Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Δύο (και ένα) ποιήματα του Κωστή Παλαμά. Για την «Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης». Due più una poesie di Kostis Palamas; Per la giornata mondiale della Poesia. Celebrating the “World Poetry Day”: Two + 1 poems by Kostis Palamas.



Ο λύκοι

Βοσκοί, στ μάντρα τς Πολιτείας ο λύκοι! Ο λύκοι!
Στ πλα, κρτες! Μακρι κα ο φαλοι κα ο περιττοί,
καλαμαρδες κα δημοκόποι κα μπολσεβίκοι,
γι λόγους δειους γι το λέθρου τ ργα βαλτοί.
(π᾿ τς μαυρίλας τς ραχνίλας τν ποθήκη
σ σκονισμένα γυαλι κλεισμένο, παλι κρασί,
τν κατό σου χρονν νοίγω τ ρχοντιλίκι
στο λιο τ φέγγος, τί σ προσμένουν ο δυνατο
ξαν σν πάντα κα γι τ μάχη κα γι τ νίκη
ν τος φτερώσεις τ πάτημά τους που πατε.
Σ᾿ μ -κελλάρης λυράρης εμαι,- σ᾿ μένα νήκει
ν τ κεράσω στ νέα ποτήρια τ ρχαο πιοτί).
Βοσκο κα σκύλοι, λβα κα ψώρα. Τ᾿ ρνιά; Μουζίκοι.
λαός; νομα. Σκλάβος πλέμπας δούλα κ᾿ ργή,
Δίκη π πάνω θεία τν στόχαστων καταδίκη
κα λογαριάζει κα ξεπλερώνει σο ν ργε.

Τραγουδημένη κλεφτουριά, Γένος, ρματολίκι,
τ ξεγραμμένα κα τ τριμμένα ψέματα, χνοί,
δέα βυζάχτρα τν τετρακόσιων χρόνων, φρίκη
τώρα, τ μάθημα τν λλήνων ς χτές, σ
το ραγι μάνα βιβλικό, πλάσμα ρφικό, Ερυδίκη,
το πανελλήνιου μεγαλονείρου χρυσοπηγή,
μς τν καθρέφτιζες μέσ᾿ στς Πόλης τ βασιλίκι
τν ξυπνημένο Μαρμαρωμένο, κυνηγητ
το σλάμ. Θρκη προικιό του, δόξα! Κα πανωπροίκι
μι λλάδα πάλε στν τουρκεμένην νατολή,
τς ωνίας γλυκοξημέρωμα.... Ο λύκοι! Ο λύκοι!
K᾿ ο βοσκο νάξιοι, λύκοι κα ο σκύλοι κ᾿ ο ντρεοι δειλοί.
Στς Πολιτείας τ μάντρα ο λύκοι! Παντο εναι λύκοι!
Ξαν στ Τάρταρα σκιος, το ψάλτη λατρεία κ᾿ σύ.
Ψόφια λη στάνη. Φέρτε ν πιομε, κούφιο νταηλίκι,
γι τ ποκάρωμα πο μς πρέπει, κι ποιο κρασί.



                                                             Δειλοί και Σκληροί Στίχοι (1928)
 

Γύριζε

«Γύριζε, μ σταθς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ψεύτης εδωλο εν᾿ δ, τ προσκυν πλεμπάγια,
λήθεια τόπο ν σταθ μι σπιθαμ δ θβρ.
λάργα. Μόρα τς ψυχς τς χώρας τ μουράγια.
π θαμπος ντερβίσηδες κα στέρφους μανταρίνους
κι π τος χαλκοπράσινους Πολιτεία πατιέται.
Χαρ στος χασομέρηδες! Χαρ στος ρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ρωμις κα δασκαλοκρατιέται.

Δν χεις, λυμπε, θεούς, μηδ λεβέντες σσα,
ραγιάδες χεις, μάννα γ, σκυφτος γι τ χαράτσι,
κούφιοι και κνο καταφρονον τ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τν Ερωπαίων περίγελα κα τν ρχαίων παλιάτσοι.
Κα δημοκόποι Κλέωνες κα λογοκόποι Ζωίλοι,
κα Μαμμωνδες βάρβαροι, κα χανοι λεβαντίνοι.
λύκοι, κοπάδια, ο πιστικο κα ψωριασμένοι ο σκύλοι
κι ο χαροκόποι διάντροποι κα πόρνη Ρωμιοσύνη!»
(1908)


γκρεμιστής

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια!
(...)




Κωστὴς Παλαμᾶς

Δεν υπάρχουν σχόλια: