 4 ως βασικοί και 2 αναπληρωματικοί ΠΡΟΤΕΙΝΕ να λάβουν μέρος εκπροσωπώντας το Σχολείο στο Ομαδικό.
Δήλωνε ότι φυσικά δεν αποκλείεται η συμμετοχή και άλλης ομάδος, αλλά πως ο ίδιος με στόχευσι την για έκτη (6η) συνεχόμενη χρονιά πρόκρισι του Σχολείου αυτού στα ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ (!!) ΣΧΟΛΙΚΑ Πρωταθλήματα, (εννοείται στην τελική φάσι) ανελάμβανε την ευθύνη μόνο για μία ισχυρή Ομάδα, την συγκεκριμένη:
1. ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ Γιώργος,
2. ΚΑΒΒΑΘΑΣ Κωνσταντίνος,
3. ΜΑΝΤΖΟΥΤΑΣ Ανδρέας ,
4. ΧΑΤΖΗΛΙΑ Έρση (βασικοί)
και ΧΑΛΙΩΤΗΣ Δημήτρης, ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ Παναγιώτης – Αριστοτέλης (αναπληρωματικοί)
Η συμπληρωματική αυτή ανακοίνωσι δεν έμεινε στο συρτάρι του Συλλόγου Γονέων, αλλά ανακοινώθηκε σε όλα τα παιδιά που παρακολούθησαν τα μαθήματα Σκακιού στο Σχολείο την προηγούμενη Παρασκευή (μάλιστα εκεί με την πλειοψηφία των μελών της ομάδας παρόντων έγινε και η εν μέσω γενικού ενθουσιασμού ονοματοδοσία της ως "20ο Δημοτικό "ΠΟΛΥΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ") και δόθηκε και στα χέρια των έξι παιδιών της Ομάδας την προηγούμενη Δευτέρα.
Απίστευτες διεργασίες παρασκηνίου θα πρέπει να διημείφθησαν! Μετά τις οχλήσεις (προφορικές και τηλεφωνικές παρεμβάσεις από διαφόρους) που δέχθηκε (περίπου όπως και πέρυσι) ο υπογράφων και η υπο την ιδιότητα της προέδρου του Συλλόγου Γονέων σύζυγός του, το πράγμα έφθασε στο απροχώρητο.
ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ
Από εχθές, λοιπόν, και αφού προηγήθηκε αχαρακτήριστη παρέμβασι κάποιου προσώπου στο θέμα της Σύνθεσης της ομάδος και υποτιμητική/προσβλητική ενώπιον του γιού του και παρουσία των συμμαθητών της τάξεώς του συμπεριφορά του ιδίου αυτού προσώπου, ο υπογράφων έστειλε το παρακάτω Έγγραφο ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων:
«Αγαπητοί Γονείς και μέλη του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Κ΄ Δημ. Σχολείου.
Απο ανάγκη να διασώσω τα τελευταία υπολείμματα αξιοπρέπειας και προκειμένου να αποφύγω μεγαλύτερη ηθική βλάβη, παρακαλώ να δεχθήτε την ΠΑΡΑΙΤΗΣΙ μου από την θέσι του Υπεύθυνου Διδάσκοντος στα Μαθήματα Σκακιού στο Σχολείο σας.
Η τελευταία παρέμβασι αλλοτρίων προσώπων και εξωθεσμικών παραγόντων στο έργο μου ύστερα και από το συσσωρευμένο από τριετίας κλίμα περιφρόνησης και απαξίωσης των προσπαθειών μου, ακυρώνει δραματικά την όποια δυνατότητα και διάθεσι προσφοράς στην θέσι την οποία μου εμπιστευτήκατε, και με καθιστά συνολικά ανυπόληπτο.
Ευχαριστώντας τα παιδιά, μαθητές και μαθήτριες, που επι επτά χρόνια γνώρισα αγάπησα και με αγάπησαν σε αυτόν τον χώρο, θα αποχωρήσω με πίκρα.
Γνωρίζω ότι διευκολύνω το έργο των από 5ετίας υπονομευτών μου, αλλ’ όμως
δηλώνω πως δεν αξίζει να κάνει κανείς κάποιο κοινωνικό αγώνα ή συλλογική προσπάθεια χωρίς στοιχειώδη αναγνώρισι.
ΣΗΜ. Προκειμένου να μην πληγώσω με την ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΙ παραιτήσεώς μου τα –πάντοτε- αθώα παιδάκια των δύο ιδιαιτέρως συμπαθητικών εφετινών τμημάτων καθώς και τους εξαιρετικά συνεργάσιμους και ευγενείς γονείς τους, παρακαλώ –αν δεν έχετε αντίρρησι- να μου επιτρέψετε να συνοδεύσω την χαρά της γνωριμίας τους με το βασιλικό παιχνίδι, συνεχίζοντας –εννοείται χωρίς οποιαδήποτε αμοιβή- τα μαθήματα ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ.
Αλέξανδρος Κ. Σοϊλεμέζης
(Master Φιλολογίας, Πρώην Λέκτορας Πανεπιστημίου Βερόνας, Καθ. Λυκείου και Υποψήφιος Μαίτρ)
L' annuncio di una fine presegnata
Τα σύννεφα είχαν προμηνύση το κακό. Μπορείτε να βρήτε στο παρόν Ιστολόγιο και να διαβάσετε μια παλαιότερη, αλλά αρκετά εύγλωττη ανάρτησι, όπως επίσης και ανάλογες (πάντα σχετικές με το έργο μου στο Κ΄Δημοτικό) άλλα λιγώτερο διαφωτιστικές.
Εν συμπεράσματι, η συκοφαντία, η περιφρόνησι-αχαριστία και πάν' απ' όλα ο φθόνος είναι πράγματα ανίκητα!
Αν αυτά δεν έχουν όριο, έχει όμως όριο η αντοχή μας. Άλλωστε, υπάρχει και τιμητική εγκατάλειψι -όπως και έντιμη ήττα!
Scacchi Scolastici a Calcide: Costretto a dimettersi il sottoscritto dalla 20esima Scuola Elementare
Είναι από μέρες που ο υπογράφων είχε αποφασίση τις όποιες πρακτικές λεπτομέρειες που αφορούν στις συμμετοχές των παιδιών στο Νομαρχιακό Σχολικό Πρωτάθλημα, των μαθητών δηλαδή, που στελεχώνουν τα τμήματα των Σχολείων στα οποία έχει την τιμή και την χαρά να συμβάλλει στο από την μαθητική του ακόμη ηλικία αγαπημένο πνευματικό άθλημα, (τότε το ΄βλεπε κάπως σαν χόμπυ, τώρα κάπως σαν αποστολή, την καλλιέργεια –αν όχι την θεσμοθετημένη εισαγωγή- του σκακιού στα σχολεία). Είναι λοιπόν μια βδομάδα που έχει μιλήση στα παιδιά και έχει ενημερώση τους Συλλόγους γονέων και Κηδεμόνων στα αντίστοιχα Σχολεία με τα οποία συνεργάζεται.
Και όπως κάθε χρόνο, (εδώ και μια επταετία) ετοίμασε με ιδιαίτερη προσοχή και την συμμετοχή των παιδιών στο ομαδικό, με γνώμονα την καλύτερη κατά το δυνατόν εκπροσώπησι των Σχολείων. Πράγματα απλά και αυτονόητα.Κανένα πρόβλημα πουθενά, εκτός…
Εκτός από τον συνήθη …ύποπτο, τελευταία δύο-τρία χρόνια, το καλύτερο (ως προς τις επιδόσεις και τα απλησίαστα ιστορικά ρεκόρ ατομικών και κυρίως ΟΜΑΔΙΚΩΝ επιτυχιών στο Σχολικό Σκάκι της Εύβοιας), Σχολείο «του», το 20ο Δημοτικό Χαλκίδος!
Η πρώτη ανακοίνωσι (βλ. πάνω αριστερά) ακολουθήθηκε από μία συμπληρωματική 3 μέρες μετά στην οποία ο υπογράφων ανέφερε συγκεκριμένα τα ονόματα των έξι (6) μαθητών που 4 ως βασικοί και 2 αναπληρωματικοί ΠΡΟΤΕΙΝΕ να λάβουν μέρος εκπροσωπώντας το Σχολείο στο Ομαδικό.
Δήλωνε ότι φυσικά δεν αποκλείεται η συμμετοχή και άλλης ομάδος, αλλά πως ο ίδιος με στόχευσι την για έκτη (6η) συνεχόμενη χρονιά πρόκρισι του Σχολείου αυτού στα ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ (!!) ΣΧΟΛΙΚΑ Πρωταθλήματα, (εννοείται στην τελική φάσι) ανελάμβανε την ευθύνη μόνο για μία ισχυρή Ομάδα, την συγκεκριμένη:
1. ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ Γιώργος,
2. ΚΑΒΒΑΘΑΣ Κωνσταντίνος,
3. ΜΑΝΤΖΟΥΤΑΣ Ανδρέας ,
4. ΧΑΤΖΗΛΙΑ Έρση (βασικοί)
και ΧΑΛΙΩΤΗΣ Δημήτρης, ΣΟΪΛΕΜΕΖΗΣ Παναγιώτης – Αριστοτέλης (αναπληρωματικοί)
Η συμπληρωματική αυτή ανακοίνωσι δεν έμεινε στο συρτάρι του Συλλόγου Γονέων, αλλά ανακοινώθηκε σε όλα τα παιδιά που παρακολούθησαν τα μαθήματα Σκακιού στο Σχολείο την προηγούμενη Παρασκευή (μάλιστα εκεί με την πλειοψηφία των μελών της ομάδας παρόντων έγινε και η εν μέσω γενικού ενθουσιασμού ονοματοδοσία της ως "20ο Δημοτικό "ΠΟΛΥΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ") και δόθηκε και στα χέρια των έξι παιδιών της Ομάδας την προηγούμενη Δευτέρα.
Απίστευτες διεργασίες παρασκηνίου θα πρέπει να διημείφθησαν! Μετά τις οχλήσεις (προφορικές και τηλεφωνικές παρεμβάσεις από διαφόρους) που δέχθηκε (περίπου όπως και πέρυσι) ο υπογράφων και η υπο την ιδιότητα της προέδρου του Συλλόγου Γονέων σύζυγός του, το πράγμα έφθασε στο απροχώρητο.
ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ
Από εχθές, λοιπόν, και αφού προηγήθηκε αχαρακτήριστη παρέμβασι κάποιου προσώπου στο θέμα της Σύνθεσης της ομάδος και υποτιμητική/προσβλητική ενώπιον του γιού του και παρουσία των συμμαθητών της τάξεώς του συμπεριφορά του ιδίου αυτού προσώπου, ο υπογράφων έστειλε το παρακάτω Έγγραφο ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων:
«Αγαπητοί Γονείς και μέλη του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Κ΄ Δημ. Σχολείου.
Απο ανάγκη να διασώσω τα τελευταία υπολείμματα αξιοπρέπειας και προκειμένου να αποφύγω μεγαλύτερη ηθική βλάβη, παρακαλώ να δεχθήτε την ΠΑΡΑΙΤΗΣΙ μου από την θέσι του Υπεύθυνου Διδάσκοντος στα Μαθήματα Σκακιού στο Σχολείο σας.
Η τελευταία παρέμβασι αλλοτρίων προσώπων και εξωθεσμικών παραγόντων στο έργο μου ύστερα και από το συσσωρευμένο από τριετίας κλίμα περιφρόνησης και απαξίωσης των προσπαθειών μου, ακυρώνει δραματικά την όποια δυνατότητα και διάθεσι προσφοράς στην θέσι την οποία μου εμπιστευτήκατε, και με καθιστά συνολικά ανυπόληπτο.
Ευχαριστώντας τα παιδιά, μαθητές και μαθήτριες, που επι επτά χρόνια γνώρισα αγάπησα και με αγάπησαν σε αυτόν τον χώρο, θα αποχωρήσω με πίκρα.
Γνωρίζω ότι διευκολύνω το έργο των από 5ετίας υπονομευτών μου, αλλ’ όμως
δηλώνω πως δεν αξίζει να κάνει κανείς κάποιο κοινωνικό αγώνα ή συλλογική προσπάθεια χωρίς στοιχειώδη αναγνώρισι.
ΣΗΜ. Προκειμένου να μην πληγώσω με την ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΙ παραιτήσεώς μου τα –πάντοτε- αθώα παιδάκια των δύο ιδιαιτέρως συμπαθητικών εφετινών τμημάτων καθώς και τους εξαιρετικά συνεργάσιμους και ευγενείς γονείς τους, παρακαλώ –αν δεν έχετε αντίρρησι- να μου επιτρέψετε να συνοδεύσω την χαρά της γνωριμίας τους με το βασιλικό παιχνίδι, συνεχίζοντας –εννοείται χωρίς οποιαδήποτε αμοιβή- τα μαθήματα ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ.
Αλέξανδρος Κ. Σοϊλεμέζης
(Master Φιλολογίας, Πρώην Λέκτορας Πανεπιστημίου Βερόνας, Καθ. Λυκείου και Υποψήφιος Μαίτρ)
L' annuncio di una fine presegnata
Τα σύννεφα είχαν προμηνύση το κακό. Μπορείτε να βρήτε στο παρόν Ιστολόγιο και να διαβάσετε μια παλαιότερη, αλλά αρκετά εύγλωττη ανάρτησι, όπως επίσης και ανάλογες (πάντα σχετικές με το έργο μου στο Κ΄Δημοτικό) άλλα λιγώτερο διαφωτιστικές.
Εν συμπεράσματι, η συκοφαντία, η περιφρόνησι-αχαριστία και πάν' απ' όλα ο φθόνος είναι πράγματα ανίκητα!
Αν αυτά δεν έχουν όριο, έχει όμως όριο η αντοχή μας. Άλλωστε, υπάρχει και τιμητική εγκατάλειψι -όπως και έντιμη ήττα!
Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010
ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην αρχή του 20ου Αιώνα: Άρθρο Μάριου Κωστάκη στο Ελ. Κε. Δ. Α. Μέρος Β΄
[ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ: ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ]
Συνεχίζουμε την αναδημοσίευσι της ανάλυσης του πολιτικού επιστήμονα Μάριου Κωστάκη μετά από το προηγηθέν πρώτο μέρος:
Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΩΝ
Eφ’ όσον το πλαίσιο δημιουργίας και δραστηριοποίησης των ανθρωπίνων συνομαδώσεων είναι περίπου όπως το περιγράψαμε ως εδώ, αντιλαμβανόμαστε ποια αξία και πραγματική χρήση έχουν οι επαγγελίες, οι εξαγγελίες και τα ιδεολογικά τους προπετάσματα.
Συνήθως οι δημιουργοί και οι πρωταγωνιστές τους, στο όνομα μιάς ανεξήγητης επιθυμίας άδολης αλτρουιστικής προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο και τον αόριστο «άνθρωπο», προσπαθούν να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα άτομα στα σχήματά τους με άμεσο ουσιαστικό αποτέλεσμα την ικανοποίηση των προσωπικών τους αξιώσεων ισχύος, συμφερόντων και ενδιαφερόντων.
Στην προσπάθειά τους αυτή συνεπικουρούνται από ψευδοπροφήτες διανοουμένους που επαγγέλλονται ανέξοδα «ένα καλύτερο αύριο», ελευθερίας, ισότητας, αδελφοσύνης και αγάπης μέσα από την ιδεολογική ένταξη και την συλλογικότητα.
Οι μάζες σε μεγάλο βαθμό τείνουν ευήκοον ούς σε τέτοια λόγια που τις χαϊδεύουν και τις νανουρίζουν, όσο κι αν δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Ωστόσο οι παραδοχές αυτές δεν αναιρούν σε τίποτα όσα ειπώθηκαν προηγουμένως για την σημασία τις ιδεολογικής διαδικασίας για την ανάδειξη, παγίωση και κατίσχυση οποιουδήποτε κοινωνικού σχηματισμού.
Πέραν αυτών διαφαίνεται μια θετική κοινωνική λειτουργικότητα της ιδεολογικής και γενικότερα πολιτικής δράσης στα πλαίσια των συνομαδώσεων. Ο ιδεολογικός και πολιτικός λόγος που αφορμάται από ή εκπέμπεται εντός των σχηματισμών αυτών, αποτελεί την κύρια συνδετική ουσία που ενώνει τους ανθρώπους και τους καθιστά ικανούς για την οποιαδήποτε πολιτική δράση.
Αν θεωρήσουμε ότι εξατομικευμένη πολιτική παρέμβαση δεν μπορεί παρά να έχει περιορισμένης κλίμακας αποτελέσματα, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οι συνομαδώσεις, ειδικότερα δε ο ιδεολογικός τους χώρος, είναι το προνομιακό όχημα για καθένα που έχει την φιλοδοξία και την ικανότητα για πολιτική παρουσία.
Με τον τρόπο αυτό στις συνομαδώσεις εμπεριέχεται μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων μιάς κοινωνίας για ανανέωση, για λόγο προερχόμενο από νεοεμφανιζόμενα στο πολιτικό σκηνικό πρόσωπα.
Μέσα στις συνομαδώσεις βρίσκεται δυνάμει ένα παράθυρο ανοικτό στο καινούριο.
(Αύριο -ή μεθαύριο- το τρίτο και τελευταίο μέρος)
Συνεχίζουμε την αναδημοσίευσι της ανάλυσης του πολιτικού επιστήμονα Μάριου Κωστάκη μετά από το προηγηθέν πρώτο μέρος:
Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΑΔΩΣΕΩΝ
Eφ’ όσον το πλαίσιο δημιουργίας και δραστηριοποίησης των ανθρωπίνων συνομαδώσεων είναι περίπου όπως το περιγράψαμε ως εδώ, αντιλαμβανόμαστε ποια αξία και πραγματική χρήση έχουν οι επαγγελίες, οι εξαγγελίες και τα ιδεολογικά τους προπετάσματα.
Συνήθως οι δημιουργοί και οι πρωταγωνιστές τους, στο όνομα μιάς ανεξήγητης επιθυμίας άδολης αλτρουιστικής προσφοράς προς το κοινωνικό σύνολο και τον αόριστο «άνθρωπο», προσπαθούν να ενσωματώσουν όσο το δυνατό περισσότερα άτομα στα σχήματά τους με άμεσο ουσιαστικό αποτέλεσμα την ικανοποίηση των προσωπικών τους αξιώσεων ισχύος, συμφερόντων και ενδιαφερόντων.
Στην προσπάθειά τους αυτή συνεπικουρούνται από ψευδοπροφήτες διανοουμένους που επαγγέλλονται ανέξοδα «ένα καλύτερο αύριο», ελευθερίας, ισότητας, αδελφοσύνης και αγάπης μέσα από την ιδεολογική ένταξη και την συλλογικότητα.
Οι μάζες σε μεγάλο βαθμό τείνουν ευήκοον ούς σε τέτοια λόγια που τις χαϊδεύουν και τις νανουρίζουν, όσο κι αν δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Ωστόσο οι παραδοχές αυτές δεν αναιρούν σε τίποτα όσα ειπώθηκαν προηγουμένως για την σημασία τις ιδεολογικής διαδικασίας για την ανάδειξη, παγίωση και κατίσχυση οποιουδήποτε κοινωνικού σχηματισμού.
Πέραν αυτών διαφαίνεται μια θετική κοινωνική λειτουργικότητα της ιδεολογικής και γενικότερα πολιτικής δράσης στα πλαίσια των συνομαδώσεων. Ο ιδεολογικός και πολιτικός λόγος που αφορμάται από ή εκπέμπεται εντός των σχηματισμών αυτών, αποτελεί την κύρια συνδετική ουσία που ενώνει τους ανθρώπους και τους καθιστά ικανούς για την οποιαδήποτε πολιτική δράση.
Αν θεωρήσουμε ότι εξατομικευμένη πολιτική παρέμβαση δεν μπορεί παρά να έχει περιορισμένης κλίμακας αποτελέσματα, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οι συνομαδώσεις, ειδικότερα δε ο ιδεολογικός τους χώρος, είναι το προνομιακό όχημα για καθένα που έχει την φιλοδοξία και την ικανότητα για πολιτική παρουσία.
Με τον τρόπο αυτό στις συνομαδώσεις εμπεριέχεται μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων μιάς κοινωνίας για ανανέωση, για λόγο προερχόμενο από νεοεμφανιζόμενα στο πολιτικό σκηνικό πρόσωπα.
Μέσα στις συνομαδώσεις βρίσκεται δυνάμει ένα παράθυρο ανοικτό στο καινούριο.
(Αύριο -ή μεθαύριο- το τρίτο και τελευταίο μέρος)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
